بر كودكان ميهن ما چه ميگذرد؟!

نيش عقرب نه از ره كين است
 اقتضاي طبيعتش اين است
 در جامعة خميني زده كه قانون جنگل و بربريت در آن حكمفرماست, معيارهاي ارزشگذاري را افرادي تعيين ميكنند, كه در وحشيگري, ظلم و قساوت بر مردم هيج حد و مرزي نمي

شناسند. به راستي در قاموس ايدئولوژي متحجّر و ارتجاعي آخوندي, انسان, چگونه تفسير ميشود؟ جوهره وجودي انسان چيست؟ 
در نظرگاه آخوندهاي ضدفرهنگ, انسان موجودي است گناهكار, بدون اراده و اختيار, كه تابع شرايط موجود, يعني شرايط تحميل شده از جانب آخوندهاي پست و فرومايه هستند, بدون داشتن نقشي در تغيير و اجبارات ضدانساني موجود. شرايطي كه بر كودكان ميهن ما تحميل شده, تا حدي در رديف ستمي است كه زنان جامعه ما به آن گرفتارند. متأسفانه وضعيت مصيبت باري كه بر روح, جسم و زندگي كودكان ميهنمان چون بختكي سنگيني ميكند, نه تنها به فراموشي سپرده شده است, بلكه چشمانداز روشني هم تا اين رژيم ضد انساني هست, وجود ندارد و روزبه روز بر ابعاد فاجعه افزوده ميشود. 
 مگر كودكان حقوقي دارند!؟
 در ايران, وضعيت كودكان فاجعه بار است. بسياري از آنان قرباني اختلافات خانوادگي, ازدواج و كار اجباري, اعتياد و فقر, فحشا و… ميگردند. زندگي بسياري از كودكان در حكومت ضد انساني آخوندي بيش از هر چيز به كابوس شباهت دارد(براساس نشريه جنبش عليه نژادپرستي و براي دوستي خلقها «مراپ» در اوت, سپتامبر2005).
«ابتدايي ترين حقوق ايرانيان, اعم از بزرگسالان يا كودكان به طور سيستماتيك در ديكتاتوري مذهبي كه بيش از 25سال است, بر ايران حكومت ميكند, پايمال ميشود. ايران در سال1993 بهكنوانسيون بينالمللي حقوق كودك پيوست. با اين شرط كه ”مفاد كنوانسيون حاضر قابل اجراست مشروط بر آن كه با حقوق اسلامي و قوانين داخلي مغايرت نداشته باشد”. 
 تحفيظ مزبور با كنوانسيون در تضاد آشكار است, چرا كه كنوانسيون تصريح ميكند: ”هيج گونه تحفيظ كه با موضوع و هدف كنوانسيون حاضر مغايرت داشته باشد مجاز نخواهد بود”.


كودكان قربانيان بهره كشي و استثمار
بنا به گزارش يونيسف: وضعيت اقتصادي مردم ايران فاجعهبار و كودكان نخستين قربانيان اين وضع هستند. برخي خانواده ها كودكان خود را ميفروشند, سوءتغذيه و فقدان بهداشت و مراقبتهاي پزشكي بيداد ميكند. شمار كودكاني كه ميتوانند به كودكستان بروند از 15درصد كمتر است.
هزاران كودك خياباني و فراري هستند كه در اطراف ايستگاههاي قطار, اتوبوسهاي شهرهاي بزرگ پرسه ميزنند. سركردگان رژيم از حضور روزافزون دختر بچگان10, 12ساله در بين كودكان خياباني سخن ميگويند. كودكان مزبور كه با انواع مخاطرات روبهرو هستند, طعمه شكارچيان كودك و قاچاقچيان مواد مخدر و … محسوب مي شوند.
 كودك آزاري
 زير فشار خردكننده مشكلات اقتصادي و معيشتي, كمبودها, بيكاري و نداري از يكطرف و سركوب وحشيانه از طرف ديگر, كه بر گُرده مردم محروم ايران سنگيني ميكند, فجايع اجتماعي در ابعاد وسيع و به اشكال مختلف در حاكميت قرون وسطايي آخوندي نمايان ميشود كه هركدام از آنها مصيبت هاي جانسوز و غما نگيزي دارد. كودك آزاري مقولة هولناكي است كه بعضي از خانواده ها روي كودكان خود اعمال ميكنند. فشار زندگي باعث به وجود آوردن استرس, عصبانيت هاي مستمر و بيماريهاي رواني و روحي ميشود. طبق گفته هاي سر دمداران رژيم: «بيش از 10ميليون بيمار روحي و رواني در ايران وجود دارد». 
 روزنامه آفتاب يزد رژيم 

«در هر دو روز يك كودك آزاري حاد, 180مورد كودك آزاري حاد در سال گذشته وجود داشته است».
پدر و مادري كه كودك خود را شكنجه ميكنند يا او را به قتل ميرسانند يا مي فروشند, به چه مي انديشند؟ آخوندهاي رذل, كينه ورزي و انتقامجويي را ترويج ميكنند و فشارهاي ناشي از فقر اقتصادي و گرسنگي را بر خانوادههاي محروم تحميل ميكنند. حتماً مردم محروم ميدانند, كه ريشه بهوجود آمدن اين بلاها را فقط در اين حاكميت ضدانساني و ضعيف كش بايد جستجو كرد. براي اين رژيم تبهكار و جاني تفاوتي بين كودك, نوجوان, جوان و سالخورده نيست. همه تحت فشار و سركوب مستمر قرار دارند. اما خيانت و جنايتي كه اين آخوندهاي كثيف, بر كودكان ايران رواميدارند و آيندهسازان كشور را در چنبره فجايع و ناهنجاريهاي اجتماعي فرو ميبرند, در هيچ كجاي تاريخ سراغ نداريم. پرواضح است تا اين رژيم سفاك بر اريكه قدرت تكيه زده, هيج بهبودي 

در جهت از بين رفتن اين بلاها متصور نيست و تنها راه براي خلاصي از اين مشكلات همانا سرنگوني اين آخوندهاي شياد و جنايتكار است. 

محمود نيشابوري

پيام مريم رجوي به شركت كنندگان در تظاهرات عليه آخوند روحاني در مقابل مقرملل متحد در نيويورك

فرستادة ولايت فقيه به ملل متحد، بخشي از رژيمي است كه حياتش فقط با اعد‌امهاي روزانه، شكنجة زندانيان، سركوب زنان، غارت دارايي جامعه و تروريسم و ويرانگري در منطقه تأمين مي‌شود. او بر سر سهم خود از قدرت با جناح ديگر رقابت مي‌كند، اما بر سر اعدام جوانان ايران كه آمارش در نيمه اول امسال به 700 مورد رسيده و بر سر صدور تروريسم، با خامنه‌اي همراه است.  

هموطنان،
 ياران مقاومت!
از راه دور به همة شما كه عليه حضور رئيس جمهور رژيم نامشروع و ضدبشري ولايت فقيه در آمريكا و در سازمان ملل به اعتراض برخاسته‌ايد، سلام مي‌كنم.
در اين لحظه، دهها ميليون هموطن ما در داخل ايران، در خروش شما، صداي حبس شده در سينه‌ها و فريادهاي در گلو شكستة خود را مي‌شنوند و زبان حالشان تقدير و تحسين شماست كه با بلندترين صدا اعلام مي‌كنيد كه:
 اين رژيم، غاصب حق حاكميت مردم ايران است و هيچيك از نمايندگانش، مشروعيت ندارند و بايد از مجامع بين‌المللي اخراج شوند. 
فرستادة ولايت فقيه به ملل متحد، بخشي از رژيمي است كه حياتش فقط با اعد‌امهاي روزانه، شكنجة زندانيان، سركوب زنان، غارت دارايي جامعه و تروريسم و ويرانگري در منطقه تأمين مي‌شود. او بر سر سهم خود از قدرت با جناح ديگر رقابت مي‌كند، اما بر سر اعدام جوانان ايران كه آمارش در نيمه اول امسال به 700 مورد رسيده و بر سر صدور تروريسم، با خامنه‌اي همراه است. 
در دوران آخوند روحاني كه مدعي ميانه‌روي است، بيلان‌ نقض حقوق بشر در همة زمينه‌ها بيشتر شده است. تظاهرات معلمان و كارگران، با دستگيري و اخراج، پاسخ داده مي‌شود، وكلا، مدافعان حقوق بشر، وبلاگ‌نويسها، خبرنگاران، مسلمانان اهل سنت، مسيحيان، كشيشها، يهوديان، دراويش، بهايي‌ها، كردها، بلوچها و عربها زنداني مي‌شوند و زنان و جوانان هر روز حقوق و آزاديشان پايمال مي‌شود.

در اين دوره، ميزان مداخلات رژيم در منطقه و كشتار مردم بيگناه در عراق و سوريه و يمن دو چندان شده است. روحاني چند روز پيش با وقاحت، اين مداخلات را كمك عليه ترور توصيف كرد و به دخالت در كشورهاي ديگر وعده داد.

بنابراين ما به جامعه بين‌المللي و همه رهبراني كه هم اكنون در سازمان ملل گرد آمده‌اند، اعلام مي‌كنيم:
 آخوند روحاني نمايندة مردم ايران نيست. او و رژيمش، قاتل مردم ايران و عامل اصلي بحران در منطقه هستند.   
راه حل مسأله ايران و منطقه، در دست مردم ايران است كه خواهان به زير كشيدن همين رژيم و برقراري آزادي و دموكراسي هستند.
مردم به جان‌آمده‌يي كه در سراسر ايران بارها براي احقاق حقوق پايمال شده خود، به اعتراض برخاسته‌اند، همه يك خواست دارند كه سرنگوني اين رژيم است.
بي‌جهت نيست كه آخوندها از يك سو اعدام و سركوب و خفقان در داخل را افزايش داده و از سوي ديگر توطئه عليه مجاهدين و مقاومت ايران در داخل و خارج كشور، به‌خصوص عليه رزم‌آوران آزادي در ليبرتي را تشديد كرده‌اند، رژيم پا به گور آخوندي، اين جايگزين دموكراتيك را بيش از هر زمان ديگر تهديد موجوديت خود مي‌داند. 
در كشور همساية ما عراق، تظاهرات جوانان و محروم‌شدگان كه از خاكستر سركوبها و خيانتها دوباره برخاسته، خلع‌يد از همين رژيم و كنار زدن دست‌نشاندگان آن را مي‌خواهد.
مردم سوريه از نسل‌كشي و ويرانگري رژيم آخوندي  در كشورشان، غرق در مصيبت شده‌اند. بدون حمايتهاي بي‌وقفة اين رژيم، نه ديكتاتوري خون‌آشام سوريه تا امروز مانده بود، نه خواهران و برادران سوري ما بي‌خانمان و آواره مي‌شدند و خود را براي رسيدن به اروپا به خطر مي‌انداختند. مسبب اصلي رنج و درد پناهندگان سوري وتمام ملت سوريه، خامنه‌اي و بشار اسدند. ملتهاي سوريه و عراق و ايران دشمنان مشتركي دارند و از اين‌رو در اتحاد و دوستي با يكديگرند. از سوريه تا يمن كه در آن جبهة ولايت فقيه به سراشيبي افتاده، راه پايان‌دادن به بحران و جنگ و ناامني خلع يد از همين رژيم است.
كما اين كه مقابله با گروه داعش كه از ائتلاف بين‌المللي تا سايرين در آن به بن‌بست رسيده‌اند، بدون كنار زدن رژيم ولايت فقيه و گروههاي شبه‌نظامي آن به‌جايي نمي‌رسد. 
بگذاريد در اينجا بر اين حقيقت نيز تأكيد كنم كه كوتاه‌كردن دست آخوندها از بمب اتمي به صورت مؤثر و تضمين‌دار و براي هميشه تنها يك راه حل دارد و آن تغيير اين رژيم است.
هر گونه مماشات، سستي به خرج دادن و اميدواريهاي كاذب در مورد اينكه آخوندهاي حاكم از تلاش براي دستيابي به بمب اتمي دست خواهند كشيد، ضربه‌زننده و خيانتبار است. از اين رو هرگونه راه و روزنه‌‌يي براي سوء استفادة اين حكومت فريبكار در راستاي ساخت بمب اتمي بايد بسته شود. و همراه با آن بايد آزادي، حقوق بشر و مقاومت مردم ايران براي تغيير رژيم به رسميت شناخته شود كه تاكنون مهمترين عامل افشاي برنامة اتمي شوم اين رژيم بوده و در آينده، يگانه تضمين ممانعت از بمب اتمي است.
به كساني هم كه در پي تجارت و معامله با رژيم حاكمند، هشدار مي‌دهم كه معامله با اين رژيم، يعني معامله با خامنه‌اي و سپاه پاسداران و در خدمت تقويت شركتها و بانكهاي متعلق به آنهاست كه كاري جز تأمين مالي ديكتاتوري بشار اسد و حزب‌الشيطان در لبنان و شبه‌نظاميان جنايتكار در عراق و يمن و ديگر كشورها را ندارند‌.
خلاصه كنم:
جامعة جهاني و به‌ويژه شوراي امنيت ملل متحد، اگر به‌راستي خواهان صلح و آرامش در منطقه و جهان است بايد:
اولا: نمايندگان اين رژيم نامشروع، از مجامع بين‌المللي اخراج و حق مردم و مقاومت ايران براي سرنگوني اين رژيم  و استقرار حقوق بشر و دموكراسي را به رسميت بشناسيد.
ثانيا: امتياز‌هاي مماشاتگرانه، در توافق اتمي با اين رژيم را لغو كنيد و هيچ‌گونه فرصتي براي اين رژيم جهت ساخت بمب باقي نگذاريد.
ثالثا: معامله و تجارت با رژيم حاكم را به توقف اعدامها مشروط كنيد.
و سرانجام اين كه دولت عراق را به لغو محاصرة ضدانساني زندان ليبرتي وادار سازيد،  و به خصوص ضروري است كه  ايالات متحده مطابق تعهدات خود، حفاظت از مجاهدان ليبرتي را تضمين كند و يا لااقل بخشي از سلاحهاي انفرادي خود آنها را براي حفاظتٍ حداقل، در برابر تهديد سپاه تروريستي قدس و شبه‌نظاميانش به آنها برگرداند.
هم‌چنان كه مسعود در پيام خود گفت: مردم ايران به چيزي كمتر از سرنگوني رژيم ولايت فقيه و استقرار آزادي و حاكميت مردم رضايت نمي‌دهند. 
جنگ آزاديبخش و سرنگوني خلافت ارتجاعي، انتخابات آزاد و تدوين قانون اساسي جمهوري جديد در مجلس موسسان و قانونگذاري ملي حق مسلم مردم ايران است.
سلام بر همة شما
سلام بر مردم ايران
سلام بر آزادي.

گزارشي از تظاهرات ايرانيان عليه حضور آخوند حسن روحاني در مقر ملل متحد در نيويورك

  
 روزنامه الشرق عربستان سعودی6مهر 94 گزارش داد : اپوزیسیون ایران طی اطلاعیه‌ای که ”الشرق“ یک کپی از آن را دریافت کرد اعلام داشت: سازمانهای آمریکایی - ایرانی امروز در نیویورک در اعتراض به حضور حسن روحانی رئیس‌جمهور رژیم ایران در اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل دست به تظاهرات خواهند زد.
همزمان با سخنرانی حسن روحانی رییس جمهور رژيم آخوندي در مجمع عمومی سازمان ملل متحد، هواداران شورای ملی مقاومت و سازمان جوامع ایرانی ـ آمریکایی تظاهراتی علیه سیاست های جمهوری اسلامی بویژه در زمینه حقوق بشر در خیابانهای نیویورک برگزار كردند.  بيشتر تظاهركنندگان  جواناني بودند كه به انگليسي  و فارسي سخن مي گفتند و همبستگي خود را با مبارزه جوانان ميهنشان براي آزادي را اعلام مي كردند.          به گزارش نیویورك تایمز تظاهر کنندگان می‌گفتند که در دو سال گذشته بیش از ٢٠٠٠ نفر در ایران اعدام شده اند. بنابر این حسن روحانی نماينده  حكومتی است كه ناقض حقوق بشر است و مردم ایران را نمایندگی نمی كند.  تظاهركنندگان خواستار تغییر حکومت در ایران بودند .
تظاهر كنندگان مي گفتند كرسي ايران در ملل متحد بايد به جنبش مقاومت ايران سپرده شود كه خانم مريم رجوي آن را نمايندگي مي كند.  
به گزارش خبرنگار العربيه،اينجا تظاهر کنندگان شعارهایی از قبیل نه به روحانی، روحانی را از سازمان ملل اخراج کنید سر دادند.
در این تظاهرات علاوه بر هزاران ایرانی مخالف رژیم جمهوری اسلامی که از طیف های مختلف اپوزیسیون تشکیل شده اند، شمار زیادی از آمریکایی ها عرب تبار که مخالف سیاست ایران در منطقه و شماری از سوری ها نیز حضور داشتند. 
در این تظاهرات تعدادی از شخصیتهای آمریکایی نیز در محکومیت وخامت حقوق‌بشر در ایران، موج اعدام ها، سرکوب اقلیتها و دخالت رژیم جمهوری اسلامی ایران در امور کشورهای منطقه سخنرانی کردند.
بیل ریچاردسون وزیر پیشین انرژی آمریکا طی سخنانی کوتاه در حضور تظاهر گنندگان گفت: «پیام اصلی این است، با وجود توافق اتمی میان آمریکا و رژیم ایران من به‌شدت نگران دخالتهای رژیم در کشورهای خاورمیانه هستم. این رژیم از تروریسم جهانی حمایت می‌کند».
تظاهر کنندگان از جامعه جهانی خواستند تا زمانی که رژیم ایران الزامات قانونی و وظایف اعمال شده توسط جامعه جهانی را انجام نداده تحریم ها از روی آن برداشته نشود.»
گزارش خبرنگار تلويزيون فاكس نيوز از اين تظاهرات اينجا
مجري: خبرنگار ما اريك شاون در سازمان ملل است و جنبه ديگر اين داستان (تظاهرات مخالفان. م) را برايمان توضيح مي‌دهد.
 اريك شاون: بله وي از شعار رسواي مرگ بر آمريكا دفاع كرده بود ولي در سخنراني خود كه دو ساعت ديگر برگزار مي كند رئيس‌جمهور ايران حسن روحاني قرار است پيام خود را به جهان برساند. به باور ما وي از توافق جنجالي اتمي با 6 قدرت جهان دفاع خواهد كرد و هم‌ چنين ‌به بحران سوريه و جنگ عليه گروه تروريستي داعش نيز خواهد پرداخت. روحاني دو روز است كه در نيويورك است، وي در برنامه توسعه سازمان ملل روز شنبه سخنراني كرد كه به برخي از اين موضوعات جهاني اشاره كرد.وي هم چنين با رهبران جهاني از جمله دبيركل بان كي‌مون ملاقات كرد كه احتمالاً موضوع حقوق ‌بشر در آن ملاقات مطرح نشده است اما روحاني گفته است كه تهران مايل است كه همكاري كند، وي گفته است كه توافق اتمي يك گام مهم رو به پيش است.
 روحاني: ما مشتاقيم با همسايگان مان براي بهبود توسعه پايدار منطقه‌اي از طريق ديپلوماسي منطقه‌اي، روابط سازنده با ساير كشورها درزمينه هاي انتقال فن‌آوري و علوم و شركت در فعاليتهاي مشترك علمي، همكاري كنيم. 
اريك شاون خبرنگار فاكس نيوز: اما سخنان روحاني در ميان اين نفرات خريداري ندارد، شما تصاويري را ازخيابان مقابل سازمان ملل مشاهده مي‌كنيد. اين تظاهرات فعالان ايراني آمريكايي عليه رژيم تهران توسط شوراي ملي مقاومت ايران برگزاري مي‌شود كه رهبر آن مريم رجوي است. وي به ما گفته است شوراي امنيت بايد مكانيزمي داشته باشد كه ميلياردها دلار سرمايه ها‌يي كه به ايران از بابت توافق اتمي سرازير مي‌شود را رديابي كنند.
 مريم رجوي مي‌گويد رژيم و روحاني بايد به‌خاطر حمايت از 
تروريزم تحت پيگيرد قانوني قرار گيرند نه اين‌كه در سازمان ملل مورد استقبال قرار گيرند. 
مريم رجوي: اين رژيم و رئيس‌جمهور آن حسن روحاني به هيچ ترتيبي مردم ايران را نمايندگي نمي‌كنند. وي يك جنايتكار و قصاب است، وي شكنجه، اعدام و سركوب را نمايندگي مي‌كند. اريك شاون: روحاني امروز بعدازظهر با پوتين ملاقات مي‌كند. به ما گفته شده است كه تا كنون همين ملاقات است و طرح ديگري ندارند كه با رئيس‌جمهور اوباما ملاقات كند. رئيس‌جمهور روحاني اواخر امشب به تهران باز مي‌گردد.
تظاهرات نيويورك توسط سازمانهاي ايراني –آمريكايي و «شورای ملی مقاومت ایران» سازماندهي شده بود.  شوراي ملي مقاومت ايران ديرپاترين  ائتلافی است که عمده ترین گروه متشکل آن سازمان مجاهدین خلق ایران است كه پنجاه سال سابقه مبارزه با دو ديكتاتوري را در كارنامه خود دارد و در سالهاي اخير بزرگترين سونامي را از سر گذرانده است. 

مجاهدین با کدام رویا زندگی و مبارزه می کنند؟

«این یادداشت در ستایش از مبارزه و پایداری مجاهدین خلق طی پنجاه سال گذشته » است .«اما همان گونه که یک انقلاب تنها یک کنش سیاسی نبوده و انباشتی از  شور، شوق، غم، شادی، عشق، تخیل و رویای ملیونها تن از مردم است، یک سازمان و یا فرد انقلابی هم بدون این احساسها به طور کامل نمی تواند تعریف شود.به گمان من هر انقلاب، اختراع، تحول و آرمانی، بدون رویا تحقق پذیر نیست. بنابرین سوال این است که مجاهدین با کدام رویا زندگی و مبارزه می کنند؟»

در ماه گذشته سازمان مجاهدین خلق ایران پنجاهمین سال تاسیس خود را پشت سر گذاشت. این سازمان از شش سالگی که با اولین تهاجمات ساواک روبرو شد تا اکنون که تحت ضد انسانی ترین و ظالمانه ترین فشارها در کمپ بدتر از زندان لیبرتی محاصره شده، دورانی پر از تلاطم و چالش را گذرانده و در این مسیر پر از فراز و نشیب هزینه های کلانی را آگاهانه پذیرفته و با جانفشانی پرداخت کرده است. مبارزه مداوم و خستگی ناپذیر علیه دشمن اصلی در دو نظام و همزمان رویارویی با پیچیده ترین و بی سابقه ترین توطئه های رذیلانه از جانب قدرتهای استعماری و امپریالیستی، این سازمان را آبدیده کرده است. برای من که طی چهل و چهار سال گذشته از نزدیک با مجاهدین آشنا و با نگاه از بیرون آنان را ارزیابی کرده ام، پایداری، ایثار و ماندگاری این جریان شگفت انگیز است. همگان می دانند که عَمَله و اَکَره خمینی و خامنه ای بارها مرگ و نابودی این سازمان را با تبلیغات پرمایه اعلام کرده و همزمان از سر دادن شعار «مرگ بر منافق» غافل نشده اند. شگفتا که کمترین زاویه کارگزاران حکومت با ولی فقیه، با برچسب «منافق» معرفی و شعار مرگ بر ضد ولایت فقیه، همردیف شعار مرگ بر منافق می شود. این پدیده بسیار ساده که به طور مداوم در جریان است، از نظر سیاسی یک قطب بندی مشخص را روشن می کند؛ مجاهدین خلق به عنوان تشکیلاتی قدرتمند بر محور نیروهایی که برای سرنگونی استبداد مذهبی حاکم بر ایران و تحقق دمکراسی، استقلال، آزادی و جمهوری غیر دینی تلاش می کنند قرار دارد. این جایگاه سیاسی، صرف نظر از میزان موافقت و یا مخالفت با این سازمان، به طور عینی وجود داشته و از نظر سیاسی بیان تضاد اساسی جامعه ما و مبارزه مردم ما برای رهایی است. کتمان این واقعیت، نادیده گرفتن مهمترین قطب بندی در درون جامعه است و هنگامی که این کتمان در سیاستهای راهبردی و کاربردی تبلور پیدا کند، به هَدَر دادن انرژیهای لازم برای رسیدن به هدف مبارزه آزادیبخش منجر می شود.


چنین است جایگاه و نقش مجاهدین خلق در آغاز پنجاه و یکمین سال تاسیس آن و بنابرین این ماندگاری و پایداری شایان تبریک به همه کسانی است که درچارچوب این سازمان خود را تعریف می کنند.

در قطب مخالف، ولایت خامنه ای قرار دارد. در مورد موقعیت سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و بین المللی رژیم حاکم، در بیانیه سال جاری شورای ملی مقاومت ایران که مجاهدین خلق هم به آن رای مثبت داده اند، به تفصیل نوشته شده و بنابرین تکرار آن نباید جایی در این یادداشت کوتاه داشته باشد. اما طرح یک نکته در مورد ولی فقیه برای شناخت عمیق تر این قطب بندی را ضروری می دانم. 
خامنه ای نمونه کامل یک سیاستمدار مستبد و یک آخوند ریاکار است. ریاکاری علی خامنه ای هیچ حَد و مرزی ندارد. او از جمله آن واعظانی است که چون به خلوت می رود آن کار دیگر می کند و چون به منبر می رود با روده درازی در نقش «اولیا و انبیا» ظهور می کند. برملا شدن مذاکرات و ساخت و پاخت او با آمریکا نمونه ای از ریاکاری اوست. گماشتگان رنگارنگ علی خامنه ای از او به عنوان «سید خراسانی» که از اولین کسانی است که در رکاب امام غایب شیعیان خواهد بود، یاد می کنند. برخی از مزدبگیران بی دنده و ترمز ولی فقیه از دیدار او با امام غایب صحبت کرده و خامنه ای در این موارد سکوت، به علامت تایید، کرده است. خامنه ای به چندین دوجین جریان ارتجاعی و تروریستی در سراسر جهان که نام «الله» را در تابلو خود حک کرده اند جیره و مواجب می پردازد تا در حفاظب از امنیت ولایت مطلقه اش شریک باشند. عملکرد این نیروها سیمای ریاکار خامنه ای را برملا می کند. این نیروها به عنوان «الله و اسلام» به کشتار مسلمانان کَمر بسته اند. کشتارهای سَبُعانه مردم عراق، سوریه و....نمونه ای روشن از حِرص و طَمع خامنه ای برای حفظ قدرت است. این شخصیت به بیان زردشتیان، اهریمنی و به بیان مسلمانان شیطانی با گفته زیر به بهترین نحو تعریف می شود.
ابلیس گفت؛ هان ای به رَه مانده مُریدان نابِکار، با نام ما چه کار،

زین پس به سادگی نام خدا برید و به دل کار ما کنید.
این یادداشت در ستایش از مبارزه و پایداری مجاهدین خلق طی پنجاه سال گذشته می تواند به همین جا خاتمه یابد. اما همان گونه که یک انقلاب تنها یک کنش سیاسی نبوده و انباشتی از  شور، شوق، غم، شادی، عشق، تخیل و رویای ملیونها تن از مردم است، یک سازمان و یا فرد انقلابی هم بدون این احساسها به طور کامل نمی تواند تعریف شود.
به گمان من هر انقلاب، اختراع، تحول و آرمانی، بدون رویا تحقق پذیر نیست. بنابرین سوال این است که مجاهدین با کدام رویا زندگی و مبارزه می کنند؟ آیا پاسخ مجاهدین به این سوال «جامعه بی طبقه توحیدی» و یا تحقق «اسلام دمکراتیک» است؟ من تاکنون از هیچ مجاهدی این سوال را نپرسیده ام. اما به گمانم اگر پاسخ آنان چنین باشد، به چند دلیل کُنه مساله بیان نشده است.
اول آن که درک از این مفاهیم می تواند متفاوت و حتی از راس تا قاعده ناهمگون باشد. به سختی می توان درک یکسان و همگون از این مفاهیم را تصور کرد.
دوم آن که این مفاهیم به خاطر کلی بودن و بنابرین به میزانی انتزاعی بودن می تواند به یک دُگم یا تَعصُب منجر شود که برای یک جریان پیشرو مُهلک است.
سوم آن که تحقق چنین رویاهایی در مدت کوتاه عملی نیست و بنابرین در زندگی روزمره در حالی که طعم شیرین آن حس نمی شود، تلخی، سختیها و ناهمواریها می تواند ذهن و جان انسان را درهم شکند. رژی دبره به درستی می نویسد: «اگر یک ملاک بلند مدت تاریخی نتواند تبدیل به ملاک کوتاه مدت سیاسی و عملی شود، انتظار این که چنین مفهوم مجردی بتواند پایه های استراتژی موثر در تاکتیک را بریزد بیهوده است.» (رژی دبره، نقد سلاح، برگردان: م. امین لاهیجی)
به خاطر این سه دلیل باید به دنبال چیز دیگری بود که نه فقط در کوتاه مدت که در لحظه به لحظه زندگی عملی باشد. این چیز دیگر و یا این رویا که نه با اندیشیدن به «مدینه فاضله» که با رفتار و کردار در هر شرایط قابل حِس است، چیزی جز مبارزه برای بازیافتن «انسانیت خود» نیست. رویای انسانی که به دنبال بازیافتن و پروراندن انسانیت در خود است، رویای انسانی که «انسان» را در ثقل هر اندیشه و عمل خود قرار می دهد، رویایی دور و غیرقابل لمس نیست. لحظه به لحظه در جدال درونی و بیرونی می توان به میزانی انسانیت خود را پیدا کرد و پرورش داد و یا آن را ویران کرد.
با شناختی که طی چهل و چهار سال گذشته از مجاهدین خلق دارم، تصور می کنم رویای «انسانی که در تلاش برای بازیافتن انسانیت» خود است، عمیق ترین و در عین حال عملی ترین و قابل حس ترین و بدون تردید زیباترین رویا و نقطه مشترک همه اجزای این سازمان از راس تا قاعده است.
مهدي  سامع

منبع: نبردخلق شماره 363، چهارشنبه اول مهر 1394 - 23 سپتامبر 2015

بیبیسی کولا! نوشته اي از دكتر منوچهر هزارخاني

بخش فارسی بی بی سی در برنامۀ شامگاهی20شهریور گفتاری پخش کرد دربارۀ گزارشی که من از پایگاههای مقاومت در نوار مرزی تهیه کرده بودم. نحوۀ تنظیم و عرضۀ این گفتار مرا به یادآوری چند نکته وامی دارد.

1ـ در آغاز گفته شده است: «از مطبوعات فارسی خارج کشور نشریۀ "شورا"، ارگان شورای ملی مقاومت، را برایتان انتخاب کرده ایم که سراسر آن گزارشی است از...». دو ایراد "فنّی" در این جمله هست. اوّل این که نشریۀ شورا ارگان شورای ملی مقاومت نیست و این نکته را خود نشریه بارها به صراحت اعلام کرده است. دوّم گزارش مزبور حتی یک سطر از نشریه را اشغال نکرده است، چه رسد سراسر آن را. گزارش در واقع، به صورت جداگانه و به ضمیمۀ شمارۀ مضاعف 20و21 منتشرشده و همین مطلب روی جلد و در صفحۀ 1 آن هم قیدگردیده است. هرچند این بی توجهی نویسندۀ گفتار از آن دست "غفلت از امور ظریف و حساس" نیست که "گاه ابعاد ویرانگر می گیرد"، امّا یادآوریش عیبی ندارد.
2ـ نویسندۀ گفتار عقیده دارد که گزارش من "به هیچ رو نوشتۀ یک ناظر بی طرف نیست" و بلافاصله اضافه می کند: "خودش هم چنین ادّعایی ندارد. این حرف کاملاً درست است. من نه "ناظر"م، نه "بی طرف". سالهاست همراه و همگام با مجاهدین و متّحدان دیگر در شورای ملی مقاومت، به مبارزۀ سیاسی (نه نظارت) در طرف مقاومت و در مقابل رژیم خمینی مشغولم. امّا این ادّعا را دارم که گزارشم عینی است و در آن هیچ بهشتی را جهنّم و هیچ جهنّمی را بهشت جلوه نداده ام. برنامۀ فارسی بی بی سی، به عکس، بارها ادعاکرده که "بی طرف" است، ولی در این ادّعا، به نظر من، صادق نیست. دو نمونه می آورم از همین گفتار. نویسندۀ گفتار به خوبی می داند که گزارش مزبور در خارج کشور منتشرشده و، ولو نسخه هایی از آن به داخل کشور رسیده باشد، به یقین به دست همۀ شنوندگان بی بی سی نرسیده است. برنامۀ بی بی سی، به عکس، اساساً برای شنوندگان داخل کشور تهیه و پخش می شود و گرفتن آن با رادیوهای معمولی برای ایرانیان خارج کشور بسیار مشکل و گاه غیرممکن است. بنابراین نویسندۀ گفتار با کسانی از این گزارش حرف می زند که اصل آن را نخوانده اند. حداقل «بی طرفی» ایجاب می کرد که نخست، ولو در چند سطر، محتوای کلی گزارش به اطلاع شنوندگان می رسید، بعد نویسندۀ گفتار هرطور که می خواست آن را تعبیر و تفسیر می کرد. امّا این اطلاع رسانی در گفتار وجود نداشت. مثلاً در حدود یک سوم از تمام گزارش به پایگاه منصوری اختصاص دارد ـ همان پایگاهی که عده یی آن را "زندان مجاهدین" خوانده اند و چه کاغذهای فراوانی که در داخل و خارج کشور دربارۀ آن سیاه نکرده اند. ظاهراً، به لحاظ کنجکاوی هم که شده، دانستن این که در گزارش راجع به این «زندان» هم مطلبی هست می بایست برای شنوندگان جالب باشد، ولی نویسندۀ گفتار حتی اشاره یی هم به آن نکرده است. یک نمونۀ دیگر: می گوید: «سطور آخر نوشته اش را مرور می کنیم که در واقع نوعی نتیجه گیری خود سفرنامه نیز هست. "بچه ها مسائل سازمان و اهمیت آن را می فهمند ولی انگار با مسائل جامعه و درجۀ اهمیتشان زیاد آشنا نیستند...». خوب، قسمت نقل شده نه نتیجه گیری من است، نه «سطور آخر نوشته». نتیجه گیری من همان است که در جلسۀ خداحافظی با افراد اردوی آموزش محمود ملک مرزبان، در صفحۀ 120گزارش آمده است. به صراحت تأکید هم کرده ام که «این چکیدۀ پیامی خواهدبود که من، به عنوان حاصل سفرم، به دوستانم و همۀ هم میهنانم خواهم داد». ممکن است نویسندۀ گفتار از این نتیجه گیری خوشش نیاید، ولی «بی طرفی» ایجاب می کند که عقیدۀ ناقابل گزارشگر را هم به اطلاع شنوندگانش برساند یا، اگر به هیچ وجه حاضر نیست آن را عنوان کند، دست کم این انصاف را داشته باشد که «نتیجه گیری» خودش را به حساب من نگذارد. حال اگر حکم بر این دایرشده است که نتیجه گیری را حتماً باید در «سطور آخر» جستجوکرد، لازم است یادآوری کنم که من، در سطور «آخرتر!»، بعد از تکه یی که نویسندۀ گفتار انتخاب کرده، این را هم گفته ام: «حاصل این آشنایی بیشتر آن است که دیگر از حملات رذیلانه و کینه توزانه یی که به آنها [مجاهدین] می شود، احساس نفرت نمی کنم، خنده ام می گیرد».
  3 ـ در گفتار آمده است: «این اولین بار است که کسی از بیرون می تواند با خواندن نوشتۀ هزارخانی تصویر نسبتاً دقیقی از حیات یک سازمان نظامی پیداکند... و ببیند چگونه می شود با امکانات محدود شگفتی نامحدود خلق کرد و دریابد چگونه صدها نفر زن و مرد جوان و پیر به یکدیگر پیوسته اند تا بتوانند به هدف خود جامۀ عمل بپوشانند». دوستان خوشبین من عقیده دارند که این تمجیدگونه برای متعادل کردن گفتاری است که اساساً بر محور برجسته کردن «نقاط ضعف» مقاومت مسلحانه تنظیم شده است. من، از شما چه پنهان، این خوشبینی را  ندارم و فکر می کنم که دادن این امیتاز «عاطفی» برای مسکوت گذاشتن یک ارزش «فرهنگی» است. یک سازمان سیاسی ـ نظامی (و نه «نظامی»، چون اگر سازمانی صرفاً نظامی باشد دیگر انتقاد از «عارضۀ نظامی گری» بی معنا می شود) حاضر شده است خود را با تمام خوبیها و بدیهایش در معرض تماشای همگان قرار دهد. چنین امری نه تنها درمورد سازمانهای چریکی و زیرزمینی، بلکه درمورد سازمانهای صرفاً سیاسی و روزمینی ایرانیان نیز، بی سابقه است. آن چه تا به حال به تجربه دیده ایم این بوده که شناساندن یک گروه یا تشکیلات به مردم بیرون، از طریق رأس سازمانی (در مصاحبه ها و اظهار نظرهای رسمی) یا از طریق «تولیدات» درونی و کنترل شدۀ خود آنها صورت می گرفته است. این بار، امّا، به یک فرد غیرسازمانی امکان داده اند که به حرفهای مسئولان اکتفا نکند و هر قدر دلش می خواهد، در جلسات عمومی، با تودۀ اعضا و هواداران صحبت کند، با آنها به مجادله های گاه شدید بنشیند و بعد حاصل همۀ این برخوردها را، بی هیچ کنترل یا سانسور سیاسی، منتشرکند. اگر منظور «شناخت و یحتمل کمک در برطرف کردن همان کمبودی» بود که مورد اشارۀ نویسندۀ گفتار است، به سادگی می شد تمام ایرادها و انتقادها را به طور خصوصی برای رهبران سازمان تشریح کرد. این کار را پیش تر می کردم. امّا دیگر از این مرحله گذشته ایم. این بار، در بازگشت از سفر، خود رجوی با اصرار از من خواست که از بیان تمام ایرادها و اشکالهایی که در کارشان به نظرم رسیده است، دریغ نکنم. به گمان من وقتی سازمانی درگیر جنگ تمام عیار با رژیم و تحت شدیدترین فشارها از هر طرف، به این درجه از خودآگاهی و اتّکای به نفس رسیده که خودش انتقاد از حرف و عملش را به اصرار طلب می کند، به کیفیت جدیدی دست یافته است که من از آن به عنوان یک ارزش «فرهنگی» نام بردم ـ هرکس هر عنوان دیگری خواست می تواند به آن بدهد. امّا این ارزش «فرهنگی» به مراتب والاتر و گرانقدرتر از «خلق شگفتی نامحدود با امکانات محدود» در عمل نظامی است. دلیل روشنش این که بخشی از نیروهای خمینی هم قادر به خلق این نوع شگفتی هستند، ولی نه هیچ یک از اجزا و نه کل دستگاه خمینی توان تحمّل آن را ندارد که گوشۀ کوچکی از کارهایش را به مردم نشان بدهد. امّا این که منِ غیر خوشبین گمان می کنم تکیه بر «خلق شگفتی نامحدود با امکانات محدود» برای مسکوت گذاشتن ارتقای خودآگاهی است، بی دلیل یا از روی غرض و مرض نیست. تا آن جا که به خاطر دارم، هرگاه یکی از هواداران همین سازمان مجاهدین از تفسیر یا گفتاری از همین برنامۀ بی بی سی گزیده شده، جوش آورده و نامه یی تند و خشن به تهیه کنندگان آن نوشته، کمتر پیش آمده است که تهیه کنندگان برنامۀ فارسی برای خواندن بخشهای از آن ـ به عنوان نشانه یی دیگر از تعصّب و خشک مغزی هواداران سازمان ـ فرصت را از دست داده باشند.

  4 ـ نویسندۀ گفتار معتقد است که «شاید از خصوصیات اجتناب ناپذیر سخن گفتن به زبان تفنگ باشد که آدمی را یکسره از پرداختن به خطوط جزئی امّا بسیار  مهم غافل می سازد». راست است؛ به واقع شاید چنین غفلتی در مورد رزمندگان مسلح، در آن شرایط سخت و محدود، «اجتناب ناپذیر» باشد. در این صورت غفلت مزبور یک عارضه است. اما اگر همین «خصوصیت» در کار بعضی مفسّران و برنامه نویسان یک بنگاه سخن پراکنی بسیار محترم، در ناف دموکراسی پارلمانی و فارغ از انواع محدودیتهای اطلاعاتی، الزامهای امنیتی و فشارهای کار نظامی پیداشود، آن را چگونه باید تعبیرکرد؟ باز هم یک «عارضه» است؟ آخر نویسندۀ گفتار «بی طرفانه» رادیویی که چریک نیست تا به قول خودش «جز با فرمانده مستقیمش با هیچ پیچ دیگری در جهان» نپیچد؟ یا هست و تقیه می کند؟
   بی شک تهیه کنندگان برنامه های بی بی سی که سالهای سال است «افکار عمومی» می سازند یا آن را به این طرف و آن طرف هدایت می کنند، خودشان خوب آگاهند که چه می کنند. من فقط می خواهم، به عنوان «مشتری»، یادآوری کنم که بی بی سی کولایی که بخش فارسی به بازار عرضه می کند، از استانداردهایی که خودش مدعی رعایت آنهاست، زمین تا آسمان فاصله دارد. همین. 
                    (ماهنامۀ  «شورا»، شماره 23، شهریور1365)

مقاومت ایران اقدامات تروریستی آخوندها علیه کومله را قویاً محکوم می‌کند

مقاومت ایران اقدامات تروریستی آخوندها علیه کومله را قویاً محکوم می‌کند و شورای امنیت ملل‌متحد را به رسیدگی به تروریسم افسارگسیخته فاشیسم دینی حاکم بر ایران فرا می‌خواند.

حزب کومله کردستان ایران اعلام کرد که جمعه شب۱۶مرداد، رژیم آخوندی در یک اقدام تروریستی «با همکاری یکی از اعضای نفوذی خود در صفوف کومله، چهار بمب بزرگ که دهها کیلو مواد منفجره در آن به کار رفته بود، را در یکی از ارگانهای کومله» کار گذاشته بود. کومله همچنین اعلام کرد رژیم ایران در یک اقدام تروریستی دیگر در بامداد 17مرداد درصدد ترور دبیر هیأت اجرایی این حزب برآمد. خوشبختانه هر دو اقدام جنایتکارانه تروریستی خنثی شد و به کسی آسیبی نرسید.

مقاومت ایران این اقدامهای جنایتکارانه تروریستی را که نقض آشکار قوانین و معاهدات بین‌المللی است قویاً محکوم می‌کند و از دولت و مقامات اقلیم کردستان عراق می‌خواهد دست‌اندرکاران را شناسایی و مجازات نموده و اجازه ندهند عوامل رژیم ایران به چنین جنایتهایی علیه پناهندگان و مخالفان ایرانی مبادرت کنند.

مقاومت ایران همچنین شورای امنیت ملل‌متحد را به رسیدگی به تروریسم افسارگسیخته فاشیسم دینی حاکم بر ایران و سلسله جنایات آن علیه مخالفان و پناهندگان ایرانی فرا می‌خواند.

دبیرخانه شورای ملی مقاومت ایران

20مرداد 1394 (11 اوت 2015)

ساواک و شکنجه گر در دایره حمایت آیت الله بی بی سی

بر طبق مصوبات سازمان ملل شکنجه جرم جنایی است و شکنجه گر مجرم است و باید در دادگاه محاکمه شود. شکنجه اثرش فقط بر شکنجه شده نیست، بلکه جامعه را نیز متاثر می کند، شکنجه سرمایه حکومت سرکوب گر در اعمال خفقان و سرکوب در جامعه است.
مردم ایران نظام ستم شاهی را، که حاکمیت دیکتاتوری خود را بر خفقان٬ سرکوب٬ شکنجه و اعدام متکی کرده بود٬ سرنگون کردند٬ بعد از برچیده شدن سازمان جهنمی ساواک٬ اسناد مربوط به شکنجه و جنایاتش برای همگان افشا گردید. 

اما، اخیرا بي بي سي ـ که به خاطر رابطه تاريخي اش با «شیخ» در بین مردم آیت الله لقب داده شده ـ  در دو برنامه به نام پرگار به صحنه گردانی پرداخته و در پی کسب اعتبار امنیتی برای ساواک مخوف، کوشیده است. 

بی بی سی برای صحنه سازی ـ  به سبک معرکه گیران قدیم که برای گرم کردن معرکه دایره ای می کشیدند و یک یا ۲ نفر را به عنوان شاگرد به داخل دایره می آوردند، تا به سوالات مشخص مرشد معرکه در آن دایره پاسخ دهند ـ برای گرمی معرکه اش به افرادی ازجنس همان صحنه گردانی نیاز داشته است، تا با رهبر عملیاتی  و شکنجه گر جنایتکار به بده بستان بنشینند و سرانجام هم در آخر برنامه همگی به توافق برسند. 
در دایره این معرکه 
۱ـ مجری در نقش گرداننده معرکه، اهداف از پیش تعیین شده آیت الله بی بی سی برای سفید سازی ساواک و ... را اجرا می کرد.  درهر فرصت دفاع از ساواک را فراموش نمی کند از جمله در حمایت از ساواک می گوید، ساواک سازمانی نبود که زندانی آزادشده را نابود کند. گویا در چشم انداز مجری دور از انتظار نبوده که شکنجه شدگان آزاد شده با روش هایی همچون تیرباران در تپه های اوین و یا تصادف درخیابان و یا با روش های مشابه کشته می شدند.
۲ـ  محقق و تاریخ نویس ساواک، عرفان قانعی فرد، که نشان از شاه و شیخ هر دو دارد، وظیفه داشت با نقل قول های مسولین ساواک با ؛لنز؛ ساواک و با فرهنگ آخوندی به ؛روایت؛ هایی و اطلاعیه هایی از روسای ادارات ساواک به ویژه از اداره سوم بپردازد. او با به کار گیری الفاظی که ساواک برای مبارزین و آزادیخواهان به کار می برد عمق وابستگی اش به ساواک را نشان می داد. 
۳ ـ احمد فراستی سر شکنجه گر و جنایتکاری که نقش موثری در جنایت و کشتار آزادیخواهان داشته است، در مرکز دایره معرکه قرار دارد تا شکنجه های ساواک را منکر شود و شلاق زدن و کشتار آزادیخواهان به عنوان یک ضرورت امنیتی جا انداخته شود.    
۴ـ  سعید شاهسوندی که سال ها قبل وزارت اطلاعات او را از اوین برای پی گیری اهدافش به خارج اعزام نمود، در نقش شاگرد گرداننده معرکه به خود امتیاز می دهد. 
۵ـ و نفر دیگر، مصطفی مدنی، در آخرین مدار دایره این معرکه، الفاظی را که فراستی سر شکنجه گر در مورد مبارزین به کار می برد متمدنانه گوش می کند و در آخر در پی آن است تا در مقابل نیمه تاریک شاه؛ سرکوب، زندان، شکنجه و اعدام، نیمه روشنی از شاه در زمینه حقوق شهروندی ارایه دهد!!. 

بر طبق موازین سازمان ملل و قوانین بین المللی  شکنجه گران باید بازداشت و محاکمه شوند. اما، آیت الله بی بی سی چنین معرکه گردانی ای را به راه انداخته است تا؛ 
 ۱ـ با مخدوش کردن فضا، قبح شکنجه را از میان ببرد.
۲ـ  در دایره معرکه اش، جا بیندازند که برای امنیت کشور اعمال برخی از شکنجه ها، نباید دور از انتظار باشد. و سرکوب هایی که انجام شده٬ شکنجه هایی که اعمال شده٬ چه در زمان شاه و چه در زمان رژیم خمینی، می تواند ضرورت امنیتی کشور تلقی شود
۳ ـ تا پس از زهر خوردن اتمی خامنه ای، فضا سازی کند وپیام بدهد که، باید به یاری رژیم روبرو با بحران ها شتافت، و لذا، نباید آمران شکنجه و شکنجه گران را برای ورود به انگلستان و یا کشور های دیگر جلو گرفت و یا تحت تعقیب قرار دارد.

آیت الله بی بی سی این معرکه گردانی را در زمانی به راه انداخته که در ۱۵ ژوئیه دادگاه هانوفر آلمان اسکار گروئنینگ ۹۴ ساله که در دوران سربازی درآشویتس ماموریتش، شمارش و دسته بندی اسکناس هایی که یهودیان در هنگام ورود به آنجا با خود داشتند، بوده است، را به جرم تسهیل در جنایات در آشویتس به ۴ سال زندان محکوم کرد. او شخصا هیچ قتلی مرتکب نشده بوده است.
 ممکن است اسکار گروئنینگ راعفو کنند و یا به طور نمادین او را در خانه خودش نگهدارند، اهمیت حکم حکم دادگاه برای آن است که دیگر چنین جنایاتی صورت نگیرد. 

در اینجا برای آگاهی نسل جوان و افشای تاریخ نگار ساواک که مشغول سفید سازی ساواک و پرویز ثابتی مسول کل شکنجه و جنایات و کشتار های اداره سوم ساواک است، نمونه ای از برخورد بازجویان و ثابتی در اوین را در زیر می آورم. 
ـ در اوین بازجو پس از آن که با مقاومت زندانی در زیر شکنجه  روبرو می شد، می گفت فکر نکنید که می گذاریم  جان سالم به در ببرید! یا شما را می کشیم همین جا چال می کنیم، یِا شما را در هم می شکنیم، یا آنقدر نگه می داریم تا بپوسید یا ناقصتان می کنیم بعد می فرستیم بیرون.

و نمونه ای در باره پرویز ثابتی رییس اداره سوم ساواک 
 یک روز عصر قبل از افطار استوار جیرودی، که ما به او جغد می گفتیم، مرا از سلول های بالا کشان کشان به پیش بازجو ها می برد، او همزمان که فحش می داد چند مشت هم به من می زد. مر ا به اتاق کار بازجو ها ـ بالای زیر زمین شکنجه روبروی آبدارخانه ـ برد. 
در آنجا چند نفر دیگر از اعضای دستگیر شده سازمان هم بودند، پس از من یکی دیگر از یاران را نیز آوردند. شکنجه گران؛ ازغندی (منوچهری)، فرنژاد ( معروف به دکتر جوان)، عطار پور (حسین زاده)، سرگرد عصار و ثابتی، در اتاق بودند.
ثابتی که از یک ضربه بزرگ اطلاعاتی مجاهدین به اداره سوم وحشت زده بود، شروع به صحبت کرد و گفت
«شما برای مردم مبارزه می کردید» و با ما مقابله کردید٬ حالا ما پیروز شدیم و شما شکست خوردید و «طرف پیروز قوانین را می نویسد»٬ از این به بعد همه چیز را ما تعیین می کنیم.
اگر راه نیایین٬ و همکاری نکنین با این ها (اشاره به شکنجه گرانش) طرف هستید٬ «شما دیدید که چطور رفتار می کنن اینا می زنن می کشن و همین جا هم چال می کنن» دیگه این به خودتون مربوط میشه که چطور با ما رفتار کنین؛. 
البته بعد از این رجز خوانی، به او پوز خند زده شد و گفته شد که «این مرحله هم بخشی از مبارزه در راه مردم است». او که تو دهنی محکمی دریافت کرده بود٬ گفت ما اتمام حجت کردیم و سپس از اتاق رفت بیرون. پس از رفتن او شکنجه گران گفتند؛ آقا حکم قتل اتون را صادر کرد؛. 

حال ببینید که آیت الله بی بی سی چگونه می خواهد از ته مانده های ساواک حمایت و برعلیه آزادیخواهان و مردم ایران وارد عمل شود تا راه را، برای مدد رسانی به سرکوب گران و شلاق زنندگان رژیم، نیز فراهم نماید. 


معرکه گردانی بی بی سی برخلاف کنوانسیون منع شکنجه است، 
ـ  برنامه پرگار به نوبه خود در مخالفت و به عبارتی، نقض کنوانسیون منع شکنجه محسوب می شود٬ این گفته یک موضع گیری سیاسی نیست. این از کنوانسیون منع شکنجه مستفاد می شود زیرا؛
۱ـ  در دایره معرکه بی بی سی، شکنجه گر، شلاق زدن را شکنجه نمی داند و مجری هم قانع است و در این مورد حرفی نمی زند، و قرار هم نبوده که مجری به مصوبات حقوق بشر و کنوانسیون منع شکنجه اشاره ای داشته باشد. علاوه براین ماموران سرکوب و شکنجه خدمتکاران به امنیت و کشور جا زده می شوند. این موارد بر خلاف کنوانسیون منع شکنجه است که در ماده اول می گوید « ... هر عمل عمدي که بر اثر آن درد يا رنج شديد جسمي يا روحي عليه فردي به منظور کسب اطلاعات يا گرفتن اقرار از او و يا شخص سوم اعمال مي‌شود، شکنجه نام دارد ...» هم چنین کنوانسیون منع شکنجه برای جلوگیری از اعمال شکنجه تحت عناوینی چون شرایط امنیتی و یا شرایط ویژه اضطراری٬ در بند ۲ ماده ۲ تصریح کرده است:
-«هيچ وضعيت استثنائي کشوری، مانند جنگ و يا تهديد به جنگ، بي ثباتي سياسي داخلي و يا هرگونه وضعيت اضطراري ديگر، مجوز و توجيه کننده اعمال شکنجه نمي باشد».
 و برای آن که شکنجه گر به فرمان فرمانده و بالا تر از خود استناد نکند کنوانسیون در بند ۳ ماده ۲ تصرح کرده است که:   
«- دستور و حکم مقام مافوق (حکومتي) و يا مرجع دولتي، نمي تواند توجيه کننده عمل شکنجه باشد».  
۲ ـ  شکنجه گر را باید تحویل مقامات قضایی داد، کنوانسیون در ماده چهارم می گوید انواع شکنجه جرم جنایی است و  در بند ۱ ماده ۶  آمده است 
«هر دولت عضو، فرد متهمي را که جرمي مطابق ماده 4 (اين کنوانسيون) مرتکب شده است، بازداشت خواهد نمود و ... اين بازداشت متهم بر حسب ضرورت، ممکن است براي مدتي ادامه داشته باشد تا روند جرم و استرداد مجرم، طي گردد». 
ملاحظه می شود که طبق کنوانسیون منع شکنجه، شکنجه گر باید به مقامات قضایی معرفی شود، اما،
 بی بی سی رهبر عملیاتی اداره سوم ساواک را، که کارش دستگیری و شکنجه افراد مبارز آزادایخواه بوده، به صحنه می اورد تا به سفید سازی ساواک بپردازد، تا ساواک سرکوب گر مخوف، توسط مجری و شاگردان معرکه اش، خوش چهره و در مواردی تلطیف گر سیاسی ارایه شود، و قبح شکنجه از میان برده شود. 

البته این اولین بار نیست که بی بی سی به یاری شاه و شیخ و بر علیه مردم ایرن عملکرده است. از تبلیغات بر علیه دکتر مصدق در جریان ملی شدن نفت گرفته تا تبلیغات برای فضا سازی در جریان کودتای استعماری انگلیس و آمریکا در ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، و تا مطرح کردن خمینی از نوفلو شاتو تا بهمن ماه ۱۳۵۷، و با این برنامه یک برگ ننگین دیگر بر کارهایش افزوده شد. 

 اما، آیت الله بی بی سی باید بداند که مردم ایران همراه با فرزندان مبارز وفداکار پیشتازش، همان طور که طومار شاه را در هم پیچیدند، در مبارزات آزادیخواهانه خود رژیم ولایت را هم به دنبال شاه دفن خواهند کرد و ایران بدون سرکوب وشکنجه و ایران با حاکمیت مردمی بر پا می کنند. 

مهندس نصرالله اسماعيل زاده
----------------------

ـ   «کنوانسیون منع شکنجه و رفتار یا مجازات های خشن٬ غیر انسانی یا تحقیر کننده مصوب ۱۰ دسامبر ۱۹۸۴/ قطعنامه شماره ۳۹/۴۶ مجمع عمومی سازمان ملل متحد قدرت اجرایی کنوانسیون٬ ۲۶ ژوئن ۱۹۸۷»

نظام ولایی؛ پدرخوانده بنیادگرایی

تقدیم به قربانیان جنایت های بنیادگرایان در سراسر جهان
در قسمت اوّل و دوم این مقالات سعی كردم تا حدودی از ریشه‌های بنیادگرایی و جنایاتی كه به وسیله این فرقه از بیش از هفتاد سال پیش در ایران انجام شده پرده بردارم. متأسفانه حالِ نامساعد و حوادثِ پیش آمده مانع قلمی شدن قسمت سوم این مقالات شد اما امیدوارم بتوانم با تمام مشكلات جسمی و روحی به خواست خوانندگان عزیز پاسخ گفته، و بگویم بنیادگرایی را در كشور ما چه كسانی عملاً پیاده كردند و این بنای نفرت‌انگیز و جنایت‌كارانه را كه اساس دین و اخلاق و انسانیت را برباد داده تبلیغ نمودند و یا پشتیبانی کردند و به مرحله‌ی عمل درآوردند. لازم به ذكر است قبل از این‌كه در سرزمین ما بنیادگراییِ تشكیلاتی متولد شود ترور و آدمكشی و حذف دگراندیشان وجود داشته از جمله قتل امیركبیر، عشقی، قائم‌ مقام فراهانی، فرخی یزدی، مدرس و... اما پس از شهریور ۱۳۲۰ و اشغال ایران از سوی متفقین، گروهی وارد میدان شد بنام "فدائیان اسلام". این جماعت در سال ۱۳۲۴ ترور اوّل كسروی نویسنده و متفكر و تاریخ‌نگار بزرگ ایران را انجام داد و پس از آن كتاب "حكومت اسلامی" كه اندیشه‌ها و عقاید آن‌ها بود را منتشر كرد. این نوشته خط و مشی گروه ظاهراً اسلام‌گرا كه درصدد برپایی حكومتی براساس اسلام بودند را منعكس می‌كرد. برای آگاهی بیش‌تر هموطنان به‌ویژه جوانان در این‌جا بخشی از این نظرات و برنامه‌ها را می‌آورم تا خواننده بهتر متوجه گردد، آنچه در نظام ولایی در این ۳۶ سال گذشت با كدام برنامه پی‌ریزی شد.

پس از ترورهایی كه از سوی فدائیان اسلام از جمله ترور مرحوم كسری و ترور حسین علاء (ناموفق)، ترور هژیر، ترور سپهبد رزم‌آرا (نخست‌وزیر وقت)، ترور دكتر حسین فاطمی وزیر امور خارجه‌ی دكتر مصدق (در مرحله‌ی اول ناموفق) و... صورت گرفت در سال ۱۳۲۹ وقتی مقدمات تشكیل دولت ملی دكتر مصدق فراهم می‌شد جدالی بی‌امان بر سر به پیش بردن جنبش مردم یا خفه كردن آن پیش آمد. من در این‌جا می‌خواهم برای آگاهی كسانی كه این روزها مقایسه بین داعش و دیگر بنیادگرایان با نظام ولائی را ناحق می‌دانند و معتقدند این مقایسه آب ریختن به آسیاب نظامی‌گری و محبوبیت كسانی كه مدعی مبارزه با داعش هستند می‌باشد این نكته را روشن كنم، آیا به راستی نظام ولائی پدرخوانده داعش و دیگر بنیان‌گرایان هست یا نیست؟

در این یادداشت سعی دارم آنچه می‌آورم از نوشته‌ها و گفته‌های پایه‌گذاران بنیادگرایی در ایران باشد. بعد از ترور و قتل كسروی، فدائیان اسلام با انتشار اعلامیه‌ای موجودیت خود را اعلام كردند. در این اعلامیه آمده است: "سال‌هاست كه زنجیرهای سیاهی ممالك اسلامی را از یك‌دیگر جدا ساخته،... پاشیدن سم فساد و سوء اخلاق و جهل و بی‌ایمانی و اختلاف از ثمرات آن است. ای مسلمین عالم قیام كنید، زنده شوید تا حقوق خویش را باز ستانیم". این نوشته به احتمال زیاد مربوط به سال ۱۳۲۴ است (۱).

نواب صفوی بارها در نوشته‌های خود به مناسبت‌های گوناگون اشاره می‌كند كه برای نجات كشور از مشكلات، تنها قوانین اسلام راه‌گشاست. او در زمزمه‌ای عاشقانه با امامی از یاران نزدیكش در سالگرد شهادت او پیمان می‌بندد: "و آنی با دشمنان خدا و اسلام مداهنه نمی‌كنیم تا این‌كه... مملكت... را در سایه‌ی اجرای تعالیم اسلام رشك جهانیان سازیم، یا این‌كه به تو ای امامی عزیز ملحق شویم و بر فراز چوبه‌ی دار چون تو مردانه درآئیم."(۲)

در سال ۱۳۲۹ كه مقدمات تشكیل دولت ملی دكتر مصدق فراهم می‌شد، مانیفست نواب صفوی منتشر می‌گردد كه در آن برنامه‌های حكومت اسلامی دلخواه فدائیان اسلام آمده است. در این‌جا به چند نمونه از برنامه‌های نواب اشاره می‌كنم تا ریشه‌های آنچه امروز در ایران می‌گذرد مشخص شود. لازم به یادآوریست مطالبی كه در اینجا ذكر می‌گردد از كتاب "آسیب‌شناسی نهضت ملی ایران" نوشته بهنام كریمی گرفته شده و تمام رفرنس‌ها مربوط به این كتاب است.

"آری اساس مفاسد و بدبختی‌ها نبودن ایمان و تربیت اسلامی است و اگر در مملكت اسلامی ایران تربیت اسلام و ایمان می‌بود ایران بهشت جهان بود، اگر اسلام در ایران اجرا می‌شد، روزگار كشور نور باران بود. ایران مملكت اسلامی است، بایستی احكام اسلام اجرا گردد، اگر اجرا می‌شد محیط ایران از بامداد روزهای عمر خویش تا به شام نور باران بود."(۳)

نواب در منشور خود در مورد حقوق زنان می‌گوید: "آتش شهوت از بدن‌های عریان زنانِ بی‌عفت شعله كشیده خانمان بشر را می‌سوزاند". او می‌نویسد: "شب و روز زنان و مردان در كوچه و بازار و اداره و مدرسه و كارخانه و سایر اماكن عمومی با هم روبرو شده و شب و روز حس شهوت عمومی بدون حساب مشغول فعالیت و هیجان است". (۴)

مسئله‌ی اصلی برای نواب همان آزادی زنان است. او معتقد است بهترین كار برای زن‌ها ماندن در خانه است و این نظریه را با چنین جملاتی بیان می‌كند: "بهترین كار برای زنان همان مدیریت خانواده و اولین مدرسه، تولید و تربیت نسل بشر است. آیا كاری اساسی‌تر از این در دنیا هست؟" (۵) نواب در مورد زنان پا را فراتر از این حرف‌ها گذاشته و در منشور خود دستور سركوب زنان را صادر می‌كند. درست همان كاری كه آقای خمینی بعد از تغییر نظام كرد و مسئله‌‌ی یا روسری یا توسری را به‌وجود آورد. با دقت بخوانید: "شهربانی باید از عبور و مرور زنانی كه به حجاب اسلام طبق مقررات شرع مقدس پوشیده نیستند جلوگیری كند." (۶) نواب صفوی در منشوری كه برای برپایی حكومت اسلامی منتشر می‌كند حرف آخر را می‌گوید و دستور می‌دهد: "اداره و مدارس دختران برعهده اساتید زن بوده و دخالت مرد در اداره مدرسه‌ی زنانه و دخترانه و دخالت زن در اداره و مدرسه‌ی مردانه و پسرانه بی‌جا و غلط است و درهای آموختن علوم به هر حدی كه زنان خود را لایق و مستعد آن دیدند باید به رویشان باز باشد. مرزها و فواصل بین زن و مرد را در اماكن عمومی مثل سینماها و نمایش‌خانه‌های پاك اسلامی و اتوبوس‌ها و سایر اماكن حفظ كنند. فاحشه‌خانه‌ها را به كلی ببندند". (۷)

خوانندگان عزیز ملاحظه می‌فرمایند آنچه در این بند آمده است در نظام ولایی كاملاً به مرحله‌ی اجرا درآمده و محدودیت برای زنان روزبه‌روز بیش‌تر شده و می‌شود. اما بشنویم از نظر جناب نواب صفوی در مورد هنر از جمله سینما و تئاتر، رمان و تصنیف و …: "سینماها، نمایش‌خانه‌ها، رومان‌ها و تصانیف به كلی بایستی برچیده شود و عاملین آن‌ها طبق قانون مقدس اسلام مجازات گردند و چنانچه استفاده‌ای از صنعت سینما برای جامعه لازم دیده شد، تاریخ اسلام و ایران و مطالب مفیدی از قبیل درس‌های طبی و كشاورزی و صنعتی تحت‌نظر اساتید پاك و دانشمند و مسلمان تهیه شده با رعایت اصول و موازین دین مقدس اسلام برای تربیت و اصلاح و تفریح مشروع و مفید اجتماعی به معرض نمایش گذاشته شود."(۸)

اما موسیقی در منشور جناب نواب صفوی جایگاه ویژه‌ای دارد و طبیعی است كه با موسیقی هم میانه‌ی خوبی ندارد تنها به نوعی از آن‌كه "مشروع" است رضایت می‌دهد. درست به نوشته نواب در این مورد توجه كنید. بحث‌های علمی او در رابطه با موسیقی بسیار خواندنیست: "موسیقی غیرمشروع اعصاب قوی انسان و مغز و قوای روحی را ضعیف نموده و از این راه زیان بزرگی به روح و اعصاب و قدرت جامعه وارد می‌آورد. پس بایستی به جای اصوات غیرمشروع و زیان‌آور، موسیقی غلط و موذی، موسیقی‌های مشروع مانند الحان شیرین و فضیلت پرور قرآن و اذان و نغمه‌های روح پرور مشروعی قرار گیرد كه به جای موسیقی غلط و برانگیختن شهوات روح، عظمت و فضیلت را می‌پرورد و حقایق را به انسان می‌آموزد و با روح جامعه می‌آمیزد". (۹)

نواب صفوی به شدت از غرب متنفر است، او از غرب و جهان صنعتی وحشت دارد. او تنها به یك راه برای مقابله با غرب می‌اندیشد: بریدن از آن و می‌گوید: "اروپاییان و غرب‌نشینان تا چندین قرن نزدیك به حال توحش و بربریت زندگی می‌كردند و مهد علمِ جهان ممالك اسلامی و ایران بوده... آیا چه پیش آمده كه محصلین ایران پس از دوران تحصیلات فرنگی به جز بت‌پرستی و بی‌ایمانی و خیانت و هرزگی، علم و سرمایه‌ای در دست نداشته نمی‌توانند هیچ‌گونه نیازهای علمی و صنعتی ملت مسلمان خود را برآورند. رجال جنایت‌پیشه باید بمیرند و رجال پاك و دانای معارف اسلام و ایران بایستی ریشه‌های علوم را از طرق ساده، آن‌ها را به خوبی به فرزندان اسلام بیاموزند. تا فرزندان اسلام و ایران از دانشگاه‌های اروپا و آمریكا و اعزام محصلین به خارج به كلی مستغنی شوند."(۱۰) جناب نواب صفوی مانند تمام آخوندها نسبت به لباس غربی‌ها حساسیت ویژه دارد تا جایی‌كه می‌نویسد: "از چه رو ملت مسلمان ایران كلاه بیگانه بر سر می‌نهد و افسار استحمار به گردن بسته است."(۱۱)

در منشور نواب صفوی وقتی در مورد ماهیت قدرت سیاسی و چگونگی اداره‌ی مملكت و وضع قوانین می‌پردازد و در حقیقت به ویژگی‌های حكومت اسلامی می‌پردازد، وضعیت امروز ملت ایران كاملاً مشخص می‌گردد و می‌توان فهمید كه او با چه شاخصی می‌خواهد با انسان‌ها برخورد كند. او با صراحت كامل با قوانین قضایی جدید به مخالفت برمی‌خیزد و از این‌كه امور قضایی از حیطه‌ی قدرت روحانیان خارج شده سخت ناراضی است و تلاش می‌كند در حكومت دلخواه او بار دیگر روحانیون بر جان و مال مردم مسلط شوند، در حقیقت همان حكومتی به‌وجود آید كه امروز در ایران حاكم است. او با صراحت می‌گوید: "بایستی احكام مقدس اسلام و قانون مجازات اسلام موبه‌مو اجرا گردد و تمام قوانین موضوعه‌ای كه اخیراً از افكار پوسیده‌ی مشتی نادان و بی‌خرد تراوش نموده است محو گردد."(۱۲) او می‌گوید: "باید امور قضا در اختیار روحانیت باشد زیرا تنها روحانیت اسلام را نمایندگی می‌كند".

نواب برجایگاه بی‌بدیل روحانیت در اندیشه‌اش تأكید بسیار دارد. تا آن‌جا كه معتقد است "برای قضاوت و رسیدگی به امور قضایی و دادگستری حوزه‌ی مقدس روحانیت فقهایی بسیار پاك و مطلع و لایق تربیت كرده برای قضاوت و رسیدگی به امور قضایی انتخاب كند و در دادگستری بگمارد."(۱۳) نواب صفوی در منشور خود، خدا را تنها قانون‌گذار می‌داند و قوانینی را كه از مغز بشر تراوش می‌كند به سخره می‌گیرد. با دقت بخوانید و با وضع امروز مقایسه كنید:

"قانون‌گذاری تنها برای خداست و قانونی كه از فكر پوسیده‌ی بشرِ قانون‌گذار بگذرد با علوم و عقل و اسلام و اصول مقدس اسلامی منافات داشته و به هیچوجه قانونیت ندارد. ایران مملكت رسمی اسلامی و سرزمینی آل محمد (ص) است و بایستی قوانین مقدس الهی اسلام برطبق قوانین مذهب جعفری مو به مو عملی گردد و از تمام منكرات و مفاسد و منهیات شرع مقدس جلوگیری شود."(۱۴)

نواب طرفدار پروپاقرص یك نظم پلیسی و كنترل شده در كشور بود. او معتقد است "بر آمد و رفت ایرانیان به خارج و خارجی‌ها به ایران كاملاً دقت نموده با كمال دقت برای جلوگیری از خیانت‌ها و سمپاشی‌های خطرناك آماده باشند. و بدانند كه مسلمانان ایرانی برای چه كاری و برای چه مقصدی به خارج رفته و با چه كسانی تماس می‌گیرند و در ممالك خارجه چگونه اخلاق و روشی از او صادر می‌شود". (۱۵)

خوانندگان محترم،
در این نوشته بار دیگر یادآور می‌شوم كه كتاب برنامه‌ی حكومت اسلامی تحت عنوان "راهنمای حقایق" به قلم نواب صفوی، مجدداً در اوایل حكومت دكتر محمد مصدق انتشار یافت و فدائیان اسلام در دوران كوتاه حكومت مصدق مزاحمت‌های بسیاری برای او فراهم كردند از جمله ترور دكتر حسین فاطمی وزیر امور خارجه دكتر مصدق.

در پایانِ این قسمت لازم می‌دانم به این نكته نیز اشاره كنم كه پس از گذشت یكی دو ماه از روی كار آمدن دكتر مصدق و پذیرش پست نخست‌وزیری از سوی مجلس، در روز ۱۳ خرداد ماه ۱۳۳۰ "نواب صفوی" رهبر فدائیان اسلام اظهار داشت "حكومت ایران باید توسط خلیفه‌ی مسلمین اداره شود". (۱۶)

همانند آنچه امروز گروه داعش ادعای آن را دارد و رهبر آن "ابوبكر بغدادی" خود را خلیفه‌ی مسلمین جهان می‌داند.

هموطنان؛ آنچه تاكنون از عقاید و اندیشه‌ها و برنامه‌ها و عملكرد گروه فدائیان اسلام به رهبری سید مجتبی نواب صفوی گفته شد، نشانگر ریشه‌های بنیادگرایی در ایران بود كه غالباً مورد تأیید آیت اللّه خمینی بوده است و ایشان چه در زمان حیات نواب صفوی و چه پس از تشكیل نظام ولایی و رسیدن به قدرت بارها و بارها به این امر تأكید كرده‌اند و پس از مرگ آقای خمینی جانشین ایشان آقای سید علی خامنه‌ای در دفاع از نواب و اعمال و نظرات او از چیزی فروگذار نكردند.

در ۱۹ بهمن ماه سال ۱۳۴۸ آقای خمینی كتاب "ولایت فقیه" را در نجف منتشر كرد كه در آن برنامه‌ی خود را كه تفاوت چندانی با برنامه‌ی نواب صفوی نداشت به‌عنوان درس فقه كه در حوزه‌های علمیه مورد بحث قرار می‌گرفت انتشار داد. برای بهتر روشن شدن آنچه ایشان در كتاب ولایت فقیه آورده و آنچه امروز كشور ما شاهد آن است قسمت‌های كوچكی از این نوشته را بازنویسی می‌كنم. ایشان در مقدمه‌ی كتاب می‌فرمایند: "من تعجب می‌كنم، این‌ها چگونه فكر می‌كنند؟ از طرفی اگر برای ده گرم هروئین چندین نفر را بكشند، می‌گویند قانون است، ده نفر را مدتی پیش، یك نفر را هم اخیراً برای ده گرم هروئین كشتند و این چیزی است كه ما اطلاع پیدا كردیم، وقتی این قوانین خلاف انسانی جعل می‌شود بنام این‌كه می‌خواهند جلوی فساد را بگیرند، خشونت ندارد، من نمی‌گویم هروئین بفروشند اما مجازاتش این نیست، باید جلوگیری شود اما مجازاتش باید متناسب با آن باشد، اگر شارب الخمر را هشتاد تازیانه بزنند خشونت دارد، اما اگر كسی را برای ده گرم هروئین اعدام كنند خشونت ندارد." (۱۷)

ببینید فاصله حرف تا عمل چه اندازه است. جناب خمینی وقتی در قدرت نیست این چنین شعار می‌دهد اما به محض رسیدن به قدرت چنان می‌كند. آقایان خمینی و خامنه‌ای در این ۳۶ سال بیش از ده‌ها هزار نفر را به جرم‌های مربوط به مواد مخدر اعدام كرده‌اند و اخیراً در یك شب ۳۵ نفر به همین اتهامات به دار آویخته شدند. در قرآن آمده است كسی كه حرفش با عملش یكی نیست "منافق" است، نه آن كسی كه اعتقادش را می‌گوید و پایش می‌ایستد. اگر به زندگی آقایان خمینی و خامنه‌ای و دیگر سردمداران نظام ولایی دقت كنیم متوجه می‌شویم چه تفاوت‌های بزرگی بین حرف و عمل آن‌ها وجود دارد. راستی منافق واقعی كیست؟

حال می‌پردازم به قسمتی از حرف‌ها و برنامه‌های كسی كه خود را جای پیامبران و امامان جا زده بود. آقای خمینی می‌نویسد: "رسول اكرم (ص) در رأس تشكیلات اجرایی و اداری جامعه‌ی مسلمانان قرار گرفت. علاوهِ بر ابلاغ وحی و بیان و تفسیر عقاید و احكام و نظامات اسلام به اجرای احكام و برقراری نظامات اسلام همت گماشته بود تا دولت اسلام را به‌وجود آورد. در آن موقع مثلاً به بیان قانون جزا اكتفا نمی‌كرد بلكه در ضمن به اجرای آن می‌پرداخت، دست می‌برید، حد می‌زد، رجم می‌كرد. پس از رسول اكرم خلیفه همین وظیفه و مقام را دارد. اولی‌الامر بعد از رسول اكرم (ص) ائمه اطهارند. پس از ایشان فقهای عادل عهده‌دار این مقامات هستند.» (۱۸) بالاخره آقای خمینی به این نتیجه می‌رسد كه فقها جانشین پیامبرند و تمام اعمالی كه او انجام می‌داد را باید انجام دهند و «ولایت فقیه» از همین تفكر ریشه می‌گیرد: «حكومت اسلامی هیچ یك از انواع طرز حكومت‌های موجود نیست، مثلاً استبدادی نیست كه رئیس دولت مستبد و خودرأی باشد، مال و جان مردم را به بازی بگیرد و در آن بدلخواه دخل و تصرف كند، هركس را اراده‌اش تعلق گرفت بكشد و هركس را خواست انعام كند، و به هركه خواست تیول بدهد و املاك و اموال ملت را به این و آن ببخشد. رسول اكرم (ص) و حضرت امیرالمومنین (ع) و سایر خلفا هم چنین اختیاراتی نداشتند. حكومت اسلامی نه استبدادی است و نه مطلقه. حكومت اسلامی حكومتِ قانون الهی بر مردم است". (۱۹)

هموطنان؛ این نوشته‌ها عیناً از كتاب "حكومت اسلامی" آقای خمینی نقل شده. كمی در مورد آنچه نوشته و آنچه كرده دقت كنید. اما از نظر آقای خمینی چه كسی صلاحیت حكومت بر مردم را دارد. ایشان می‌فرمایند: "حكام حقیقی همان فقها هستند، پس بایستی حاكمیت رسماً به فقها تعلق گیرد نه به كسانی كه به‌علت جهل قانون مجبورند از فقها تبعیت كنند. زمامدار اگر عادل نباشد در دادن حقوق مسلمین، اخذ مالیات‌ها، و صرف صحیح آن، و اجرای قانون جزا، عادلانه رفتار نخواهد كرد و ممكن است اعوان و انصار و نزدیكان خود را بر جامعه تحمیل نماید و بیت‌المال مسلمین را صرف اغراض شخصی و هوسرانی خویش كند. اكنون كه دوران غیبت امام علیه‌السلام پیش آمده و می‌بایست احكام حكومتی اسلام باقی بماند و استمرار پیدا كند. باید حكومت تشكیل داد چون تشكیل حكومت و اداره‌ی جامعه بودجه و مالیات می‌خواهد، شارع مقدس بودجه و انواع مالیات‌ها را نیز تعیین نموده است. مانند خراجات خمس، زكاة و غیره... (۲-۱۷)

آقای خمینی در جای جای نوشته‌ی خود می‌گوید حاكم اسلامی باید دو خصلت داشته باشد: علم به قانون و عدالت. شاید لازم باشد در مورد این خصوصیات كمی توضیح داده شود. اولاً هر جا صحبت از علم و عالم می‌شود مقصود فقهاء هستند كه علم دین دارند. ثانیاً، عدل و عدالت از نظر فقها به این معنی است كه می‌گویند "اَلْعَدلْ وَضَعَ الاشیاءِ عند مَواضِعه" یعنی هر چیز را به جای خود بگذاریم. این نظر ارسطویی به هیچ وجه مفهوم و منظور ما را از عدل نمی‌رساند. آیا فقها در همه‌ی امور عدالت را رعایت می‌كنند؟ یك نظر اجمالی به ۳۶ سال حكومت فقهاء بهترین پاسخ این پرسش است. آیا دادگاه‌های چند دقیقه‌ای و دادن حكم اعدام نشانه‌ی عدل است؟ آیا ده‌ها هزار اعدام در دهه‌ی شصت نشانه عدل است؟ آیا جنایت بی‌نظیر اعدام ۳۰ هزار زندانی كه دوران محكومیت خود را می‌گذراندند نشانه عدل است؟ آیا دهها و صدها نفر را زیر شكنجه به شهادت رساندن نشانه‌ی عدل است؟ آیا دزدی‌های هزار میلیاردی و بالاتر نشانه عدل است؟ آیا وجود خیل بیكاران، دزدان، معتادان، كارتن‌خوابان، بچه‌های خیابانی، زنان تن‌فروش، كودكان كار و به گفته‌ی قالیباف شهردار تهران كه "۲۰۰ هزار خانواده‌ی تهرانی محتاج نان شب هستند و ۵ هزار زن كارتن خواب داریم" (۲۱) نشانه‌ی حكومت "فقیه عادل" است؟

آیا برج‌های سربه فلك كشیده و كاخ‌های آنچنانی و در كنار آن كوخ‌های فاقد همه چیز و به قولی سگ‌دانی‌ها كه میلیون‌ها حاشیه‌نشین شهرها در آن می‌لولند دلیلی است بر این‌كه "ولی فقیه عادل" كشور را اداره می‌كند؟ و مگر نواب صفوی و آیت اللّه خمینی در منشورها و نوشته‌ها و گفته‌های خود اعلام نكردند در حكومت اسلامی، ایران بهشت برین خواهد شد. این است آن بهشت وعده داده شده؟

آقای خمینی در كتاب حكومت اسلامی خود اعلام می‌كنند: "اگر فرد لایقی كه دارای این دو خصلت [فقیه عادل] باشد بپاخاست و تشكیل حكومت داد همان ولایتی را كه حضرت رسول اكرم (ص) در امر اداره‌ی جامعه داشت دارا می‌باشد، و بر همه‌ی مردم لازم است كه از او اطاعت كنند. این توهم كه اختیارات حكومتی رسول اكرم (ص) بیش‌تر از حضرت علی (ع) بود یا اختیارات حكومتی حضرت امیر (ع) بیش از فقیه است باطل و غلط است." (۲۲)

به این ترتیب آقای خمینی مقام خلافت خود را تا حد پیامبر و امامان بالا می‌برد و چون اعتقاد به معصوم بودن امامان شیعه دارد حتماً می‌پندارد خودش نیز از هر گناه و اشتباهی مبراست و به همین دلیل است كه اگر كسی بگوید فلان كار آقای خمینی اشتباه بوده گروه حزب اللّه بر او می‌شورند و گوینده را مهدورالدم می‌دانند. آقای خمینی در كتاب "حكومت اسلامی" پا را فراتر از این‌ها گذاشته و فقها یعنی خودش را منصوب خدا می‌داند. لطفاً با دقت بخوانید: "همین ولایتی كه برای رسول اكرم (ص) و امام در تشكیل حكومت و اجرا و تصدی اداره هست برای فقیه هم هست، لكن فقها "ولی مطلق" به این معنی نیستند كه بر همه‌ی فقهاء زمان خود ولایت داشته باشند و بتوانند فقیه دیگری را عزل یا نصب نمایند. (داستان آیت اللّه شریعتمداری و آیت اللّه منتظری و... را از خاطر نبریم) در این معنی، مراتب و درجات نیست كه یكی در مرتبه‌ی بالا و دیگری در مرتبه‌ی پایین‌تر باشد، یكی والی و دیگری والی‌تر باشد. پس از ثبوت این مطلب، لازم است كه فقهاء اجتماعاً یا انفراداً برای اجرای حدود و حفظ ثغور و نظام، حكومت شرعی تشكیل دهند. این امر اگر برای كسی امكان داشته باشد واجب عینی است وگرنه واجب كفایی است. در صورتی‌كه ممكن نباشد ولایت ساقط نمی‌شود، زیرا از جانب خدا منصوبند." (۲۳)

آقای خمینی برای اثبات فقهاء و مقام بزرگ و همه جانبه‌ی آن‌ها در بحث ولایت فقیه می‌فرمایند: "جانشینان رسول اكرم (ص) فقهای عادلند". (۲۴) بالاخره ایشان حرف آخر را می‌زند: "ما مكلف هستیم كه اسلام را حفظ كنیم. این تكلیف از واجبات مهم است، حتی از نماز و روزه واجب‌تر است". (۲۵)

آقای خمینی در جای جای نوشته‌ها و گفته‌هایش هر جا سخن از اسلام و حكومت اسلامی می‌گوید مقصود خودش می‌باشد و هرجا می‌گوید این‌كار خلاف اسلام است یعنی مخالف با من است. فقیه عادل، یعنی خودش را در حدی می‌بیند كه برای حفظ حكومتش این حق را دارد كه نماز و روزه و دیگر واجبات را تعطیل كند. آیا برای خواننده‌ی كتاب او جز آنچه گفته شد تداعی می‌گردد؟ او چون خود را فقیه الفقها می‌داند، می‌نویسد: "چون حكومت اسلامی حكومت قانون است، قانون‌شناسان و از آن بالاتر دین‌شناسان یعنی فقهاء باید متصدی آن باشند". "ایشان هستند كه بر تمام امور اجرایی و اداری و برنامه‌ریزی كشور مراقبت دارند... اگر فقیه بخواهد شخص زانی را حد بزند با همان ترتیب خاصی كه معین شده باید بیاورد در میان مردم ]ملاء عام[ و صد تازیانه بزند، حق ندارد یك تازیانه اضافه بزند، یا ناسزا بگوید، یك سیلی بزند یا یك روز او را حبس كند."(۲۶)

پیش از آن‌كه در مورد نوشته‌های آقای خمینی راستی‌سنجی كنیم بگذارید این گفته‌ی او را به‌عنوان "فقیه عادل" بیاورم: "امروز فقهاء اسلام حجت بر مردم هستند، همان‌طوركه حضرت رسول (ص) حجت خدا بود و همه‌ی امور به او سپرده شده بود و هر كس تخلف می‌كرد بر او احتجاج می‌شد. فقهاء از طرف امام (ع) حجت بر مردم هستند. همه‌ی امور و تمام كارهای مسلمین به آنان واگذار شده است."(۲۷)

هموطنان، عزیزان من

شما در این ۳۶ سال كه حكومت در دست "فقهای عادل" بوده است دیدید و شاهد بودید كه این جماعت و در رأس آن‌ها دو ولی امر مسلمین چه بر سر مردم و كشور آوردند و نتیجه‌ی ولایت آقایان خمینی و خامنه‌ای را با پوست و جان ملاحظه كرده‌اید. راستی چه تفاوتی بین اندیشه‌های آقایان نواب و خمینی و خامنه‌ای و ابوبكر بغدادی و دیگر خلفاء بنیادگرایان می‌بینید؟ مگر آن‌ها همگی خود را برای برپایی خلافت اسلامی آماده نمی‌كنند و همه خود را چه شیعه و چه سنی برحق نمی‌دانند و این همه جنایت ضدبشری را به‌نام "اسلام" انجام نمی‌دهند؟

در پایان برای اثبات این نكته كه نظام ولایی -تنها نظام خلیفه‌گری كه به قدرت و حكومت رسید - پدرخوانده‌ی دیگر نظام‌های بنیادگرا از جمله داعش، بوكوحرام، طالبان، القاعده و... می‌باشد یك نظر اجماعی به كارهای انجام شده به وسیله دو خلیفه‌ی شیعی (آقایان خمینی و خامنه‌ای) و ۳۶ سال حكومت اسلامی آنها و مقایسه آن با اعمال شناخته شده‌ترین و خشن‌ترین گروه بنیادگرا (داعش) به رهبری (ابوبكر بغدادی) بیاندازیم تا پدرخوانده‌ها كاملاً مشخص شوند. من در این‌جا چند مورد از اعمال خلفاء شیعه و خلفای خودخوانده سنی را به‌عنوان نمونه می‌آورم و قضاوت را به خوانندگان واگذار می‌كنم.

۱- كشتار و آتش زدن انسان‌ها: خبر بسیار عجیب و تكان‌دهنده بود. سینما ركس آبادان و تماشاچیان آن در آتش سوختند. فیلم انتقادی گوزن‌ها روی اكران بود. هنوز نظام شاهی در ایران حكومت می‌كرد. بسیاری می‌پنداشتند این كار وحشیانه و جنایت‌آمیز كار حاكمان است. كم‌كم جزئیات روشن می‌شد. ده‌ها نفر از تماشاچیان به دلیل بسته بودن درها در آتش و دود جان دادند. گروهی به شدت تبلیغ می‌كردند كه این‌كارِ وابستگان به دربار و حكومت است. اما پس از تغییر نظام و به قدرت رسیدن آقای خمینی آرام آرام روشن شد و اسنادِ غیرقابل انكار و مصاحبه‌ها نشان داد كه این جنایت وحشتناك به دست گروهی كه خود را حزب الّهی و مرید خمینی می‌دانستند صورت گرفته است (در سال ۱۳۵۷). این ماجرا داشت فراموش می‌شد كه گروه بنیادگرای داعش یك خلبان اردنی را به جرم بمباران كردن مواضع داعشیان دستگیر و در یك قفس فلزی آتش زدند. دنیا دست به دهان شد و كم‌تر سخن از آتش زدن سینما ركس به میان آمد. آیا این دو عمل غیرانسانی و جنایت‌آمیز به دستور یا با اطلاع دو نفر كه خود را خلیفه‌ی مسلمین جهان می‌دانستند انجام نشد؟ در ماجرای اول ده‌ها زن و كودك و دیگر مردم بی‌گناه در آتش بنیادگرایی سوختند. راستی آیا بنیادگرایانی كه در آبادان این‌كار را انجام دادند در حقیقت پدرخوانده‌ی بنیادگرایان داعشی نبودند؟

۲- زن‌ستیزی در مكتب بنیادگرایان: هنوز زمان زیادی از روی كار آمدن خلافت اسلامی در ایران نگذشته بود كه بنیادگرایان تحت نفوذ آقای خمینی به جان زن‌ها افتادند و شعار یا روسری یا توسری از سوی حكومت اسلامی در هر گوشه‌ی ایران بلند شد و زن‌ستیزی آغاز گردید. كشتار زنان به جرم فعالیت سیاسی از جمله فروش نشریات منتقد آغاز شد. زندان‌ها محل كشتار زنان و مردان شد تا آن‌جاكه اعدام زن‌ها در دهه‌ی شصت به حدی رسید كه می‌توان گفت در دنیا كم سابقه یا بی‌سابقه بود. در زندان‌ها با زن‌ها رفتاری كردند كه به‌طور قطع بی‌نظیر بود. دیوانه‌ای بنام حاج داود در زندان قزلحصار با دختران در محل‌هایی به نام گور و قیامت و... كاری كرد كه همان‌گونه كه قبلاً در این سری مقالات نوشتم به قول حاج میثم جانشین حاج داود حدود ۴۰۰ زن در این محل‌ها دیوانه و روانی شدند كه هنوز هم پس از گذشت بیش از ۳۰ سال در گوشه و كنار كشورمان آثار این جنایت بی‌نظیر وجود دارد. تجاوز به زن‌ها و اعدام آن‌ها خانواده‌های بسیاری را متلاشی كرد. این بوكوحرام‌های حرامزاده و دیگر بنیادگرایان چه بر سر زنان نیاوردند كه هنوز هم ادامه دارد؟ داستان قرچك هنوز از ذهن‌ها پاك نشده. بنیادگران از جمله بوكوحرام در این اعمال شنیع راه پدرخوانده‌های شیعی خود را می‌پیمودند و می‌پیمایند. من در دیدگاه نواب صفوی‌ها و خمینی‌ها قبلاً آورده‌ام كه چه نظری نسبت به زن‌ها داشتند و امروز شاهدیم كه چگونه با زنان رفتار می‌شود: جداسازی، توهین، ممنوعیت از بعضی رشته‌های تحصیلات عالی، ایستادن ماشین‌های به اصطلاح ارشاد! در گوشه و كنار شهر و دستگیری زنان و هزاران نوع ستیز دیگر با زن‌ها. این‌ها آموزه‌های خلافت‌های اسلامی چه از نوع خلیفه ابوبكر بغدادی، چه از نوع خلیفه گری آقایان خمینی و خامنه‌ای می‌باشد. خلافت اسلامی ایران قبل از دیگر حكومت‌های خلیفه‌گری با زن‌ها چنان می‌كرد كه امروز دیگر بنیادگرایان می‌كنند.

۳- تخریب آثار باستانی: وقتی خلافت اسلامی به آقای خمینی و دار و دسته‌اش رسید باید همه آثار مانده از گذشته‌ی ایران تخریب می‌شد و یادمان نرود خلخالی آدمكش چگونه به جان این آثار افتاد و پس از تخریب مقبره‌ی رضا شاه كه در برابر مقبره‌ی خلیفه‌ی اسلامی محل بسیار حقیری بود (می‌گویند مقبره‌ی آقای خمینی پرهزینه‌ترین قبوری است كه در طول تاریخ برای بزرگان ساخته شده) و خود را آماده‌ی تخریب تخت‌جمشید و دیگر آثار باستانی كرده بود كه مردم با فرهنگ ایران مانع شدند ولی در جای جای كشور آثار باستانی به آتش كشیده شد یا تخریب گردید و این كار هنوز هم ادامه دارد. آیا طالبان، داعش و دیگر بنیادگرایان پیروان مكتب خمینی و خامنه‌ای در این ویرانگری‌ها نیستند؟

۴- كشتارهای جنایتكارانه: وقتی آقای خمینی طبق آنچه در كتاب "حكومت اسلامی" آمده است خود را دارای اختیارات پیامبر و امامان می‌داند و می‌گوید "امروز فقهای اسلام حجت بر مردم هستند" و فقیه یعنی خودش را چنین وصف می‌كند: "چنانچه اگر كسی همه‌ی علوم طبیعی را بداند و تمام قوای طبیعت را كشف كند یا موسیقی را خوب بلد باشد شایستگی خلافت را پیدا نمی‌كند و نه به این وسیله بر كسانی كه قانون اسلام را می‌دانند و عادلند نسبت به تصدی حكومت اولویت پیدا می‌كنند آنچه مربوط به خلافت است و در زمان رسول اكرم (ص) و ائمه‌ی ما (ع) درباره‌ی آن صحبت و بحث شده و بین مسلمانان هم مُسَلَم بوده این است كه حاكم و خلیفه اولاً باید احكام اسلام را بداند یعنی قانوندان باشد و ثانیاً عدالت داشته از كمال اعتقادی و اخلاقی برخوردار باشد..."

در این صورت حكام حقیقی همان فقها هستند، پس بایستی حاكمیت رسماً به فقها تعلق بگیرد نه به كسانی كه به‌علت جهل به قانون مجبورند از فقها تبعیت كنند. (۳۳) ملاحظه می‌فرمایید حاكم و ولی فقیه همان خلیفه است كه این روزها بخصوص در مورد داعشی‌ها زیاد به‌كار می‌رود. با روشن شدن این مطلب "خلافت اسلامی" همان "حكومت اسلامی" است. اما ببینیم آقای خمینی از روز نخست نشستن به تخت "خلافت اسلامی" از نظر كشتار و دست و پا بریدن و چشم درآوردن و به قول خودش اجراء احكام اسلامی چه نكرد؟ او خود را صاحب تمام قدرت‌ها می‌دانست و می‌پنداشت می‌تواند با یك حكم هر كه را می‌خواهد بكشد، در دهه شصت ده‌ها هزار نفر را قتل‌عام كرد كه نمونه آن كشتار حدود ۳۰ هزار نفر از كسانی بود كه دوران محكومیت خود را می‌گذراندند و كشتارهای پرشمار كه در زمان ولی فقیه دوم (آقای خامنه‌ای) در داخل و خارج کشور و در قیام سال ۸۸ صورت گرفت. ملاحظه می‌فرمایید تفاوت چندانی بین خلفای بنیادگرا وجود ندارد اما پدرخوانده بنیادگرایان، نظام ولایی است كه فردی را بنام ولی مطلق فقیه بر جان و مال و ناموس مردم مسلط كرده است.

برای آگاهی بیش‌تر آن‌ها كه از جنایات دهه‌ی شصت دفاع می‌كنند من در شعر گونه‌ای در سال ۱۳۶۵ آنچه از اعمال حاج داودها و لاجوردی‌ها با دگراندیشان در قزلحصار دیدم و شنیدم را بر قلم آوردم تا آن‌ها كه امروز به خاطر رسیدن به منافع شخصی چشم بر حقایق می‌بندند، كمی به خود آیند و تلنگری به وجدان‌های خود (اگر داشته باشند) بزنند.

"زندان قزل حصار"

گذشت شصت مَه از بردنم درون حصار... دو سال بیش شدم در "قزل" به رنج دچار
چو توپ پرت شدم هر زمان به یك سلول... "قزل حصار» و "اوین"را نموده‌ام دیدار
قزل حصار كه از حاجی ز "رحمان" دور... هزار زخم به جان دارد و تنی بیمار
به هر كجاش رَوی ناله می‌رسد بر گوش... اگرچه بوده دو سالی مریض در تیمار
ز ضربه‌ای كه زده آن لعین به پیكر دین... كجا شفا بپذیرد ز میثم و انصار
قرون، سال و مه ار بگذرد از این دوران... به قلب زخمی اسلام ماند این آثار
به نام دین و خدا كرد آن جنایت‌ها... جنایتی كه از آن هست ذاتِ حق بی‌زار
چه ظلم‌ها ننمودند بر خدا و رسول... سیه‌دلان تبه‌كار با چنین افكار
كسی كه عمر به سر كرده در فجور و فساد )... كنون نموده به تن رخت احمد مختار
كجا به ظلم و خشونت توان "هدایت" كرد... كه امر كرده به "وعظ حَسَن" برین دادار
شدست "هادی" خلقی كه قرن‌ها شب و روز... برای "عدل علی" كرده خون خود ایثار
سه سال ظلم و ستم كرد بر صغیر و كبیر... بریخت خون زسر و سینه بر در و دیوار
"قیامتی" كه به پا كرد او در این زندان )... نكرده هیچ لعینی به پا به هیچ دیار
گر آفرید خدا دوزخی پر از آتش... به چشم باز گنهكار می‌كشد بر نار
ببست چشم اسیران به روز و هفته و ماه... كه در "قیامت" او منع بود هر دیدار
به قهر و زور ریاست نمود بر زن و مرد... خداست بر همه‌ی ظالمین مهین قَهار
عجب! كه گفت من ار ساختم "قیامت" را... هدف "هدایت" خلق است با چنین رفتار
گرفت چوب شبانی به دستِ خود، اما... شكست پا و سر و دست‌ها هزار هزار
كسی كه نیست مدیر و مدبر و مومن... اگر شود به خلایق امیر و حكم‌گذار
فریب و فتنه و بی‌داد می‌شود حاكم... ز مرگ منطق و قانون و رشد استكبار

عزیز! پند فراوان بگیر از دوران... سپار بر دل و برجانِ خویش این تذكار
به "كفر" گر بشود شهر و ملك پا برجا... به "ظلم" سنگ نگیرد به روی سنگ قرار
هزار بار اگر "یاسر" این سخن گوید... سخن شناس نگوید دگر مكن تكرار
(دوازدهم خرداد ۱۳۶۵... زندان قزل حصار)

وقتی مطالعه می‌كنیم داعش و دیگر گروه‌های بنیادگرا چگونه به‌وجود آمدند به چند نكته توجهمان جلب می‌شود. اولاً پراكندن تخم نفاق و بدبینی بین مسلمانان از جمله شیعه و سنی، كه متأسفانه بعد از برقراری نظام ولایی در ایران به شدت ترویج شد. ثانیاً نقش بسیار مخرب آمریكا در این امر. یادمان نرود در عراق وقتی با فشار آمریكا و ایران برخلاف قانون اساسی كه نخست‌وزیری را به خاطر به‌دست آوردن اكثریت رأی مجلس باید به علاوی می‌سپردند به مالكی كه از عوامل ایران بود سپردند و او به جان سنی‌ها افتاد و همین امر موجب قیام آن‌ها و رشد بنیادگرایی به‌ویژه داعش شد و در نتیجه خلافت اسلامی به رهبری ابوبكر بغدادی امروز توانسته در كشت و كشتار در سراسر جهان بیداد ‌كند. در آخر باید تاکید کنم که ریشه‌های بنیادگرایی را در سراسر جهان اسلام باید خشكاند و این كار شدنی است و می‌توان و باید این‌كار را انجام داد.
دكتر محمد ملكي رئيس پيشين دانشگاه تهران