طلايه داران

ايـران مـن اي ايـران ، يـاران مـن اي يـاران !

2012-01-31T01:09:00.000-08:00

ايران من اي ايران

ياران من اي ياران

دشمن به شکار آمد

بيهوده بکار آمــد

ما جنگل شيرانيم
از خيل دليرانيم
ما را نتوان کوبيد
ما را نتوان روبيد
کوهيم و سرافرازيم
دشمن براندازيم
سيلاب و همه توفان
توفان و همه جوشان .

ايران من اي ايران
ياران من اي ياران
خيزيد و بگوش آريد
بيهوش به هوش آريد
هرچشمه به جوش آريد
اشرف به خروش آريد
از سرچشمهٌ آزادي
صد جام به نوش آريد .

ايران من اي ايران
ياران من اي ياران
شب آمده لنگ لنگان
تا پاي سحرگاهان
اين مُرده نمي پايد
چون صبح به ميان آيد .
از خانه برون آييد
ديوانه برون آييد
گرگان خياباني
غولان بياباني
ترسيده ز هر سايه
وامانده ز هر مايه
وقت است که افروزيم
مشعل شويم و سوزيم .

ايران من اي ايران
ياران من اي ياران
امروز و چنين ميدان
سرگشته همه ديوان
خيزيد و براندازيد
دشمن ز سر اندازيد .

ايران من اي ايران
ياران من اي ياران !
رحمان کريمي-
دوشنبه، ۱۰ بهمن ۱۳۹۰ / ۳۰ ژانويه ۲۰۱۲

ﻋﻤـﻮﺟـﺎﻥ ﮊﻭﻝ

2012-01-30T11:50:00.000-08:00

ﭘﻴﺮﻣﺮﺩ ﻓﻘﻴﺮﻱ، ﺑﺎ ﺭﻳﺸﻲ ﺳﻔﻴﺪ،ﺻﺪﻗﻪﻳﻲ ﺍﺯﻣﺎ ﺧﻮﺍﺳﺖ. ﺩﻭﺳﺘﻢ، ﻭﺯﻑﺩﺍﻭﺍﺭﺍﻧﺶ،ﺳﻜﻪﻳﻲﻳﻜﺼﺪﺳﺎﻧﺘﻴﻤﻲﺑﻪﺍﻭﺩﺍﺩ.ﻭﻗﺘﻲﺗﻌﺠﺒﻢ ﺭﺍ ﺩﻳﺪ ﮔﻔﺖ: «ﺍﻳﻦ ﺑﻴﻨﻮﺍ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻲ ﺭﺍ ﺑﻪﻳﺎﺩﻡ ﺁﻭﺭﺩ ﻛﻪ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺍﺵ ﻟﺤﻈﻪﻳﻲ ﺭﻫﺎﻳﻢ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ، ﺁﻥ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﺖ ﺣﻜﺎﻳﺖ ﻣﻲﻛﻨﻢ». ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩ:
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﺓ ﻣﻦ ﻛﻪ ﺍﺻﻠﻴﺘﺶ ﺍﺯ «ﻫﺎﻭﺭ» ﺑﻮﺩ، ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪ ﻧﺒﻮﺩ. ﺳﺮ َﺯﻧﺪﮔﻲ ﺑﻪﺯﺣﻤﺖ ﻫﻢﺁﻭﺭﺩﻩ ﻣﻲﺷﺪ. ﭘﺪﺭﻡ ﺗﺎ ﺩﻳﺮﻭﻗﺖ ﻛﺎﺭ ﻣﻲﻛﺮﺩ، ﺍﻣﺎ ﭼﻴﺰ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﻋﺎﻳﺪﺵ ﻧﻤﻲ ﺷﺪ.ﻣﻦ ﺩﻭﺧﻮﺍﻫﺮ ﺩﺍﺷﺘﻢ.
ﺣﺮﻓﻬﺎﻱ ﺯﻧﻨﺪﻩﻳﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺍﺯ ﺗﻨﮕﺪﺳﺘﻲ ﺭﻧﺞﻣﻲ ﺑﺮﺩ ﻭ ﻏﺎﻟﺒﺎ
ﺷﻮﻫﺮﺵ،ﺳﺮ ﻫﻢﻣﻲﻛﺮﺩ،ﺳﺮﻛﻮﻓﺘﻬﺎﻳﻲ ﺩﺭﭘﺮﺩﻩ ﻭ ﻣﻮﺫﻳﺎﻧﻪ.
ﻣﺮﺩ ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ ﺩﺭﺍﻳﻦ ﻣﻮﺍﻗﻊ ﺣﺎﻟﺘﻲ ﺩﺍﺷﺖ ﻛﻪ ﻣﺮﺍ ﻏﻤﺰﺩﻩ ﻣﻲﻛﺮﺩ. ﺍﻭ ﻛﻒ ﺩﺳﺖ ﺭﺍ ﺑﻪﭘﻴﺸﺎﻧﻴﺶ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ، ﻣﺜﻞ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﻣﻲ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻋﺮﻗﻲ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﭘﺎﻙ ﻛﻨﺪ، ﻭ ﻫﻴﭻ ﺟﻮﺍﺑﻲ ﻫﻢ ﻧﻤﻲ ﺩﺍﺩ. ﻣﻦ ﺩﺭﺩ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻴﺶ ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻲﻛﺮﺩﻡ. ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺻﺮﻓﻪﺟﻮﻳﻲ ﻣﻲﺷﺪ؛ ﻫﻴﭻﻭﻗﺖ ﺩﻋﻮﺗﻲ ﺑﻪﺷﺎﻡ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻧﻤﻲﺷﺪ، ﺗﺎ ﺩﺭﻋﻮﺽ ﺩﻋﻮﺗﻲ ﺑﻪﻋﻤﻞ نيايد؛ ﻣﺎﻳﺠﺘﺎﺝ، ﺍﺯ ﭘس مانده هاي مغازه ها با تخفيف ﺧﺮﻳﺪﻩ ﻣﻲﺷﺪ. ﺧﻮﺍﻫﺮﻫﺎﻳﻢ ﭘﻴﺮﺍﻫﻨﻬﺎﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻲﺩﻭﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺤﺜﻬﺎﻱ ﻃﻮﻳﻠﻲ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﻬﺎﻱ ﻳَراق آنها كه ﻫﺮ ﻣﺘﺮﺵ ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ ﺳﺎﻧﺘﻴﻢ ﻗﻴﻤﺖ ﺩﺍﺷﺖ ﻣﻲﻛﺮﺩﻧﺪ. ﻏﺬﺍﻱ ﻣﻌﻤﻮﻝﻣﺎ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻮﺩ ﺑﻪﺳﻮﭖ ﭼﺮﺑﻲ ﻭ ﮔﻮﺷﺖ ﮔﺎﻭﻱ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺍﺷﻜﺎﻝﻣﺨﺘﻠﻒ ﺻﺮﻑﻣﻲﺷﺪ. ﺑﻪﻧﻈﺮ ﻏﺬﺍﻳﻲ ﺑﻮﺩ ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ّﻣﻘﻮﻱ؛ ﻣﻦ ﻏﺬﺍﻱ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺭﺍ ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﻲ ﺩﺍﺩﻡ.
ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺗﻠﺨﻴﻬﺎﻱ ﺩﻟﺨﺮﺍﺷﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺩﻛﻤﻪ ﻫﺎﻱ ﮔﻢﺷﺪﻩ ﻭ
ﺷﻠﻮﺍﺭﻫﺎﻱ ﭘﺎﺭﻩ ﺷﺪﻩﺍﻡ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻣﻲﻛﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺭﻭﺯﻫﺎﻱ ﻳﻜﺸﻨﺒﻪﺑﺎ ﺳﺮ ﻭ ﻟﺒﺎﺱ ﻣﺮﺗﺐ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﺸﺖ خوﺩﻧﻤﺎﻳﻲ ﻣﻲ ﺭﻓﺘﻴﻢ. ﭘﺪﺭﻡ، ﺑﺎ ﺭﺩﻧﮕﻮﺕ، ﻛﻼﻩ ﺷﺎﭘﻮ ﻭ ﺩﺳﺘﻜﺶ، ﺑﺎﺯﻭﻳﺶ ﺭﺍ ﺑﻪﻣﺎﺩﺭﻡ، ﻛﻪ ﺑﺴﺎﻥ ﻛﺸﺘﻲ ﺗﺰﺋﻴﻦ ﺷﺪﻩ ﻳﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﺭﺍﺳﺘﻪ ﺑﻮﺩﻣﻲﺩﺍﺩ. ﺧﻮﺍﻫﺮﻫﺎﻳﻢ، ﻛﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻋﻼﻣﺖ ﺭﻓﺘﻦ ﺭﺍﻣﻲﻛﺸﻴﺪﻧﺪ؛ ﻭﻟﻲ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ، ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻟﻜﻪﻳﻲ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ ﺭﻭﻱ ﺭﺩﻧﮕﻮﺕ ﭘﺪﺭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻛﺸﻒﻣﻲﺷﺪ، ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻛﻬﻨﻪﻳﻲ ﺁﻏﺸﺘﻪ ﺑﻪ ﺑﻨﺰﻳﻦ ﭘﺎﻙ ﻛﺮﺩ.
ﭘﺪﺭﻡ، ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﺪﺍﺷﺘﻦ ﻛﻼﻩ ﺑﺰﺭﮔﺶ ﺑﺮ ﺭﻭﻱ ﺳﺮ، ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﺷﻠﻮﺍﺭ، ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ ﺗﺎ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺑﻪﭘﺎﻳﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ، ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪﻣﺎﺩﺭﻡ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ، ﻋﻴﻨﻚ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻴﻨﺶ ﺭﺍ ﻣﻴﺰﺍﻥ ﻛﺮﺩﻩ وﺩﺳﺘﻜﺸﻬﺎﻳﺶ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﺧﺮﺍﺏ ﻧﺸﻮﻧﺪ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻬﺎﻳﺶ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻲﺁﻭﺭﺩ.
ﺑﺎ ﺩﻧﮓ ﻭ ﻓﻨﮓ ﻭ ﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺕ ﺑﻪﺭﺍﻩ ﻣﻲﺍﻓﺘﺎﺩﻳﻢ. ﺧﻮﺍﻫﺮﻫﺎﻳﻢ ﻛﻪ ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺎﺯﻭﻱ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺩﺭﺟﻠﻮ ﺣﺮﻛﺖ ﻣﻲﻛﺮﺩﻧﺪ. ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻨﻴﻦ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻭ ﺑﻪﺍﻳﻦﺗﺮﺗﻴﺐ، ﺩﺭﺷﻬﺮ ﺩﺭﻣﻌﺮﺽ ﺩﻳﺪ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ. ﻣﻦ ﺩﺭﻃﺮﻑ ﭼﭗ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻗﺮﺍﺭﻣﻲﮔﺮﻓﺘﻢ، ﻭ ﭘﺪﺭﻡ ﺩﺭ ﻃﺮﻑ
ﺭﺍﺳﺖ. ﻫﻨﻮﺯ ﻓﻴﮕﻮﺭ ﻛﺒﻜﺒﻪ ﻭ ﺩﺑﺪﺑﻪ، ﻭ ﺳﻔﺖ ﻭ ﺳﺨﺘﻲ ﺧﻄﻮﻁ ﭼﻬﺮﻩ ﻫﺎ، ﻭ ﺟﺪﻱ ﺑﻮﺩﻥ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺑﻴﭽﺎﺭﻩﺍﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻱ ﺭﻭﺯﻫﺎﻱ ﻳﻜﺸﻨﺒﻪ ﺑﻪﺧﺎﻃﺮ ﻣﻲﺁﻭﺭﻡ. ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺑﺪﻧﻬﺎﻱ ﻛﺸﻴﺪﻩ، ﭘﺎﻫﺎﻱ ﺷﻖ ﻭ ﺭﻕ ﻭ ﮔﺎﻣﻬﺎﻱ ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ ﺑﻪﺟﻠﻮ ﻣﻲﺭﻓﺘﻨﺪ، ﺩﺭﺳﺖ ﻣﺜﻞ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﻛﺎﺭ ﭘُر اهميت ﻓﻮﻕﺍﻟﻌﺎﺩﻩﻳﻲ، ﺑﺴﺘﮕﻲ ﺑﻪﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﻣﻨﺶ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻫﺮ ﻫﻔﺘﻪ، ﺑﺎﺩﻳﺪﻥ ﻛﺸﺘﻴﻬﺎﻱ ﺑﺰﺭﮔﻲ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻛﺸﻮﺭﻫﺎﻱ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻭ ﺭﺍﻫﻬﺎﻱ ﺧﻴﻠﻲ ﺩﻭﺭ ﻣﻲﺁﻣﺪﻧﺪ، ﭘﺪﺭﻡ ﺑﻪﺻﻮﺭﺕ ﺗﻐﻴﻴﺮﻧﺎﭘﺬﻳﺮﻱ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻤﻠﻪ ﻫﻤﻴﺸﮕﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻲﻛﺮﺩ: «ﻫﺎﻥ! ﺍﮔﺮ ﮊﻭﻝ ﺗﻮﻱ ﺍﻳﻦ ﻛﺸﺘﻲ ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻪ ﺷﮕﻔﺖﺁﻭﺭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ!»
ﻋﻤﻮﻳﻢ ﮊﻭﻝ، ﺑﺮﺍﺩﺭ ﭘﺪﺭﻡ، ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ، ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺳﻮﺍﻱ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﻩﻳﻲ ﻛﻪ ﻫﻴﻮﻻﻱ ﻭﺣﺸﺖﺁﻭﺭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺍﺯ زﻣﺎﻥﻛﻮﺩﻛﻴﻢﻣﻲﺷﻨﻴﺪﻡﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﻭﺻﺤﺒﺖﻣﻲﻛﻨﻨﺪ، ﺍﺯ ﺑﺲ ﻓﻜﺮﺵ ﺑﺮﺍﻳﻢ ﺟﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭ ﻣﺄﻧﻮﺱ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﺑﻪ ﻧﻈﺮﻡ ﻣﻲﺁﻣﺪ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻧﺶ ﺩﺭﺍﻭﻟﻴﻦ ﻭﻫﻠﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺷﻨﺎﺧﺖ.
ﺗﻤﺎﻣﻲ ﺧﺼﻮﺻﻴﺎﺕ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﻋﺰﻳﻤﺘﺶ ﺑﻪﺁﻣﺮﻳﻜﺎ ﻣﻲﺩﺍﻧﺴﺘﻢ، ﮔﺮﭼﻪ، ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺍﻭ ﺻﺤﺒﺘﻲ ﺟﺰ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻱ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﻭ ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻲ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﻤﻲﺷﺪ. ﺑﻪﻧﻈﺮ، ﺍﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻧﺎﻣﻨﺎﺳﺒﻲ ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻳﻌﻨﻲ ﭘﻮﻟﻲ ﺭﺍ ﺑﻪﻫﺪﺭﺩﺍﺩﻩ، ﻫﻤﺎﻥ ﻛﺎﺭﻱ ﻛﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﺟﻨﺎﻳﺘﻬﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻫﺎﻱ ﺗﻬﻲﺩﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻧﺰﺩ ﺍﻏﻨﻴﺎ، ﺁﻥ ﻛﺲ ﻛﻪ ﺗﻔﺮﻳﺢ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﺴﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎﻟﺒﺨﻨﺪ ﺑﻪﺍﻭ ﻳﻚ ﺧﻮﺷﮕﺬﺭﺍﻥ ﺍﻃﻼﻕ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ. ﺩﺭﻧﺰﺩ ﻣﺴﺘﻤﻨﺪﺍﻥ، ﭘﺴﺮﻱ ﻛﻪ ﻭﺍﻟﺪﻳﻨﺶ ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﻪ ﻫﺪﺭﺩﺍﺩﻥ ﭘﻮﻟﺸﺎﻥ ﻣﻲﻛﻨﺪ،ﺁﺩﻣﻲ ﺑﺪ، ﻻﺍﺑﺎﻟﻲ، ﺑﻲ ﺳﺮ ﻭ ﭘﺎ ﻭ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﺍﺳﺖ!
ﻭﺍﻗﻌﻴﺘﻲ ﻛﻪ ﻧﻔﺲ ﻋﻤﻞ ﻫﺮﺩﻭ ﻳﻜﻲ ﺍﺳﺖ، ﺍﻣﺎ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺑﻪﺗﻨﻬﺎﻳﻲ ﺗﻌﻴﻦ ﻛﻨﻨﺪﻩ ﻭﺧﺎﻣﺖ ﻛﺎﺭﻣﻲﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻪﻫﺮﺻﻮﺭﺕ ﻋﻤﻮ ﮊﻭﻝ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺑﻪ ﺑﺎﺩ ﺩﺍﺩﻥ ﺍﺭﺛﻴﻪ ﺧﻮﺩ ﺗﺎ ﺩﻳﻨﺎﺭ ﺁﺧﺮ؛ ﺑﻪﺻﻮﺭﺕ ﻗﺎﺑﻞ ﻣﻼﺣﻈﻪﻳﻲ سهم ﺍﻻﺭﺛﻲ ﺭﺍ ﻛﻪ ﭘﺪﺭﻡ ﺭﻭﻳﺶ ﺣﺴﺎﺏ ﻣﻲﻛﺮﺩﻩ ﻧﻴﺰ ﺑﻪﻫﺪﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻮﻗﻊ ﻣﺮﺳﻮﻡ ﺑﻮﺩ، ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪﻣﻘﺼﺪ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎ ﺑﺎ ﻳﻚ ﻛﺸﺘﻲ ﺗﺠﺎﺭﻱ ﺍﺯ «ﻫﺎﻭﺭ» ﺑﻪﻧﻴﻮﻳﻮﺭﻙ ﺭﻭﺍﻧﻪ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ.
ﻋﻤﻮ ﮊﻭﻝ ﻫﻤﻴﻦﻛﻪ ﺑﻪﺁﻥﺟﺎ ﻣﻲﺭﺳﺪ ﺑﻪﻋﻨﻮﺍﻥ ﺳﻮﺩﺍﮔﺮ ﻧﻤﻲﺩﺍﻧﻢ ﭼﻲ ﭼﻲ، ﻣﺴﺘﻘﺮ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ، ﻭ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺵ ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﺪ ﻛﻪ ﻣﻘﺪﺍﺭﻛﻤﻲ ﭘﻮﻝ ﺑﻪﺩﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﺴﺎﺭﺕ ﻭ ﻟﻄﻤﻪﻳﻲ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺑﻪﭘﺪﺭﻡ ﻭﺍﺭﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻛﻨﺪ. ﺍﻳﻦ ﻧﺎﻣﻪ ﻣﻮﺟﺐ ﺑﺮﺍﻧﮕﻴﺨﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻋﻤﻴﻘﻲ ﺩﺭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻣﻲﺷﻮﺩ، ﮊﻭﻝ، ﻛﻪ ﺍﺭﺯﺵ ﺣﺘﻲ ﺳﮕﻲ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﻣﺮﺩﻱ ﺷﺮﻳﻒ، ﺟﻮﺍﻧﻲ ﺧﻮﺵ ﻗﻠﺐ، «ﺩﺍﻭﺍﺭﺍﻧﺶ»ﻱﻭﺍﻗﻌﻲﻭﺩﺭﺳﺘﻜﺎﺭﻱﻣﺜﻞﻫﻤﻪ«ﺩﺍﻭﺍﺭﺍﻧﺶ»ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺗﻌﻘﻴﺐ ﻣﻲﻛﺮﺩﻡ، ﺍﻭ ﺑﺎ ﺍﻫﻦ ﻭ ﺗﻠﭗ ﺩﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﻭ ﺩﺍﻣﺎﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﻪﻃﺮﻑ ﺟﺎﺷﻮﻱ ﭘﻴﺮ ﮊﻧﺪﻩ ﭘﻮﺵ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻛﺮﺩ.
ﺁﻥ ﺩﻭ ﺧﺎﻧﻢ ﺭﻓﺘﻨﺪ، ﻭ ﭘﺪﺭﻡ ﺑﻪﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻧﻢ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻣﻲﺩﺍﺩ ﻛﻪ ﭼﻪ ﻃﻮﺭﻱ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﻣﺎﻳﻊ ﺻﺪﻓﻬﺎ ﻧﺮﻳﺰﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ ً ﺭﺍﺧﻮﺭﺩ؛ ﺍﻭ ﺣﺘﻲ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻋﻤﻼ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ، ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻳﻚ ﺻﺪﻑ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﻪﺩﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ. ﺍﻭ ﻛﻪ ﺳﻌﻲ ﺩﺭ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻤﻬﺎ ﺩﺍﺷﺖ، ﻫﻤﺔ ﻣﺎﻳﻊ ﺻﺪﻑ ﺭﺍ ﻓﻲﺍﻟﻔﻮﺭ ﺑﻪﺭﻭﻱ ﺭﺩﻧﮕﻮﺗﺶ ﺭﻳﺨﺖ ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻡ ﻛﻪﻣﺎﺩﺭﻡ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﻛﺮﺩ:
«ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﻫﺎ ﻧﻤﻲﻛﺮﺩ ﻭ ﺁﺭﺍﻡ ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ». ﻭﻟﻲ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺑﻪﻧﻈﺮﻡ ﺭﺳﻴﺪ ﻛﻪ ﭘﺪﺭﻡ ﻣﻀﻄﺮﺏ ﺍﺳﺖ. ﺍﻭ ﭼﻨﺪ ﻗﺪﻣﻲ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﺮﻓﺖ. ﺑﻪﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﺵ، ﻛﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﭘﻴﺮﻣﺮﺩ ﺻﺪﻑ ﺷﻜﻦ ﺟﻤﻊ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺧﻴﺮﻩ ﺷﺪ، ﻭ ﻳﻚﺭﺍﺳﺖ ﺑﻪﻃﺮﻑ ﻣﺎ ﺁﻣﺪ.
ﺍﻭﺭﻧﮓ ﭘﺮﻳﺪﻩ،ﺑﺎﭼﺸﻤﺎﻧﻲﻏﻴﺮﻋﺎﺩﻱﺑﻪﻧﻈﺮﻣﻲﺭﺳﻴﺪ. ﺁﻫﺴﺘﻪ ﺑﻪﻣﺎﺩﺭﻡ ﮔﻔﺖ:«ﺍﻳﻦﻣﺮﺩﻱ ﻛﻪ ﺻﺪﻓﻬﺎ ﺭﺍﻣﻲﺷﻜﻨﺪ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻋﺠﻴﺒﻲ ﺑﻪﮊﻭﻝ ﺩﺍﺭﺩ:«ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺑﺎ ﻧﮕﺮﺍﻧﻲﮔﻔﺖ:«ﻛﺪﺍﻡ ﮊﻭﻝ؟»
ﭘﺪﺭﻡ ﮔﻔﺖ:« ﺁﺧﺮ ...ﺑﺮﺍﺩﺭﻡ ... ﺍﮔﺮ ﻧﻤﻲﺩﺍﻧﺴﺘﻢ ﻛﻪ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎ ﺍﺳﺖ، ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮﺩﻡ ﻛﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻭﺍﺳﺖ. ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻣﻀﻄﺮﺏ ﻭ ﻣﺒﻬﻮﺕ ﺑﺎ ﻟﻜﻨﺖ ﮔﻔﺖ: «ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺷﺪﻩﺍﻱ! ﻭﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﻣﻲﺩﺍﻧﻲ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﻻﻃﺎﺋﻼﺕ ﺭﺍ ﻣﻲﮔﻮﻳﻲ؟»
«ﺁﺧﺮﺑﺮﻭ ﺑﺒﻴﻨﺶ، ﻗﻀﻴﻪ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ ﻛﻦ؛ ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﻲ ﺩﻫﻢ ﻛﻪ
ﺗﻮ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﻬﺎﻱ ﺧﻮﺩﺕ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﻨﻲ».
ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺑﻪﭘﺎﺧﺎﺳﺘﻪ ﻭ ﺭﻓﺖ ﺑﻪﺩﺧﺘﺮﺍﻧﺶ ﭘﻴﻮﺳﺖ.ﻣﻦ ﻫﻢ، ﺁﻥ ﻣﺮﺩ ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻲ ﻛﺮﺩﻡ. ﺍﻭ ﭘﻴﺮ، ﻛﺜﻴﻒ ﻭ ﭘﺮ ﭼﻴﻦ ﻭ ﭼﺮﻭﻙ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﺯﻛﺎﺭﺵ ﻫﻢ ﭼﺸﻢ ﺑﺮ ﻧﻤﻲﺩﺍﺷﺖ.
ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺑﺮﮔﺸﺖ. ﺩﻳﺪﻡ ﻛﻪ ﻣﻲﻟﺮﺯﺩ. ﺧﻴﻠﻲ ﺳﺮﻳﻊ ﮔﻔﺖ:
«ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻢ ﻛﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻦ ﺑﺮﻭ ﺍﻃﻼﻋﺎﺗﻲ ﺍﺯ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﻛﺸﺘﻲ ﺑﮕﻴﺮ. ﺧﺼﻮﺻﴼﺧﻴﻠﻲﻣﺤﺘﺎﻁ ﺑﺎﺵ، ﺗﺎ ﻧﻜﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﺑﻲ ﺳﺮ ﻭﭘﺎ ﺣﺎﻻ ﻭﺑﺎﻝ ﮔﺮﺩﻥ ﻣﺎ ﺷﻮﺩ!» ﭘﺪﺭﻡ ﺩﻭﺭﺷﺪ، ﺍﻣﺎ ﻣﻦ ﺑﻪﺩﻧﺒﺎﻟﺶ ﺭﻓﺘﻢ. ﺑﻪﻃﻮﺭﻏﺮﻳﺒﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻏﻤﮕﻴﻦ ﻭ ﻣﺘﺄﺛﺮ ﺍﺣﺴﺎﺱﻣﻲﻛﺮﺩﻡ.
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﻛﺸﺘﻲ ﺭﻭﻱ ﻋﺮﺷﻪ ﺑﻪ ﮔﺸﺖﺯﻧﻲ ﺍﺷﺘﻐﺎﻝ ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﺮﺩﻱ ﺑﻮﺩ ﻻﻏﺮ ﺍﻧﺪﺍﻡ، ﺑﺎﺧﻂ ﺭﻳﺸﻬﺎﻱ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺁﻣﺪﻩ ﺩﺭﻃﺮﻓﻴﻦ ﺻﻮﺭﺕ، ﻭ ﺣﺎﻟﺘﻲ ﭘﺮ ﻃﻤﻄﺮﺍﻕ، ﺩﺭﺳﺖﻣﺜﻞ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺧﻂ ﻣﺮﺍﺳﻼﺕ ﺩﺭﻳﺎﻳﻲ ﻫﻨﺪ ﺭﺍ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﻲ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘﺪﺭﻡ ﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺑﺎ ﻛﻠﻲ ﺗﻌﺎﺭﻑ ﻭ ﺧﻮﺵﺁﻣﺪ ﮔﻮﻳﻲ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻐﻠﺶ ﺳﺌﻮﺍﻝ ﻛﺮﺩ.
«ﺍﻫﻤﻴﺖ ﮊﺭﺯﻱ ﺩﺭﭼﻴﺴﺖ؟ ﺗﻮﻟﻴﺪﺍﺗﺶ؟ ﻣﺮﺩﻣﺶ؟ ﺁﺩﺍﺏ
ﻭ ﺳﻨﻦ ﺁﻧﻬﺎ؟ ﻋﺎﺩﺗﻬﺎﻳﺸﺎﻥ؟ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﺧﺎﻙ؟» ﻭ ﻏﻴﺮﻩ.
ﻣﻲﺷﺪ ﻓﻜﺮ ﻛﺮﺩ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺖ ﺳﺆﺍﻟﻬﺎ ﻻﺍﻗﻞ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪﺍﻳﺎﻻﺕﻣﺘﺤﺪﻩ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ ﮊﺭﺯﻱ. ﺳﭙﺲ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﺟﻊ
ﺑﻪﻛﺸﺘﻲﻳﻲ ﺻﺤﺒﺖ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻣﻲﺩﺍﺩ. ﺑﻌﺪ
ﺑﻪﺧﺪﻣﻪ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﭘﺪﺭﻡ، ﻋﺎﻗﺒﺖ، ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻳﻲﻣﺸﻮﺵ ﭘﺮﺳﻴﺪ:
«ﺁﻥﺟﺎ ﺷﻤﺎ ﭘﻴﺮﻣﺮﺩ ﺻﺪﻑ ﺷﻜﻨﻲ ﺩﺍﺭﻳﺪ ﻛﻪ ﺑﻪﻧﻈﺮ ﺟﺎﻟﺐ ﻣﻲﺁﻳﺪ ﺁﻳﺎ ﺍﻃﻼﻋﺎﺗﻲ ﻫﻢ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩﻙ ﺩﺍﺭﻳﺪ؟»
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﻛﺸﺘﻲ، ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﻛﻢ ﻛﻢ ﺧﺸﻤﮕﻴﻨﺶ ﻣﻲﻛﺮﺩ، ﺑﺎ ﺗﻨﺪﻱ ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩ: «ﻭﻟﮕﺮﺩ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻱ ﭘﻴﺮﻱ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻛﺮﺩﻡ ﻭ ﺑﻪﻣﻴﻬﻦ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻣﺶ. ﺑﻪﻧﻈﺮ ﻮﻳﺸﺎﻭﻧﺪﺍﻧﻲ ﺩﺭ ﻫﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﺩ، ﺍﻣﺎ ﻧﻤﻲﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻪﻧﺰﺩ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ، ﭼﺮﺍ ﻛﻪ ﺑﻪﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﻫﻜﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﻧﺎﻡ ﺍﻭ ﭼﻴﺰﻱ ﺷﺒﻴﻪ “ﮊﻭﻝ ﺩﺍﺭﻣﺎﻧﺶ” ﻳﺎ “ﺩﺍﺭﻭﺍﻧﺶ”
ﺍﺳﺖ، ﮔﻮﻳﺎ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﺩﺭ ﻫﺎﻭﺭ ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻟﻲ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﺣﺎﻻ ﺑﻪﭼﻪ ﻓﻼﻛﺘﻲ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ».
ﭘﺪﺭﻡ، ﻛﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻛﺒﻮﺩ ﺷﺪﻥ ﺑﻮﺩ، ﺑﺎ ﺗﺄﺛﺮ ﻭ ﻧﮕﺎﻫﻲ ﻣﺎﺕ ﻭ ﻣﺒﻬﻮﺕ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺎ ﺟﺪﺍﻧﻤﻮﺩﻥ ﻛﻠﻤﺎﺕ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺑﮕﻮﻳﺪ:
«ﺁﻩ! ﺁﻩ! ﺑﺴﻴﺎﺭﺧﻮﺏ... ﺧﻴﻠﻲ ﺧﻮﺏ...ﺍﻳﻦ ﻭﺿﻊ ﻣﺘﻌﺠﺒﻢ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ... ﺍﺯﺷﻤﺎ ﺧﻴﻠﻲ ﻣﺘﺸﻜﺮﻡ ، ﻛﺎﭘﻴﺘﺎﻥ»
ﻭ ﺍﻭ ﺭﻓﺖ، ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺩﺭﻳﺎﻧﻮﺭﺩ ﻣﻲﺩﻳﺪ ﻛﻪ ﺳﺮﮔﺸﺘﻪ ﻭ ﻫﺎﺝ ﻭ ﻭﺍﺝ ﺩﻭﺭ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ. ﺍﻭ ﺑﻪﻛﻨﺎﺭ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺁﻣﺪ ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﻗﺪﺭﻱ ﺑﻪﻫﻢ ﺭﻳﺨﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺑﻪﺍﻭ ﮔﻔﺖ: «ﺑﻨﺸﻴﻦ؛ ﻭﮔﺮﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻠﺘﻔﺖ ﭼﻴﺰﻱ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ». ﺍﻭ ﺭﻭﻱ ﻧﻴﻤﻜﺖ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭ ﺑﺎ ﻟﻜﻨﺖ ﺯﺑﺎﻥ ﮔﻔﺖ: «ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ، ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ!
ﺣﺎﻻ ﭼﻪﻛﺎﺭ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﻛﺮﺩ؟ ...» ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺑﺎ ﺗﻨﺪﻱ ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩ:
«ﺑﺎﻳﺪ ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﻛﺮﺩ. ﺣﺎﻝ ﻛﻪ ﮊﻭﺯﻑ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﻣﻲﺩﺍﻧﺪ، ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻭﺭﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ. ﺑﻪﺧﺼﻮﺹ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺍﻇﺒﺖ ﻛﺮﺩ ﻛﻪ ﺩﺍﻣﺎﺩﻣﺎﻥ ﺑﻪﭼﻴﺰﻱ ﻣﺸﻜﻮﻙ ﻧﺸﻮﺩ» ﭘﺪﺭﻡ ﺍﺯ ﭘﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻪﻧﻈﺮ ﻣﻲﺁﻣﺪ. ﺍﻭ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﻛﺮﺩ: «ﭼﻪ ﻓﺎﺟﻌﻪﻳﻲ...؟»
ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻛﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺧﺸﻤﮕﻴﻦ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻛﺮﺩ: «ﻣﻦ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﻚ ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﺯﺩ ﻫﻴﭻ ﻛﺎﺭﻱ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻛﺮﺩ ﻭ ﻳﻚ ﺭﻭﺯ ﻭﺑﺎﻝﮔﺮﺩﻥﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ!
ﻣﮕﺮ ﻣﻲﺷﻮﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﭼﻴﺰﻱ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺩﺍﻭﺭﺍﻧﺶ ﺩﺍﺷﺖ!...» ﻭ ﭘﺪﺭﻡ ﺳﺘﺶ ﺭﺍ ﺑﻪﭘﻴﺸﺎﻧﻴﺶ ﺑﺮﺩ، ﻫﻤﺎﻥﻃﻮﺭﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﺩﺭﻣﻮﺍﻗﻊ ﺮﺯﻧﺸﻬﺎ ﻭ يﺮﻛﻮﻓﺘﻬﺎﻱ ﺯﻧﺶ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻲﺩﺍﺩ.
ﺑﺎ ﺩﻭ ﺳﺎﻋﺖ ﺩﺭﻳﺎﻧﻮﺭﺩﻱ ﻗﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ ﺑﻪﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻣﻠﺘﻲ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﺭﺍ ﻋﺮﺿﻪ ﻛﻨﺪ. ﻭ ﺑﻪﻗﻮﻝ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺳﺎﺩﮔﻲ ﺳﺨﻦ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﻨﺪ، ﺁﺩﺍﺏ ﻭ ﺳﻨﻦ ﺍﺳﻒﺍﻧﮕﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﺟﺰﻳﺮﺓ ﺗﺤﺖ ﺗﺴﻠﻂ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻴﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﺭﺳﻲ ﻗﺮﺍﺭﺩﻫﺪ. ﻣﺴﺎﻓﺮﺕ ﺑﻪﮊﺭﺯﻱ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪﺍﺷﺘﻐﺎﻝ ﺧﺎﻃﺮ، ﻭ ﺭﺅﻳﺎﻱ ﻫﻤﺔ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﻣﺎ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺑﻪﺍﻳﻦ ﻣﺴﺎﻓﺮﺕ ﺭﻓﺘﻴﻢ. ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻦ ﻣﺜﻞ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻳﺮﻭﺯ ﺑﻮﺩ: ﻛﺸﺘﻲ ﻛﻨﺎﺭ ﺍﺳﻜﻠﻪ ﮔﺮﺍﻧﻮﻳﻞ ﺩﺭﺣﺎﻝ ﮔﺮﻡﺷﺪﻥ ﺑﻮﺩ؛ ﭘﺪﺭﻡ، ﺑﺎ ﺍﺿﻄﺮﺍﺏ ﻣﺮﺍﻗﺐ ﺑﺎﺭ ﺯﺩﻥ ﺑﺎﺭﻫﺎﻳﺶ، ﻛﻪ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﺑﻮﺩ. ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺑﺎﻧﮕﺮﺍﻧﻲ ﺑﺎﺯﻭﻱ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﻣﺠﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ﺧﻮﺍﻫﺮﻱ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻣﻮﻗﻊ ﺷﻮﻫﺮ ﻛﺮﺩﻥ ﻭ ﺭﻓﺘﻦ ﺧﻮﺍﻫﺮﺩﻳﮕﺮﻡ، ﻣﺜﻞ ﻣﺮﻏﻲ ﮔﻤﮕﺸﺘﻪ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪﻧﻈﺮ ﻣﻲﺭﺳﻴﺪ. ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﺎ، ﺧﻮﺍﻫﺮﻡ ﺑﺎ ﺷﻮﻫﺮﺵ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍﻩ ﻣﻲﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭﻣﻮﺟﺐ ﻣﻲ ﺷﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﻦ ﻳﻚﺑﻨﺪ ﺳﺮﻡ ﺭﺍ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻢ.
ﻫﻤﻪ ﺳﻮﺍﺭ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻳﻢ، ﻛﺸﺘﻲ ﺳﻮﺕ ﻛﺸﻴﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻟﻨﮕﺮﮔﺎﻩ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻩ، ﻭ ﺑﺮ ﺭﻭﻱ ﺩﺭﻳﺎﻳﻲ ﻣﺴﻄﺢ ﻛﻪ ﺷﺒﻴﻪ ﻣﻴﺰ ﻣﺮﻣﺮﻳﻦ ﺳﺒﺰﻱ ﺑﻮﺩ ﺑﻪﭘﻴﺶ ﻣﻲﺭﻓﺖ. ﻣﺎ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﻭ ﺳﺮﻓﺮﺍﺯ ﻣﺜﻞ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻛﻢ ﻣﺴﺎﻓﺮﺕ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﺑﻪﺳﻮﺍﺣﻠﻲ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭ ﻣﻲﺷﺪﻳﻢ ﻧﻈﺎﺭﻩ ﻣﻲﻛﺮﺩﻳﻢ. ﭘﺪﺭﻡ ﺷﻜﻤﺶ ﺭﺍ ﺯﻳﺮ ﺭﺩﻧﮕﻮﺗﻲ ﺑﻪﺟﻠﻮ ﻣﻲﺩﺍﺩ ﻛﻪ ﺻﺒﺢ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯﻫﻤﺔ ﻟﻜﻪﻫﺎﻳﺶ ﺑﺎ ﺩﻗﺖ ﺗﻤﻴﺰ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﻭ ﺑﻮﻱ ﺑﻨﺰﻳﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎﻱ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺯ ﻣﻨﺰﻝ ﭘﺨﺶ ﻣﻲ ﺷﺪ. ﺑﻮﻳﻲ ﻛﻪ
ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻦ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ ﺭﻭﺯﻫﺎﻱ ﻳﻜﺸﻨﺒﻪ ﺑﻮﺩ.
ﭘﺪﺭﻡ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ، ﺩﻭ ﺑﺎﻧﻮﻱ ﺷﻴﻚ ﭘﻮﺵ ﺭﺍﺩﻳﺪ ﻛﻪ ﺩﻭ ﺁﻗﺎ ﺑﻪﺁﻧﻬﺎ ﺻﺪﻑ ﻣﻲﺩﺍﺩﻧﺪ. ﻳﻚ ﺟﺎ ﺷﻮﻱ ﭘﻴﺮﮊﻧﺪﻩ ﭘﻮﺵ ﺑﺎ ﻳﻚ ﺿﺮﺑﺔ ﭼﺎﻗﻮ ﺻﺪﻓﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻪﺁﻗﺎﻳﺎﻥ ﻣﻲﺩﺍﺩ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﺻﺪﻓﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪﺧﺎﻧﻤﻬﺎ ﻣﻲ ﺩﺍﺩﻧﺪ.
ﻃﺮﺯ ﺻﺪﻑ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺧﺎﻧﻤﻬﺎ ﺩﻟﭙﺴﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺪﻓﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﻭﻱ ﺩﺳﺘﻤﺎﻝ ﻧﺎﺯﻛﻲ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺩﻫﺎﻧﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪﺟﻠﻮ ﻣﻲﺁﻭﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻪﻫﻴﭻ ﻭﺟﻪ ﭘﻴﺮﺍﻫﻨﻬﺎﻳﺸﺎﻥ ﻟﻚ ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﺑﻌﺪ ﺁﻥ ﺭﺍﺑﺎ ﻳﻚ ﺣﺮﻛﺖ ﻛﻮﭼﻚ ﻭ ﺳﺮﻳﻊ ﺳﺮ ﻛﺸﻴﺪﻩ ﻭ ﭘﻮﺳﺘﺔ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪﺩﺭﻳﺎﻣﻲﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﭘﺪﺭﻡ، ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻚ، ﻣﻔﺘﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﺗﺸﺨﺺ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺻﺪﻑ، ﺗﻮﻱ ﻛﺸﺘﻲ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺣﺮﻛﺖ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺍﻭ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﺷﻴﻚ، ﻇﺮﻳﻒ ﻭﻋﺎﻟﻲ ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﺑﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻧﻢ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪﻩ ﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪ: «ﺩﻟﺘﺎﻥ ﻣﻲﺧﻮﺍﻫﺪ ﻛﻪ ﺑﻪﺷﻤﺎﻫﺎ ﭼﻨﺪ ﺗﺎﻳﻲ ﺻﺪﻑ ﭘﻴﺸﻜﺶ ﻛﻨﻢ؟»
ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺑﻪﺧﺎﻃﺮ ﭘﻮﻝ ﺁﻥ ﻣﺮﺩﺩ ﺑﻮﺩ؛ ﻭﻟﻲ ﺧﻮﺍﻫﺮﻫﺎﻳﻢ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻗﺒﻮﻝ ﻛﺮﺩﻧﺪ. ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺑﺎ ﻟﺤﻨﻲ ﻣﻌﺬﺏ ﮔﻔﺖ:
«ﻣﻲﺗﺮﺳﻢ ﻣﻌﺪﻩﺍﻡ ﺭﺍ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﻛﻨﻢ. ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﺨﺮ!
ﻣﻨﺘﻬﻲ ﺧﻴﻠﻲ ﻛﻢ، ﺗﺎ ﻣﺮﻳﺾ ﻧﺸﻮﻧﺪ». ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﺑﻪﻃﺮﻑ ﻣﻦ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻛﺮﺩ: «ﺑﺮﺍﻱ ﮊﻭﺯﻑ ﻫﻢ ﻻﺯﻡ ﻧﻴﺴﺖ؛ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻟﻮﺱ ﻛﺮﺩ».
ًﭘﺴﺮﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺻﻼ ﻣﻦﻛﻨﺎﺭﻣﺎﺩﺭﻡ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺎﻳﺰ ﺭﺍ ﻧﺎﻋﺎﺩﻻﻧﻪ ﻳﺎﻓﺘﻢ.
ﺑﻪﻋﻼﻭﻩ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﻳﻚ ﻛﺸﺘﻲ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺩ ﻛﻪ ﺍﻭ ﺑﻮﺗﻴﻚ ﺑﺰﺭﮔﻲ ﺭﺍ ﺍﺟﺎﺭﻩ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭﻛﺴﺐ ﻭ ﻛﺎﺭ ﻣﻬﻤﻲ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻌﺪ ﺩﻭ ﺳﺎﻝ ﺩﺭﻧﺎﻣﻪ ﺩﻭﻣﻲ ﻧﻮﺷﺖ: «ﻓﻴﻠﻴﭗ ﻋﺰﻳﺰﻡ، ﺑﻪﺍﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﺑﺮﺍﻳﺖ ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﻢ ﻛﻪ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺳﻼﻣﺘﻲ ﻣﻦ، ﻛﻪ ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ ﻧﺒﺎﺷﻲ، ﻛﺴﺐ ﻭ ﻛﺎﺭﻧﻴﺰ ﺭﻭ ﺑﻪﺭﺍﻩ ﺍﺳﺖ. ﻓﺮﺩﺍ ﺑﺮﺍﻱﻣﺴﺎﻓﺮﺗﻲ ﻃﻮﻻﻧﻲ ﺑﻪﺁﻣﺮﻳﻜﺎﻱ ﺟﻨﻮﺑﻲ ﻣﻲ ﺭﻭﻡ. ﺷﺎﻳﺪ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺳﺎﻝ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻻﺗﻢ ﺑﻲﺧﺒﺮﺕ ﺑﮕﺬﺍﺭﻡ. ﺍﮔﺮ ﻧﺎﻣﻪﻳﻲ ﺑﺮﺍﻳﺖ ﻧﻨﻮﺷﺘﻢ، ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻧﺒﺎﺵ. ﻫﻤﻴﻦ ﻛﻪ ﺛﺮﻭﺗﻲ ﺑﻪﻫﻢ ﺑﺰﻧﻢ ﺑﻪ “ﻫﺎﻭﺭ” ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮔﺸﺖ.ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻡ ﻛﻪ ﻃﻮﻻﻧﻲ ﻣﺪﺕ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﻭ ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﻛﺮﺩ».
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﻣﻪ ﺍﻧﺠﻴﻞ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩﻱ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻭ ﺑﻪﻫﺮ ﻛﺴﻲ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻲﺷﺪ. ﻣﺪﺕ ﺩﻩ ﺳﺎﻝ، ﺑﻪﻭﺍﻗﻊ، ﻋﻤﻮ ﮊﻭﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺧﺒﺮﻱ ﻧﺪﺍﺩ؛ ﺍﻣﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﭘﺪﺭﻡ ﺑﺎ ﮔﺬﺷﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻲ ﺷﺪ؛ ﻭ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻫﻢ ﺍﻏﻠﺐ ﺍﻭﻗﺎﺕ ﻣﻲﮔﻔﺖ:
«ﻭﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﮊﻭﻝ ﻧﺎﺯﻧﻴﻦ ﺑﻪﺍﻳﻦﺟﺎ ﺑﺮﮔﺮﺩﺩ، ﻭﺿﻌﻴﺖ ﻣﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻛﺮﺩ. ﺍﻳﻦ ﻫﻢ ﻧﻤﻮﻧﺔ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﮔﻠﻴﻢ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﺏ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﻜﺸﺪ!»
ﻭ ﻫﺮ ﻳﻜﺸﻨﺒﻪ، ﺑﺎ ﻧﻈﺎﺭﺓ ﭘﺪﻳﺪﺍﺭﺷﺪﻥ ﻛﺸﺘﻴﻬﺎﻱ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﺨﺎﺭ ﺩﺭ ﺍﻓﻖ ﻭ ﭘﺨﺶ ﻣﺎﺭﭘﻴﭽﻬﺎﻱ ﺩﻭﺩ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ، ﭘﺪﺭﻡ ﺟﻤﻠﻪ ﻫﻤﻴﺸﮕﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻜﺮﺍﺭﻣﻲ ﻛﺮﺩ:«ﻫﺎﻥ! ﺍﮔﺮ ﮊﻭﻝ ﺗﻮﻱ ﺍﻳﻦ ﻛﺸﺘﻲ ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻪ ﺷﮕﻔﺖﺁﻭﺭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ». ﻭ ﺗﻘﺮﻳﺒﴼ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻣﻲﺭﻓﺖﻛﻪ ﺍﻭ ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺗﻜﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﺩﺳﺘﻤﺎﻟﻲ ﺩﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ، ﻭ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻛﻨﺎﻥ ﺑﮕﻮﻳﺪ: «ﻫﺎﻱ! ﮊﻭﻝ».
ﻫﺰﺍﺭ ﻃﺮﺡ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺣﺘﻤﻲ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ؛ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺑﺎ ﭘﻮﻝ ﻋﻤﻮ، ﺣﺘﻲ ﺧﺎﻧﻪ ﻳﻴﻼﻗﻲ ﻛﻮﭼﻜﻲ ﻫﻢ ﻧﺰﺩﻳﻚ «ﺍﻳﻨﮕﻮﻭﻳﻞ» ﺧﺮﻳﺪﺍﺭﻱ ﺷﻮﺩ. ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻢ ﭘﺪﺭﻡ ﮔﻔﺘﮕﻮﻫﺎﻳﻲ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺭﺩ ﺷﺮﻭﻉ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
ﺧﻮﺍﻫﺮ ﺑﺰﺭﮔﻢ ﺩﺭﺁﻥ ﻣﻮﻗﻊ ٢٨ ﺳﺎﻝ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻱ ٢٦ﺳﺎﻝ. ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻧﻤﻲﻛﺮﺩﻧﺪ، ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺧﻮﺩ ﻏﺼﻪﻳﻲ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﺮﺍﻱ ﻫﻤﻪ ﺑﻮﺩ.
ﻳﻚ ﺧﻮﺍﺳﺘﮕﺎﺭ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺑﺮﺍﻱ ﺧﻮﺍﻫﺮﺩﻭﻣﻢ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ، ﻳﻚ ﻛﺎﺭﻣﻨﺪ، ﻧﻪ ﭘﻮﻟﺪﺍﺭ، ﺍﻣﺎ ﺷﺮﻳﻒ. ﻳﻘﻴﻦ ﻣﻦ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻧﺎﻣﺔ ﻋﻤﻮ ﮊﻭﻝ، ﻛﻪ ﺷﺒﻲ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪ، ﻣﻮﺟﺐ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺷﻚ ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪﻫﺎ ﻭ ﺍﺧﺬ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻗﺎﻃﻌﺎﻧﻪ ﺁﻥ ﻣﺮﺩ ﺟﻮﺍﻥ ﺷﺪ.
ﺧﻮﺍﺳﺘﮕﺎﺭﻱ ﺁﻥ ﺟﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺑﺮ ﺁﻥ ﺷﺪ ﻛﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻣﺴﺎﻓﺮﺕ ﻛﻮﺗﺎﻫﻲ ﺑﻪ«ﮊﺭﺯﻱ» ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻫﻨﺪ.
ﻣﺴﺎﻓﺮﺕ ﺑﻪﮊﺭﺯﻱ ﺍﻳﺪﻩ ﺁﻟﻲ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻱ ﻫﻤﺔ ﺍﺷﺨﺎﺹ ﻣﺴﺘﻤﻨﺪ. ﮊﺭﺯﻱ ﺩﻭﺭ ﻧﻴﺴﺖ؛ ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎ ﺑﺎ ﻳﻚ ﻛﺸﺘﻲ ﻋﺒﻮﺭ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻲﻳﺎﺑﻨﺪ. ﺍﻳﻦ ﺟﺰﻳﺮﺓ ﻛﻮﭼﻚ ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻴﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻱ ﺑﺎ ﺩﻭ ﺳﺎﻋﺖ ﺩﺭﻳﺎﻧﻮﺭﺩﻱ ﻗﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ ﺑﻪﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻣﻠﺘﻲ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﺭﺍ ﻋﺮﺿﻪ ﻛﻨﺪ. ﻭ ﺑﻪﻗﻮﻝ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺳﺎﺩﮔﻲ
ﺳﺨﻦ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﻨﺪ، ﺁﺩﺍﺏ ﻭ ﺳﻨﻦ ﺍﺳﻒﺍﻧﮕﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﺟﺰﻳﺮﺓ ﺗﺤﺖ ﺗﺴﻠﻂ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻴﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﺭﺳﻲ ﻗﺮﺍﺭﺩﻫﺪ.
ﻣﺴﺎﻓﺮﺕ ﺑﻪﮊﺭﺯﻱ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪﺍﺷﺘﻐﺎﻝ ﺧﺎﻃﺮ، ﻭ ﺭﺅﻳﺎﻱ ﻫﻤﺔ ﻟﺤﻈﺎﺕ ﻣﺎ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺑﻪﺍﻳﻦ ﻣﺴﺎﻓﺮﺕ ﺭﻓﺘﻴﻢ. ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻦ ﻣﺜﻞ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻳﺮﻭﺯ ﺑﻮﺩ: ﻛﺸﺘﻲ ﻛﻨﺎﺭ ﺍﺳﻜﻠﻪ ﮔﺮﺍﻧﻮﻳﻞ ﺩﺭﺣﺎﻝ ﮔﺮﻡﺷﺪﻥ ﺑﻮﺩ؛ ﭘﺪﺭﻡ، ﺑﺎ ﺍﺿﻄﺮﺍﺏ ﻣﺮﺍﻗﺐ ﺑﺎﺭ ﺯﺩﻥ ﺑﺎﺭﻫﺎﻳﺶ، ﻛﻪ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﺑﻮﺩ. ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺑﺎﻧﮕﺮﺍﻧﻲ ﺑﺎﺯﻭﻱ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﻣﺠﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ﺧﻮﺍﻫﺮﻱ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻣﻮﻗﻊ ﺷﻮﻫﺮ ﻛﺮﺩﻥ ﻭ ﺭﻓﺘﻦ ﺧﻮﺍﻫﺮﺩﻳﮕﺮﻡ، ﻣﺜﻞ ﻣﺮﻏﻲ ﮔﻤﮕﺸﺘﻪ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪﻧﻈﺮ ﻣﻲﺭﺳﻴﺪ. ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﺎ، ﺧﻮﺍﻫﺮﻡ ﺑﺎ ﺷﻮﻫﺮﺵ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻛﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍﻩ ﻣﻲﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭﻣﻮﺟﺐ ﻣﻲ ﺷﺪند.
ﺗﺎ ﻣﻦ ﻳﻚﺑﻨﺪ ﺳﺮﻡ ﺭﺍ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻢ. ﻫﻤﻪ ﺳﻮﺍﺭ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻳﻢ، ﻛﺸﺘﻲ ﺳﻮﺕ ﻛﺸﻴﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻟﻨﮕﺮﮔﺎﻩ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻩ، ﻭ ﺑﺮ ﺭﻭﻱ ﺩﺭﻳﺎﻳﻲ ﻣﺴﻄﺢ ﻛﻪ ﺷﺒﻴﻪ ﻣﻴﺰ ﻣﺮﻣﺮﻳﻦ ﺳﺒﺰﻱ ﺑﻮﺩ ﺑﻪﭘﻴﺶ ﻣﻲﺭﻓﺖ. ﻣﺎ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﻭ
ﺳﺮﻓﺮﺍﺯ ﻣﺜﻞ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻛﻢ ﻣﺴﺎﻓﺮﺕ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﺑﻪﺳﻮﺍﺣﻠﻲ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭ ﻣﻲﺷﺪﻳﻢ ﻧﻈﺎﺭﻩ ﻣﻲﻛﺮﺩﻳﻢ. ﭘﺪﺭﻡ ﺷﻜﻤﺶ ﺭﺍ ﺯﻳﺮ ﺭﺩﻧﮕﻮﺗﻲ ﺑﻪﺟﻠﻮ ﻣﻲﺩﺍﺩ ﻛﻪ ﺻﺒﺢ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯﻫﻤﺔ ﻟﻜﻪﻫﺎﻳﺶ ﺑﺎ ﺩﻗﺖ ﺗﻤﻴﺰ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﻭ ﺑﻮﻱ ﺑﻨﺰﻳﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎﻱ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺯ ﻣﻨﺰﻝ ﭘﺨﺶ ﻣﻲ ﺷﺪ. ﺑﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻦ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ ﺭﻭﺯﻫﺎﻱ ﻳﻜﺸﻨﺒﻪ ﺑﻮﺩ.
ﭘﺪﺭﻡ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ، ﺩﻭ ﺑﺎﻧﻮﻱ ﺷﻴﻚ ﭘﻮﺵ ﺭﺍﺩﻳﺪ ﻛﻪ ﺩﻭ ﺁﻗﺎ ﺑﻪﺁﻧﻬﺎ ﺻﺪﻑ ﻣﻲﺩﺍﺩﻧﺪ. ﻳﻚ ﺟﺎ ﺷﻮﻱ ﭘﻴﺮﮊﻧﺪﻩ ﭘﻮﺵ ﺑﺎ ﻳﻚ ﺿﺮﺑﺔ ﭼﺎﻗﻮ ﺻﺪﻓﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻪﺁﻗﺎﻳﺎﻥ ﻣﻲﺩﺍﺩ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﺻﺪﻓﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻪﺧﺎﻧﻤﻬﺎ ﻣﻲ ﺩﺍﺩﻧﺪ.
ﻃﺮﺯ ﺻﺪﻑ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺧﺎﻧﻤﻬﺎ ﺩﻟﭙﺴﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺪﻓﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﻭﻱ ﺩﺳﺘﻤﺎﻝ ﻧﺎﺯﻛﻲ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺩﻫﺎﻧﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪﺟﻠﻮ ﻣﻲﺁﻭﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻪﻫﻴﭻ ﻭﺟﻪ ﭘﻴﺮﺍﻫﻨﻬﺎﻳﺸﺎﻥ ﻟﻚ ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﺑﻌﺪ ﺁﻥ ﺭﺍﺑﺎ ﻳﻚ ﺣﺮﻛﺖ ﻛﻮﭼﻚ ﻭ ﺳﺮﻳﻊ ﺳﺮ ﻛﺸﻴﺪﻩ ﻭ ﭘﻮﺳﺘﺔ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻪﺩﺭﻳﺎﻣﻲﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﭘﺪﺭﻡ، ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻚ، ﻣﻔﺘﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﺗﺸﺨﺺ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺻﺪﻑ، ﺗﻮﻱ ﻛﺸﺘﻲ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺣﺮﻛﺖ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺍﻭ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﺷﻴﻚ، ﻇﺮﻳﻒ ﻭﻋﺎﻟﻲ ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﺑﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻧﻢ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪﻩ ﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪ: «ﺩﻟﺘﺎﻥ ﻣﻲﺧﻮﺍﻫﺪ ﻛﻪ ﺑﻪﺷﻤﺎﻫﺎ ﭼﻨﺪ ﺗﺎﻳﻲ ﺻﺪﻑ ﭘﻴﺸﻜﺶ ﻛﻨﻢ؟»
ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺑﻪﺧﺎﻃﺮ ﭘﻮﻝ ﺁﻥ ﻣﺮﺩﺩ ﺑﻮﺩ؛ ﻭﻟﻲ ﺧﻮﺍﻫﺮﻫﺎﻳﻢ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻗﺒﻮﻝ ﻛﺮﺩﻧﺪ. ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺑﺎ ﻟﺤﻨﻲ ﻣﻌﺬﺏ ﮔﻔﺖ:
«ﻣﻲﺗﺮﺳﻢ ﻣﻌﺪﻩﺍﻡ ﺭﺍ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﻛﻨﻢ. ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﺑﺨﺮ!
ﻣﻨﺘﻬﻲ ﺧﻴﻠﻲ ﻛﻢ، ﺗﺎ ﻣﺮﻳﺾ ﻧﺸﻮﻧﺪ». ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﺑﻪﻃﺮﻑ ﻣﻦ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻛﺮﺩ: «ﺑﺮﺍﻱ ﮊﻭﺯﻑ ﻫﻢ ﻻﺯﻡ ﻧﻴﺴﺖ؛ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻟﻮﺱ ﻛﺮﺩ, ﻣﻦﻛﻨﺎﺭﻣﺎﺩﺭﻡ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺎﻳﺰ ﺭﺍ ﻧﺎﻋﺎﺩﻻﻧﻪ ﻳﺎﻓﺘﻢ. ﭘﺪﺭﻡ ﺭﺍ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺗﻌﻘﻴﺐ ﻣﻲﻛﺮﺩﻡ، ﺍﻭ ﺑﺎ ﺍﻫﻦ ﻭ ﺗﻠﭗ ﺩﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﻭ ﺩﺍﻣﺎﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﻪﻃﺮﻑ ﺟﺎﺷﻮﻱ ﭘﻴﺮ ﮊﻧﺪﻩ ﭘﻮﺵ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻛﺮﺩ.
ﺁﻥ ﺩﻭ ﺧﺎﻧﻢ ﺭﻓﺘﻨﺪ، ﻭ ﭘﺪﺭﻡ ﺑﻪﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻧﻢ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻣﻲﺩﺍﺩ ﻛﻪ ﭼﻪ ﻃﻮﺭﻱ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﻣﺎﻳﻊ ﺻﺪﻓﻬﺎ ﻧﺮﻳﺰﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ ً ﺭﺍﺧﻮﺭﺩ؛ ﺍﻭ ﺣﺘﻲ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻋﻤﻼ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ، ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻳﻚ ﺻﺪﻑ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﻪﺩﺳﺖ ﮔﺮﻓﺖ. ﺍﻭ ﻛﻪ ﺳﻌﻲ ﺩﺭ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻤﻬﺎ ﺩﺍﺷﺖ، ﻫﻤﺔ ﻣﺎﻳﻊ ﺻﺪﻑ ﺭﺍ ﻓﻲﺍﻟﻔﻮﺭ ﺑﻪﺭﻭﻱ ﺭﺩﻧﮕﻮﺗﺶ ﺭﻳﺨﺖ ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻡ ﻛﻪﻣﺎﺩﺭﻡ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﻛﺮﺩ:
«ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﻫﺎ ﻧﻤﻲﻛﺮﺩ ﻭ ﺁﺭﺍﻡ ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ». ﻭﻟﻲ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺑﻪﻧﻈﺮﻡ ﺭﺳﻴﺪ ﻛﻪ ﭘﺪﺭﻡ ﻣﻀﻄﺮﺏ ﺍﺳﺖ. ﺍﻭ ﭼﻨﺪ ﻗﺪﻣﻲ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﺮﻓﺖ. ﺑﻪﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﺵ، ﻛﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﭘﻴﺮﻣﺮﺩ ﺻﺪﻑ ﺷﻜﻦ ﺟﻤﻊ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺧﻴﺮﻩ ﺷﺪ، ﻭ ﻳﻚﺭﺍﺳﺖ ﺑﻪﻃﺮﻑ ﻣﺎ ﺁﻣﺪ.
ﺍﻭﺭﻧﮓ ﭘﺮﻳﺪﻩ،ﺑﺎﭼﺸﻤﺎﻧﻲﻏﻴﺮﻋﺎﺩﻱﺑﻪﻧﻈﺮﻣﻲﺭﺳﻴﺪ. ﺁﻫﺴﺘﻪ ﺑﻪﻣﺎﺩﺭﻡ ﮔﻔﺖ:«ﺍﻳﻦﻣﺮﺩﻱ ﻛﻪ ﺻﺪﻓﻬﺎ ﺭﺍﻣﻲﺷﻜﻨﺪ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻋﺠﻴﺒﻲ ﺑﻪﮊﻭﻝ ﺩﺍﺭﺩ:«ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺑﺎ ﻧﮕﺮﺍﻧﻲﮔﻔﺖ:«ﻛﺪﺍﻡ ﮊﻭﻝ؟»
ﭘﺪﺭﻡ ﮔﻔﺖ:« ﺁﺧﺮ ...ﺑﺮﺍﺩﺭﻡ ... ﺍﮔﺮ ﻧﻤﻲﺩﺍﻧﺴﺘﻢ ﻛﻪ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎ ﺍﺳﺖ، ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮﺩﻡ ﻛﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻭﺍﺳﺖ. ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻣﻀﻄﺮﺏ ﻭ ﻣﺒﻬﻮﺕ ﺑﺎ ﻟﻜﻨﺖ ﮔﻔﺖ: «ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺷﺪﻩﺍﻱ! ﻭﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﻣﻲﺩﺍﻧﻲ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﻻﻃﺎﺋﻼﺕ ﺭﺍ ﻣﻲﮔﻮﻳﻲ؟»
«ﺁﺧﺮﺑﺮﻭ ﺑﺒﻴﻨﺶ، ﻗﻀﻴﻪ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ ﻛﻦ؛ ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﻲ ﺩﻫﻢ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﻬﺎﻱ ﺧﻮﺩﺕ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﻨﻲ».
ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺑﻪﭘﺎﺧﺎﺳﺘﻪ ﻭ ﺭﻓﺖ ﺑﻪﺩﺧﺘﺮﺍﻧﺶ ﭘﻴﻮﺳﺖ.ﻣﻦ ﻫﻢ، ﺁﻥ ﻣﺮﺩ ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻲ ﻛﺮﺩﻡ. ﺍﻭ ﭘﻴﺮ، ﻛﺜﻴﻒ ﻭ ﭘﺮ ﭼﻴﻦ ﻭ ﭼﺮﻭﻙ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﺯﻛﺎﺭﺵ ﻫﻢ ﭼﺸﻢ ﺑﺮ ﻧﻤﻲﺩﺍﺷﺖ. ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺑﺮﮔﺸﺖ. ﺩﻳﺪﻡ ﻛﻪ ﻣﻲﻟﺮﺯﺩ. ﺧﻴﻠﻲ ﺳﺮﻳﻊ ﮔﻔﺖ:
«ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻢ ﻛﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﻳﻦ ﺑﺮﻭ ﺍﻃﻼﻋﺎﺗﻲ ﺍﺯ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﻛﺸﺘﻲ ﺑﮕﻴﺮ. ﺧﺼﻮﺻﴼﺧﻴﻠﻲﻣﺤﺘﺎﻁ ﺑﺎﺵ، ﺗﺎ ﻧﻜﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﺑﻲ ﺳﺮ ﻭﭘﺎ ﺣﺎﻻ ﻭﺑﺎﻝ ﮔﺮﺩﻥ ﻣﺎ ﺷﻮﺩ!» ﭘﺪﺭﻡ ﺩﻭﺭﺷﺪ، ﺍﻣﺎ ﻣﻦ ﺑﻪﺩﻧﺒﺎﻟﺶ ﺭﻓﺘﻢ. ﺑﻪﻃﻮﺭﻏﺮﻳﺒﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻏﻤﮕﻴﻦ ﻭ ﻣﺘﺄﺛﺮ ﺍﺣﺴﺎﺱﻣﻲﻛﺮﺩﻡ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﻛﺸﺘﻲ ﺭﻭﻱ ﻋﺮﺷﻪ ﺑﻪ ﮔﺸﺖﺯﻧﻲ ﺍﺷﺘﻐﺎﻝ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻣﺮﺩﻱ ﺑﻮﺩ ﻻﻏﺮ ﺍﻧﺪﺍﻡ، ﺑﺎﺧﻂ ﺭﻳﺸﻬﺎﻱ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺁﻣﺪﻩ ﺩﺭﻃﺮﻓﻴﻦ ﺻﻮﺭﺕ، ﻭ ﺣﺎﻟﺘﻲ ﭘﺮ ﻃﻤﻄﺮﺍﻕ، ﺩﺭﺳﺖﻣﺜﻞ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺧﻂ ﻣﺮﺍﺳﻼﺕ ﺩﺭﻳﺎﻳﻲ ﻫﻨﺪ ﺭﺍ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﻲ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘﺪﺭﻡ ﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺑﺎ ﻛﻠﻲ ﺗﻌﺎﺭﻑ ﻭ ﺧﻮﺵﺁﻣﺪ ﮔﻮﻳﻲ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻐﻠﺶ ﺳﺌﻮﺍﻝ ﻛﺮﺩ.
«ﺍﻫﻤﻴﺖ ﮊﺭﺯﻱ ﺩﺭﭼﻴﺴﺖ؟ ﺗﻮﻟﻴﺪﺍﺗﺶ؟ ﻣﺮﺩﻣﺶ؟ ﺁﺩﺍﺏ ﻭ ﺳﻨﻦ ﺁﻧﻬﺎ؟ ﻋﺎﺩﺗﻬﺎﻳﺸﺎﻥ؟ ﻭﺿﻌﻴﺖ ﺧﺎﻙ؟» ﻭ ﻏﻴﺮﻩ.
ﻣﻲﺷﺪ ﻓﻜﺮ ﻛﺮﺩ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺖ ﺳﺆﺍﻟﻬﺎ ﻻﺍﻗﻞ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪﺍﻳﺎﻻﺕﻣﺘﺤﺪﻩ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ ﮊﺭﺯﻱ. ﺳﭙﺲ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﺟﻊ ﺑﻪﻛﺸﺘﻲﻳﻲ ﺻﺤﺒﺖ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻣﻲﺩﺍﺩ. ﺑﻌﺪ ﺑﻪﺧﺪﻣﻪ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﭘﺪﺭﻡ، ﻋﺎﻗﺒﺖ، ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻳﻲﻣﺸﻮﺵ ﭘﺮﺳﻴﺪ:
«ﺁﻥﺟﺎ ﺷﻤﺎ ﭘﻴﺮﻣﺮﺩ ﺻﺪﻑ ﺷﻜﻨﻲ ﺩﺍﺭﻳﺪ ﻛﻪ ﺑﻪﻧﻈﺮ ﺟﺎﻟﺐ ﻣﻲﺁﻳﺪ ﺁﻳﺎ ﺍﻃﻼﻋﺎﺗﻲ ﻫﻢ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩﻙ ﺩﺍﺭﻳﺪ؟»
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﻛﺸﺘﻲ، ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﻛﻢ ﻛﻢ ﺧﺸﻤﮕﻴﻨﺶ ﻣﻲﻛﺮﺩ، ﺑﺎ ﺗﻨﺪﻱ ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩ: «ﻭﻟﮕﺮﺩ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻱ ﭘﻴﺮﻱ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ ﺁﻣﺮﻳﻜﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻛﺮﺩﻡ ﻭ ﺑﻪﻣﻴﻬﻦ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻣﺶ. ﺑﻪﻧﻈﺮ ﺧﻮﻳﺸﺎﻭﻧﺪﺍﻧﻲ ﺩﺭ ﻫﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﺩ، ﺍﻣﺎ ﻧﻤﻲﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻪﻧﺰﺩ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ، ﭼﺮﺍ ﻛﻪ ﺑﻪﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﻫﻜﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﻧﺎﻡ ﺍﻭ ﭼﻴﺰﻱ ﺷﺒﻴﻪ “ﮊﻭﻝ ﺩﺍﺭﻣﺎﻧﺶ” ﻳﺎ “ﺩﺍﺭﻭﺍﻧﺶ” ﺍﺳﺖ، ﮔﻮﻳﺎ ﺯﻣﺎﻧﻲ ﺩﺭ ﻫﺎﻭﺭ ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻟﻲ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﺪ
ﻛﻪ ﺣﺎﻻ ﺑﻪﭼﻪ ﻓﻼﻛﺘﻲ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ».
ﭘﺪﺭﻡ، ﻛﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻛﺒﻮﺩ ﺷﺪﻥ ﺑﻮﺩ، ﺑﺎ ﺗﺄﺛﺮ ﻭ ﻧﮕﺎﻫﻲ ﻣﺎﺕ ﻭ ﻣﺒﻬﻮﺕ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺎ ﺟﺪﺍﻧﻤﻮﺩﻥ ﻛﻠﻤﺎﺕ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺑﮕﻮﻳﺪ:
«ﺁﻩ! ﺁﻩ! ﺑﺴﻴﺎﺭﺧﻮﺏ... ﺧﻴﻠﻲ ﺧﻮﺏ...ﺍﻳﻦ ﻭﺿﻊ ﻣﺘﻌﺠﺒﻢ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ... ﺍﺯﺷﻤﺎ ﺧﻴﻠﻲ ﻣﺘﺸﻜﺮﻡ ، ﻛﺎﭘﻴﺘﺎﻥ»
ﻭ ﺍﻭ ﺭﻓﺖ، ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺩﺭﻳﺎﻧﻮﺭﺩ ﻣﻲﺩﻳﺪ ﻛﻪ ﺳﺮﮔﺸﺘﻪ ﻭ ﻫﺎﺝ ﻭ ﻭﺍﺝ ﺩﻭﺭ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ. ﺍﻭ ﺑﻪﻛﻨﺎﺭ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺁﻣﺪ ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﻗﺪﺭﻱ ﺑﻪﻫﻢ ﺭﻳﺨﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺑﻪﺍﻭ ﮔﻔﺖ: «ﺑﻨﺸﻴﻦ؛ ﻭﮔﺮﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻠﺘﻔﺖ ﭼﻴﺰﻱ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ». ﺍﻭ ﺭﻭﻱ ﻧﻴﻤﻜﺖ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭ ﺑﺎ ﻟﻜﻨﺖ ﺯﺑﺎﻥ ﮔﻔﺖ: «ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ، ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ!
ﺣﺎﻻ ﭼﻪﻛﺎﺭ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﻛﺮﺩ؟ ...» ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺑﺎ ﺗﻨﺪﻱ ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩ:
«ﺑﺎﻳﺪ ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﻛﺮﺩ. ﺣﺎﻝ ﻛﻪ ﮊﻭﺯﻑ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﻣﻲﺩﺍﻧﺪ، ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻭﺭﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ. ﺑﻪﺧﺼﻮﺹ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺍﻇﺒﺖ ﻛﺮﺩ ﻛﻪ ﺩﺍﻣﺎﺩﻣﺎﻥ ﺑﻪﭼﻴﺰﻱ ﻣﺸﻜﻮﻙ ﻧﺸﻮﺩ» ﭘﺪﺭﻡ ﺍﺯ ﭘﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻪﻧﻈﺮ ﻣﻲﺁﻣﺪ. ﺍﻭ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﻛﺮﺩ: «ﭼﻪ ﻓﺎﺟﻌﻪﻳﻲ...؟»
ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻛﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺧﺸﻤﮕﻴﻦ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻛﺮﺩ: «ﻣﻦ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﻚ ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﺯﺩ ﻫﻴﭻ ﻛﺎﺭﻱ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻛﺮﺩ ﻭ ﻳﻚ ﺭﻭﺯ ﻭﺑﺎﻝﮔﺮﺩﻥﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ!
ﻣﮕﺮ ﻣﻲﺷﻮﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﭼﻴﺰﻱ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺩﺍﻭﺭﺍﻧﺶ ﺩﺍﺷﺖ!...» ﻭ ﭘﺪﺭﻡ ﺩﺳﺘﺶ ﺭﺍ ﺑﻪﭘﻴﺸﺎﻧﻴﺶ ﺑﺮﺩ، ﻫﻤﺎﻥﻃﻮﺭﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﺩﺭﻣﻮﺍﻗﻊ ﺳﺮﺯﻧﺸﻬﺎ ﻭ ﺳﺮﻛﻮﻓﺘﻬﺎﻱ ﺯﻧﺶ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻲﺩﺍﺩ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻛﺮﺩ: «ﺑﻪﮊﻭﺯﻑ ﭘﻮﻝ ﺑﺪﻩ ﺗﺎ ﻓﻌﻼ ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﭘﻮﻝ ﺻﺪﻓﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻓﻘﻂ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻫﻤﻴﻦ ﻛﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﺍﻳﻦ ﮔﺪﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﻮﻳﻢ. ﺩﺭ ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ «ﺍﻭﺿﺎﻉ ﺧﻮﺑﻲ!» ﺭﻭﻱ ﻛﺸﺘﻲ ﺑﻪﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ. ﺑﻪﺁﻥ ﺳﺮﻛﺸﺘﻲ ﺑﺮﻭﻳﻢ ﻭ ﻛﺎﺭﻱ ﻛﻦ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩ ﺑﻪﻣﺎ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻧﺸﻮﺩ!»
ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺍﺯ ﺟﺎﻳﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺩﺍﺩﻥ ﻳﻚ ﺳﻜﻪ ﻳﻜﺼﺪ ﺳﺎﻧﺘﻴﻤﻲ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﺎ ﺩﻭﺭﺷﺪﻧﺪ. ﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻧﻢ، ﻣﺘﻌﺠﺐ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﭘﺪﺭﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪﻧﺪ. ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻢ ﻛﻪ ﺩﺭﻳﺎ ﻛﻤﻲ ﺣﺎﻝﻣﺎﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪﻫﻢ ﺭﻳﺨﺘﻪ، ﻭ ﺍﺯ ﺑﺎﺯﻛﻨﻨﺪﻩ ﺻﺪﻓﻬﺎ ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ: «ﺁﻗﺎ، ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪﺷﻤﺎ ﺑﺪﻫﻴﻢ؟»
ﺩﻟﻢ ﻣﻲﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﮕﻮﻳﻢ: ﻋﻤﻮﺟﺎﻥ.
ﺍﻭ ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩ: «ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻧﺘﻴﻢ» ﺳﻜﻪ ﺻﺪ ﺳﺎﻧﺘﻴﻤﻲﺍﻡ ﺭﺍ ﺑﻪﻃﺮﻓﺶ ﺩﺭﺍﺯ ﻛﺮﺩﻡ ﻭ ﺍﻭ ﭘﻮﻝ ﺧﺮﺩ ﻣﺎﺑﻘﻲ ﺭﺍ ﺑﻪﻣﻦ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪ.
ﺩﺳﺘﺶ ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ ﻛﺮﺩﻡ ، ﺩﺳﺖ ﻳﻚ ﺟﺎﺷﻮﻱ ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ ﻛﺸﺘﻲ ﭘﺮ ﺍﺯ ﭼﻴﻦ ﻭﭼﺮﻭﻙ ﺑﻮﺩ. ﺑﻪﺻﻮﺭﺗﺶ ﻧﮕﺎﻩ ﻛﺮﺩﻡ، ﺻﻮﺭﺗﻲ ﭘﻴﺮ ﻭ ﺍﻓﺴﺮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩﺍﺷﺖ، ﺑﻪﺧﻮﺩﮔﻔﺘﻢ:
«ﻋﻤﻮﻱ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ، ﺑﺮﺍﺩﺭ ﭘﺪﺭﻡ، ﻋﻤﻮﻱ ﻣﻦ!»
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺩﻩ ﺳﺎﻧﺘﻴﻢ ﺍﻧﻌﺎﻡ ﮔﺬﺍﺷﺘﻢ. ﺍﺯﻣﻦ ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺑﺪﺑﺨﺘﻲ ﻛﻪ ﺻﺪﻗﻪ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﺗﺸﻜﺮ ﻛﺮﺩ: «ﺧﺪﺍ ﺑﻪﺷﻤﺎ ﺧﻴﺮ ﺑﺪﻫﺪ، ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩ».
ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮﺩﻡ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﺁﻣﺮﻳﻜﺎ، ﮔﺪﺍﻳﻲ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ!
ﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻧﻢ ﺩﺳﺖ ﻭ ﺩﻟﺒﺎﺯﻱ ﻣﻦ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺑﻬﺖ ﻭ ﺣﻴﺮﺕ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﻲﻛﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻗﺘﻲ ﻣﺎﺑﻘﻲ ﭘﻮﻝ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭘﺪﺭﻡ ﻣﻲﺩﺍﺩﻡ، ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﭘﺮﺳﻴﺪ: «ﻗﻴﻤﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺳﻲ ﻭ ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻧﺘﻴﻢ ﺷﺪ؟...
ﻏﻴﺮﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ»
ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻳﻲ ﻗﺎﻃﻊ ﮔﻔﺘﻢ: «ﺩﻩ ﺳﺎﻧﺘﻴﻢ ﺍﻧﻌﺎﻡ ﺩﺍﺩﻡ»
ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺩﭼﺎﺭ ﺗﻜﺎﻧﻲﺷﺪ ﻭ ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭﭼﺸﻤﻬﺎﻳﻢﮔﻔﺖ:«ﺗﻮ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪﺍﻱ! ﺩﺍﺩﻥ ﺩﻩ ﺳﺎﻧﺘﻴﻢ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩ، ﺑﻪﺍﻳﻦ ﺑﻲ ﺳﺮ ﻭﭘﺎ....!»
ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺣﺮﻓﺶ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻩ ﭘﺪﺭﻡ، ﻛﻪ ﺩﺍﻣﺎﺩﺵ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻲﺩﺍﺩ ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺳﺎﺧﺖ. ﺑﻌﺪ ﺳﻜﻮﺕ ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭﺷﺪ.
ﺟﻠﻮ ﻣﺎ، ﺩﺭ ﺍﻓﻖ، ﺑﻪﻧﻈﺮﺳﺎﻳﻪﻳﻲ ﺑﻨﻔﺶ ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎ ﺑﻪﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻲﺁﻣﺪ. ﮊﺭﺯﻱ ﺑﻮﺩ. ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪﺁﺏﺑﻨﺪﻫﺎﻱ ﺟﻠﻮ ﺑﻨﺪﺭ ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ ﻣﻴﻞ ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﻛﻪ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻤﻮﺟﺎﻧﻢ ﮊﻭﻝ، ﺭﺍﺑﺒﻴﻨﻢ، ﺑﻪﺍﻭ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﻮﻡ، ﺑﻪﺍﻭ ﭼﻴﺰﻱ ﺗﺴﻠﻲ ﺑﺨﺶ ﻭ ﺑﺎﻣﻬﺮ ﻭﻣﺤﺒﺖ ﺑﮕﻮﻳﻢ. ﺍﻣﺎ، ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﻛﺴﻲ ﺻﺪﻑ ﻧﻤﻲﺧﻮﺭﺩ، ﺍﻭ ﻧﺎﭘﺪﻳﺪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻧﮕﻮﻥﺑﺨﺖ! ﻻﺑﺪ ﺑﻪ ﺯﻳﺮ ﺍﻧﺒﺎﺭﻣﺘﻌﻔﻨﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺟﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲﻛﺮﺩ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ﻣﺎﺑﺮﺍﻱ ﻧﺪﻳﺪﻥ ﺍﻭ ﺑﺎﻗﺎﻳﻖ «ﺳﻦ ﻣﺎﻟﻮ» ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻴﻢ. ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺍﺯ ﻧﮕﺮﺍﻧﻲ ﻫﻼﻙ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻴﭻﻭﻗﺖ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﭘﺪﺭﻡ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻡ! ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻨﺴﺖ ﻛﻪ ﮔﻬﮕﺎﻫﻲ ﺻﺪ ﺳﺎﻧﺘﻴﻤﻲ ﺑﻪﻭﻟﮕﺮﺩﻫﺎ ﻣﻲﺩﻫﻢ.
ﻫﻔﺘﻢ ﺍﻭﺕ١٨٨٣ - ﻧﻮﺷﺘﺔ: ﮔﻲ ﺩﻭ ﻣﻮﭘﻮﺳﺎﻥ
ﺗﺮﺟﻤﺔ: ﻫـ . ﻣﻬﺮﻧﻮﺵ
ﻧﺪﺍ ﺿﻤﻴﻤﺔ ﺍﺩﺑﻲ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻲ ﺷﻤﺎﺭﺓ ٧٦٥ ﺳﻪﺷﻨﺒﻪ ٢٢ ﺷﻬﺮﻳﻮﺭ ١٣٨٤ ٤

بر برگهاي تاريخ اين نامهاي شبنم

2012-01-28T08:05:00.000-08:00

نگاهي به انقلاب مغلوب آلمان و اندک توشه اي براي ايران در گراميداشت نود و سومين سالروز شهادت شير زن انقلابي رزا لوکزامبورگ و همرزم قهرمانش کارل ليبکنخت!
بر برگهاي تاريخ اين نام هاي شبنم (۱)!
اين نوشتار به شير زنان و "شير آهنکوه مردان" شهيد يا زنده ي اشرفي،هم تباران انقلابي لوکزامبورگ، ليبکنخت، " چه " گوارا و حنيف نژاد ...تقديم ميشود!
" آزادي فقط براي حاميان حکومت، تنها براي اعضاي يک حزب - هر قدر هم که تعدادشان زياد باشد - بهيچوجه آزادي نيست. آزادي هميشه و منحصرا آزادي دگر انديشان است. نه به خاطر مفهوم فناتيک و دگمي از "عدالت" بلکه بدليل اينکه هر آنچه در آزادي سياسي سازنده، جامع و پالاينده مي باشد، به اين خصوصيت اساسي بستگي دارد، و تاثير آن آنگاه که "آزادي" بيک امتياز ويژه تبديل گردد ، از بين مي رود"!( رزا لوکزامبورگ: انقلاب روسيه) (۲)
در برخي از محافل مترقي آمريکا و اروپا ماه ژانويه را ماه گراميداشت خاطره ي ۳L يعني رزا لوکزامبورگ، کارل ليبکنخت، و ولاديمير ايليچ لنين مي دانند . شهادت يا درگذشت اين ۳ انقلابي در ژانويه اتفاق افتاده است . لنين در ۲۱ ژانويه ي ۱۹۲۴ درگذشت . ۱۵ ژانويه ، اما ياد آور روزي است که رزا لوکزمبورگ و همرزم قهرمانش کارل ليبکنخت، بنيانگذاران و رهبران جنبش انقلابي اسپارتاکوس معروف به "ليگ اسپارتاکوس" در آلمان ، پس از بخاک و خون کشانده شدن جنبش توسط دولت سوسيال دموکراتيک وقت دستگير و در هتلي بازجويي شدند. دژخيمان پس از ضرب و شتم بسيار سر انجام آن قهرمانان را با شليک گلوله به شهادت رساندند . قاتلان آنگاه پيکر پاک رزا را در کانال آبي افکندند! ايندو انقلابي بزرگ علاوه بر رفاقت بسيار نزديک و همرزمي، حتا سن يکسان و شهادت همزمان، نقطه ي مشترک مهم ديگري نيز دارند. علاوه بر خلاقيت تئوريک و پراتيک، و آثاري که از خود براي نسلهاي انقلابي آتي بيادگار گذاشتند، هر يک بخاطر يک بن بست شکني تاريخي در امر مبارزه انقلابي و رويکردي بغايت اصولي و خطير نام و جايگاهي جاودانه در تاريخ انقلابات براي خويش کسب کردند. رزا لوکزامبورگ يا برخورد با جريان تجديد نظر طلبانه / رويزيونيستي ادوارد برنشتاين ( و بعدا هم کارل کا ئو تسکي) که از نظريه پردازان زبردست حزب سوسيال دموکرات و از دوستان انگلس بود و ليبکنخت با دادن تنها راي منفي به اعتبار و بودجه ي جنگ جهاني اول ، و در کنار آن با مقاومت جانانه در مقابل جو سوسيال شوونيسمي که حزب را فرا گرفته بود بنحوي که هر گونه مخالفت با آن جنگ جنايتکارانه را نشانه اي از خيانت و وطن فروشي جلوه ميدادند. در اين يادمان ضمن بيان خلاصه اي از مبارزات و دستاوردهاي اين دو انقلابي برجسته ي تاريخ بشريت و ملاحظاتي پيرامون انقلاب مغلوب آلمان ، تلاش خواهد شد تا بدور از کپي برداري و ساده سازي هاي مکانيکي توشه اي براي جنبش انقلابي سرفراز ايران گرفته شود!
رزا لوکزامبورگ در ۵ مارس ۱۸۷۱ در شهرک Zamosc در جنوب شرقي لهستان که در آنهنگام تحت اشغال روسيه ي تزاري بود، چشم بجهان گشود. بعضيها تاريخ تولد او را سال ۱۸۷۰ ذکر کرده اند. شهرک او داراي يکي از قويترين و با فرهنگترين جوامع يهودي در لهستان آنزمان بود. در دو و نيم سالگي خانواده ش به ورشو نقل مکان کردند . رزا در ۵ سالگي به بيماري شديد کفل مبتلا شد که به دليل تشخيص غلط و درمان نامناسب، تبعات آن تا آخر حيات کوتاه ۴۸ ساله ش با او باقي ماند ! در طي دوران دبيرستان بود که نخستين بار وارد مبارزات انقلابي زير زميني شد. در ۱۸۸۹ که دستگيري او قريب الوقوع مي نمود تصميم بترک لهستان و ادامه ي تحصيل در اروپا ي غربي گرفت. در شهر زوريخ سويس نه سال اقامت گزيده و از دانشگاه آن که از معدود موسسسات آموزش عالي بود که در آنهنگام ، دانشجويان دختر و پسر را بدون تبعيض جنسيتي بر مبنايي تساوي طلبانه مي پذيرفت، به اخذ درجه ي دکترا در رشته ي علوم سياسي نايل شد.

رزا که انساني شوخ طبع بود، اثر اين دستاورد منحصر بفرد را آنگاه که در برلين در جستجوي آپاتماني براي اجاره بود، در قالب شگفتي صاحب خانه هاي بالقوه اي که او را عجيب و غريب مي يافتند، تجربه کرد. ، چراکه او تنها زني با مدرک دکترا بود که آنها ديده بودند! در آنزمان زن بودن، انقلابي بودن و يهودي بودن ، بمثابه ي فاکتورهايي عليه رزا عمل مي کردند. او پس از تکميل تحصيلاتش در بهار ۱۸۹۷، تصميم به مهاجرت به آلمان گرفت ولي علارغم گذراندن بيش از نيمي از حياتش در آلمان ، آنجا را دوست نمي داشت . از محافظه کاري، رفرميسم، وضعيت رهبري اتحاديه هاي کارگري و نيز حزب سوسيال دموکرات که عضوش هم بود راضي نبود. در دوران فعاليتش در حزب سوسيال دموکرات با نظرات و گرايشات انحرافي و راست برخورد و مبارزه ميکرد ولي اوج درخشش او پس از ظهور نخستين جريان تجديد نظر طلبانه/ رويزيونيسم در درون حزب به سردمداري ادوارد برنشتاين بود. برنشتاين که با خود علاوه بر سابقه اي طولاني و دوستي با مقامات بالاي حزب ، اعتبار دوستي با انگلس را در زمان حيات او نيز يدک مي کشيد، در طي سالهاي ۹۸-۱۸۹۷ با انتشار سلسله مقالاتي به رد اصول سوسياليزم انقلابي، منجمله ضرورت سرنگوني انقلابي سرمايه داري و بجاي آن تلاش در مبارزات پارلماني در جهت تغيير تدريجي سيستم از طريق ايجاد تعاوني هاي مصرف کنندگان، اتحاديه هاي کارگري، و توسعه و گسترش دموکراسي سياسي و خلاصه نفي مبارزه ي طبقاتي پرداخت . اين تئوريها تحت عنوان " سوسياليسم تدريجي/ Evolutionary Socialism " بزبان انگليسي نيز انتشار يافت. رزا لوکزامبورگ دو مقاله ي مستدل، اولي در سپتامبر ۱۸۹۸ و دومي، در پاسخ به "سوسياليسم تدريجي" برنشتاين، در آوريل ۱۸۹۹نوشت که بصورت کتابي تحت عنوان " رفرم يا انقلاب/ Reform or Revolution "، نيز منتشر گرديد . در اين کتاب ، او بنقد بيرحمانه ي نظريه هاي برنشتاين پرداخت. خود رزا در باره ي تاثير اين اثر ميگويد که انتشار "رفرم يا انقلاب" موجب شد که او را که در آن مقطع يک زن خارجي بيست و چند ساله بود، " گارد هاي پير "، يعني عناصر قديمي جا افتاده در حزب براي نخستين بار بعنوان يک رهبر سياسي جدي بگيرند! البته رزا هم چون هر انقلابي اصيل ديگر، با نفس رفرم براي بهبود زندگي مشقت بار کارگران و محرومان مخالفتي نداشت، مخالفت او، اما با " تلاشهاي بيهوده در جهت مرمت و اصلاح تدريجي سيستم بجاي مبارزه ي انقلابي براي فرا گذري از آن بود.، وگرنه او خود در مقدمه ي کتابش چنين مينويسد:" براي سوسيال دمکراسي، بين رفرم اجتماعي و انقلاب ، پيوندي گسست ناپذير موجود است. مبارزه براي رفرم وسيله، و انقلاب اجتماعي هدف آن مي باشد"، ( Rosa Luxemburg Speaks :، صفحه ي ۳۶) . او با درايت انقلابي مرز بندي با جريان نو ظهور را " نبرد مرگ و زندگي" يا به تعبير ي " وجود يا لا وجود" جنبش سوسيال دموکراسي ارزيابي ميکرد. تحليل درخشاني که تحولات سالهاي نه چندان دور صحت آنها را نشان داد. جريان انقلابي برهبري رزا، ليبکنخت، مهرينگ ، کلارا زتکين ... در مقابل جريان راست انحرافي بسردمداري برنشتاين ايستاد. اين جريان تجديد نظر طلبانه در ۱۹۱۴ با اتخاذ رويکرد " سوشيال شوينيستي" به دفاع از جنگ امپرياليستي اول جهاني که طي آن ده ميليون انسان سلاخي شدند ، پرداخت و نمايندگانش نيزدر پارلمان به بودجه و اعتبار جنگي دولت قيصر راي مثبت دادند و اين حضيض ذلت رويکردهاي خائنانه ي آنان بود. جريان انقلابي نيز در مسير تکاملي خويش نضج يافته و نهايتا جنبش اسپارتاکوس و انقلاب آلمان را در سال ۱۹۱۸ سازمان داد که گر چه در خون نشست ولي بمثابه ي يکي از دستاوردهاي عظيم استثمار شدگان در طول تاريخ طولاني و خونبار بشريت سرکوب شده ، حاوي درسها و تجارب درخشاني است!

در اينجا بدور از کپي برداري و ساده سازي هاي مکانيکي ، مي توان از تحولات سياسي پس از ۳۰ خرداد ۱۳۶۰، ياد کرد که چسان رژيمي که با غصب رهبري انقلابي شکوهمند بر سر کار آمده بود، آنگاه که بعد از کمتر از ۳ سال نيروهاي انقلابي و مردمي را بين پذيرش ذلت تسليم و يا مقاومت خونين اما سرفرازانه مخير کرد، مقاومت ايران راه انقلاب را برگزيد و تاکنون نيز از اين مسير به اندازه ي سر سوزني منحرف نشده است. بعد ها هم که درتداوم قطب بندي سياسي جامعه ي ايران ، فتنه ي خاتمي بمثابه ي ادامه ي خط سازشي که بسياري از مدعيان کاذب راديکاليسم و انقلاب را به ورطه ي سازش و ننگ خيانت کشاند، باز هم مقاومت ايران بدور از کمترين توهمي در برابر رژيم رفرم ناپذير حاکم به مبارزه ي انقلابي خود ادامه داد.
رزا لوکزامبورگ کتب و مقالات بسياري برشته ي تحرير در آورد که بسياري از آنان اکنون نيز پس از نزديک بيک قرن همچنان حاوي درسها و آموزشهاي ارزشمند بسياري است. از جمله ي اين آثار از ا عتصا ب عمومي، مساله ي سازماني سوسيال دموکراسي، اقتصاد چيست؟ ، بر عليه مجازات اعدام، نامه هاي زندان، انقلاب روسيه، جزوه ي يونيوس ، که لنين نيز ضمن تجليل نقدي بر آن نوشت، و آثار بسيار ديگر ميتوان نام برد. اين نوشتار اما پر نقص تر از آنچه هست خواهد بود اگر اشاره اي گذرا بيکي از مشهور ترين و در عين حال جنجال برانگيز ترين آثار رزا نشود . منظور کتاب حجيم و تئوريک " انباشت سرمايه" مي باشد که در سال ۱۹۱۳ منتشر شد. اين اثر که به ارائه ي تئوري امپرياليسم از ديدگاه لوکزامبورگ ميپردازد، از آن نظر مهم است که در مقابل تئوري معروف لنين، "امپرياليسم به مثابه ي عاليترين مرحله ي سرمايه داري"، نظريه اي بديل ارائه مي دهد. البته اين تئوري لنين بود که براي دهه ها بلا منازع و بي رقيب ، نه فقط توسط مارکسيستها بلکه نيروهاي انقلابي غير مارکسيست نيز در پراتيک سياسي مورد استفاده قرار گرفت. نکته ي محوري و جوهري در تحليل لوکزامبورگ اينست که سرمايه داري براي تداوم حيات خود نياز به بخش پيراموني غير سرمايه دارانه بمنظور تحقق و يا سامان يابي ارزش اضافي= استثمار/Realization of Surplus Value دارد، و آنگاه که کل جهان تحت کنترل سرمايه داري قرار گرفت و هيچ پيرامون غير سرمايه دارانه اي باقي نماند، بحران ها ي اقتصادي وانقلابات کارگري/ مردمي آنرا مغلوب خواهند ساخت. انتقادي که در آن دوران بر اين نظر وارد شد عمدتا بر اين اساس بود که نقطه ي عزيمت رزا بجاي پروسه ي توليد، يعني حرکت از تکامل سرمايه داري کلاسيک با رقابت آزاد به سرمايه داري انحصاري ، بر عکس تحليلي بر مبناي تحقق ارزش اضافي بود. بنظر منتقدان ، او انباشت سرمايه را مشروط به وجود اشکال اقتصادي غير سرمايه داري مي دانست، در حاليکه برغم بحرانهاي اقتصادي اجتناب ناپذير ، سرمايه داري قادر است بازار هايي در درون ملاء خويش بيافريند که امکان "تحقق ارزش اضافي" را برايش فراهم مي آورند. بدليل تحولات جهان امروز که وجه توليد سرمايه داري تقريبا بر سرتاسر جهان سلطه و کنترل دارد، البته به اشکال گوناگون و با درجات متفاوتي از پيشرفتگي، اکنون بسياري معتقدند که زمان کارکرد تئوري لوکزامبورگ فرا رسيده است!

رزا لوکزامبورگ، نيز همچون چه گوارا که بدرستي آميزه اي از عوا طف و مبارزه ي سازش ناپذير شناخته مي شود ، از اين ويژگي بر خوردار بود. در باره ي "نامه هاي زندان" رزا که يادآور نامه هاي زندان يک انقلابي بزرگ ديگر، يعني آنتونيو گرامشي مبارز سوسياليست و رهبر ضد فاشيست ايتاليايي است، چنين گفته اند:
"همانگونه که چه گوارا سالها بعد بيان کرد :‎' با پذيرش ريسک مضحک بنظر رسيدن، اجازه بدهيد بگويم که انقلابي واقعي با احساس عميقي از عشق هدايت ميشود. غير ممکن است که يک انقلابي راستين فاقد اين کيفيت باشد‎' ، نامه هاي (زندان) رزا نيز نشان ميدهند که عشق او به زندگي در تمامي اشکال و مظاهر آن از چه ژرفايي برخوردار بود، و چه تيز هم زيبايي و هم بي رحمي حيات را احساس ميکرد. رزا اغلب مي گفت که اگر در دوران خيزشهاي انقلابي زاده نشده بود، ترجيح مي داد که يک زيست شناس مي شد، و نامه هاي زندانش نشان ميدهند که چه علاقه ي دلربا و جذابي بتمامي اشکال حيات در پيرامون خويش داشت.( Rosa Luxemburg Speaks ، صفحه ي ۳۳۲) در همين راستا رزا و ليبکنخت از مخالفان سر سخت مجازات اعدام بودند که بويژه با توجه به اينکه فرا خوان به لغو مجازات اعدام در طي يکي دو دهه ي اخير در بين نيروهاي سياسي ترقي خواه جهان پذيرفته شده ، نقش پيشگامي آنان را در اين زمينه ، که آنرا حتي در برنامه ي پيشرفته ي " ليگ اسپارتاکوس" نيز گنجانده بودند ، نشان ميدهد. البته بايد در اينجا خاطر نشان کرد که نوشتار کوتاهي نيز از مارکس در نقد مجازات اعدام در دست است که در آن با تمسخر از" نظم "بورژوايي ياد ميکند که چگونه ثبات و امنيت خود را با بر پايي چوبه هاي دار براي قربانيان نظامش حفظ ميکند . جهت درکي عميقتر از عو-اطف پاک و زلال اين انقلابي بزرگ بجاست بخشي کوتاه از نوشتار "بر عليه مجازات اعدام" رزا لوکزامبورگ بهمراه خلاصه ي مقدمه ي ويراستار بر آن ، از کتاب " رزا لوکزامبورگ سخن مي گويد"، که در عين حال جو انقلابي آن روزها را نيز منعکس ميکند، نقل شود.
"در سپتامبر ۱۹۱۸ جبهه ي غربي آلمان سقو ط کرد و بدنبال آن موج نويني از اعتصابات کشور را فرا گرفت. پايان جنگ بوضوح در چشم انداز بود.حکومت بمنظور گسترش پايگاه و حفظ خويش عفو زندانيان سياسي را اعلام کرد. ليبکنخت در ۲۲ اکتبر آزاد و تو سط مردم، پيروزمندانه از طريق خيابانهاي برلين به سفارت دولت نوپاي شوروي برده شد. اين "عفو" اما ، ظاهرا شامل رزا که در حال گذراندن محکوميت معيني نبود، نمي شد.
در اواخر اکتبر ملوانان در پايگاه دريايي KIEL قيام کرده و شوراهاي کارگران و سربازان بر طبق الگو و مدل انقلاب اکتبر را تشکيل دادند . آنان در خواست برسميت شناخته شدن "اتوريته ي" شورا ها را داشتند. در ۹ نوامبر يک ا عتصا ب عمومي آلمان را فرا گرفت که حکومت را مجبور به تسليم در مقابل بعضي از خواسته هاي قيام آفرينان کرد. صدر اعظم قدرت را به "فردريک ابرت/ Friedrich Ebert ، رهبر حزب سوسيال دموکرات ( همان حزبي که قبلا از خيانت آن صحبت شد)، تفويض کرد. تحت فشار فرا خوان کارل ليبکنخت براي بناي يک جمهوري سوسياليستي ، سوسيال دموکراتها ي اکنون استحاله يافته به رفرميسم ، سلطنت را ملغي و بجايش جمهوري دموکراتيک اعلام کردند. رزا که همچنان منتظر در زندان بسر مي برد ، در نهم نوامبر پس از اينکه توده هاي انقلابي درهاي زندان را گشودند آزاد شد و جهت ياري به جنبش اسپارتاکوس در ۲ ماه باقيمانده از عمرش به برلين شتافت.
يکي از نخستين مقالاتي هم که پس از رهايي از زندان نوشت " بر عليه مجازات اعدام" بود که در "پرچم سرخ"، ارگان جديد "ليگ اسپارتاکوس" انتشار يافت. در آن قطعه، رزا ماهيت غير انساني "عدالت" سرمايه داري را محکوم و رئو س کلي اهداف انساني انقلاب و نحوه ي رفتار با زندانيان را طرح مي کند!( ترجمه ي تلخيص شده ي مقدمه ي ويراستار آمريکايي بر اصل مقاله، در کتاب Rosa Luxemburg Speaks ، صفحه ي ۳۹۶ انگليسي )
در "عليه مجازات اعدام "، او ضمن رد قاطعانه ي سخن گفتن از "عفو" زندانيان سياسي، بر عکس آنانرا قربانيان نظام ستمکار ناميده از حقشان براي مقاومت و انقلاب دفاع کرد. از اينکه تمامي زندانيان سياسي بايد آزاد گردند، و زندانيان عادي هم قربانيان نظام مبتني بر نا برابري و استثمار هستند سخن گفت . با حرکت از اين حقيقت که هم جرم و جنايت و هم مجازات واجد ريشه هاي اقتصادي-اجتماعي مي باشند، رهيافت صحيح دراز مدت را بر محور قلع و قمع ريشه ي بديها و نه مبارزه با معلول معرفي نمود . براي دوره ي گذار به آن فاز هم خواهان عفو مرتکبين جرايم کم اهميت و کاهش چشمگير مجازاتهاي شديد نامتناسب با جرم که رايج بود ، گرديد ! او ، در ضمن الغا فوري مجازاتهاي ضد انساني از قبيل تحقير، شکنجه و شلاق زدن را طلب کرد . رزا حاکمان سوسيال دموکرات را به خاطر تعلل در الغاي فوري مجازات ضد انساني اعدام بشدت مورد انتقاد و حمله قرار داد ، چرا که بدرستي بر اين باور بود که "مجازات اعدام "، مقوله اي است که نياز بهيچ وقت کشي ، برخورد بروکراتيک و طي يک پروسه ي طولاني حقوقي و پارلماني نداشته و ميشود و بايد آنرا بلافاصله الغا کرد( همان، صفحات ۸-۳۹۷).
نوشتار مهم "بر عليه مجازات اعدام " اين چنين پايان مي يابد :
"... علارغم اين، بگذاريد فراموش نکنيم . تاريخ جهان بدون عظمت روح ، بدون روحيه ي قوي، و بدون ژست هاي شريفانه ساخته نمي شود.
ليبکنخت و من ، هنگام ترک تالارهايي که اخيرا در آنها سکني داشتيم، او، در ميان همراهان و همدلان رنگ پريده اش در بازداشتگاه، (و) من با دزدان و زنان خياباني فقير عزيزم ، که سه سال و نيم از عمرم را در زير يک سقف با آنها گذراندم ، در حالي که همبندانمان با چشمان مغمومشان ما را بدرقه مي کردند ، چنين عهد بستيم که " ما هرگز شما را فراموش نخواهيم کرد"!( Rosa Luxemburg Speaks ، صفحه ي ۳۹۸ )
"جهاني بايد زير و رو شود، اما هر اشکي که جاري ميشود، اگر قابل پيشگيري باشد ، اتهام و کيفر خواستي است، و هر آنکس که با بي رحمي غير عمدي کرم خاکي بيچاره اي را له کند ، مجرم است.( همان، صفحه ي ۳۹۹)

در مورد زندگي، مبارزه و شهادت قهرمانانه ي کارل ليبکنخت، در بخشي از يک يادمان سخن گفتن ، في الواقع حق مطلب را ادا نکرده و مستلزم کار مستقلي است ولي بمصداق بيت نغز مولانا که :
"آب دريا را اگر نتوان کشيد هم به قدر تشنگي بايد چشيد"،
به مختصري در اينجا بسنده مي شود. کارل ليبکنخت در سال ۱۸۷۱ در آلمان بدنيا آمد. او پسر ويلهلم ليبکنخت (۱۹۰۰-۱۸۲۶ )بود. ويلهلم در انقلاب سال ۱۸۴۸ آلمان شرکت داشت ، و پس از شکست آن به انگلستان که در آنجا پيرو مارکس و انگلس شد، تبعيد گشت . او که پس از اعلام عفوسال ۱۸۶۰ به آلمان بازگشته بود، يک حزب مارکسيستي تشکيل داد که بعدا در اتحاد با حزب فرديناند لاسال (۱۸۶۴-۱۸۲۵) ، بحزب سوسيال دموکرات(SPD ) تکامل يافت. ويلهلم بجرم "خيانت"در ۱۸۷۲، در دوران صدر اعظمي بيسمارک سياستمدار ارتجاعي پروسي آلماني که بيشتر بعنوان مولف قوانين سرکوبگرانه ي "ضد سوسياليستي" شناخته مي شود، زنداني شد. گر چه پدر هرگز بدرجه ي راديکاليسم پسرش نرسيد، اما تا پايان عمر اعتقادات انقلابي خود را در مقابل جريان رويزيونيستي راست حفظ کرد.( همان، صفحات .۴۶۶ و ۴۵۷ ). کارل تحصيلات خود را در رشته هاي اقتصاد و حقوق ادامه داد و به اخذ درجه ي دکترا (Ph.D ) نائل شد . پس از اتمام تحصيلات بوکالت پرداخت و در اين دوره منجمله و عمدتا از حقوق مبارزان سياسي تحت تعقيب دفاع مي کرد. از جواني مبارزي انقلابي و انديشمند در صفوف حزب سوسيال دموکرات بود. نخستين باردر سال ۱۹۰۷ بجرم "خيانت عظمي " بخاطر نگارش کتاب " ميليتاريسم و آنتي -ميليتاريسم"، محکوم شد.
از ليبکنخت کتب و مقالات ارزشمند ديگري نيز باقي مانده که بعضي از آنها عبارتند از:
صلح از کجا مي آيد؟ (۱۹۱۲) ؛
اعتراض ليبکنخت به اعتبار جنگي (۱۹۱۴) ؛
دشمن اصلي هر خلقي در کشور خودش است (۱۹۱۵)؛
سوسياليسم انقلابي در آلمان (۱۹۱۶)؛
آينده از آن توده ها ست ؛ و ...
اما آنچه نام ليبکنخت را پر آوازه کرد راي تاريخي او در دوم دسامبر ۱۹۱۴ عليه اعتبار جنگي در پارلمان آلمان موسوم به رايشتاگ (Reichstag ) بود! اگر چه در ابتدا بنظر ميرسيد که ۱۷ نماينده پارلمان به اعتبار و بودجه ي تخصيص يافته ي دولت قيصرراي منفي خواهند داد، ولي در روز موعود فقط يکنفر، يعني کارل ليبکنخت شجاعانه به آن راي منفي داد و تبعات اين مو ضع بغايت اصولي ، انساني و انقلابي را بجان خريد. کارل در بخشي از بيانيه اي که همان روز منتشر کرد وفي نفسه بمثابه ي سندي تاريخي- انقلابي از ارزشي بسيار بر خوردارست ، پس از توضيحاتي به بيان علل راي منفي خودش مي پردازد .
"يک صلح فوري، صلحي عاري از تسخير و کشور گشايي، بايد خواسته ي ما بوده و هر تلاشي در اين جهت بايد مورد حمايت قرار گيرد. تنها با تقويت مشترک و مستمر جرياناتي که در تمام کشورهاي تحت محاصره ، دستيابي به چنين صلحي را بمثابه هدف خويش اعلام کرده اند، ميتوان نقطه پاياني بر اين سلاخي خونين گذاشت ." در پايان اين سند ارزشمند ، او دلايل راي اصولي انقلابي خود را چنين بر ميشمارد،
"...اما به عنوان اعترا ض بر عليه جنگ، و عليه آناني که مسئول و باعث و باني آن هستند، عليه کساني که هدايتش ميکنند و بر عليه آن اهداف کاپيتاليستي که اين جنگ (به خاطرشان) مورد استفاده قرار ميگيرد، بر عليه طرحهاي الحاق ، بر عليه نقض بي طرفي بلژيک و لوکزامبورگ ، بر عليه برقراري نامحدود حکومت نظامي، و دراعتراض به محو و ناپديد شدن کامل و ظا يف و (خدمات) اجتماعي و سياسي که حکومت و طبقات(حاکم) بخاطرش هنوز مقصرند، من به اعتبار جنگي درخواست شده ي دولت راي منفي مي دهم!"( بر گرفته ازسايت American Left History )
پيش از ادامه ي بحث ، شايسته است باز هم بدور از کپي سازي هاي مکانيکي به مورد مشابهي در تاريخ معاصر ايران اشاره شود . پس از اينکه بدليل اصرار خميني بر صدور ارتجاع هار به عراق و تحريکات رژيم ، با لاخره عراق به ايران حمله کرد، و لي پس از مدتي که قواي خود را از خاک ايران خارج نمود ، در ديماه ۱۳۶۱ ملاقاتي در پاريس بين مسئول شوراي ملي مقاومت ايران و نايب نخست وزير وقت عراق انجام گرفت که منجر بصدور بيانيه ي دو جانبه اي از طرف مقاومت ايران و دولت عراق گرديد که طي آن فراخوان به آتش بس و آغاز مذاکرات صلح داده شده بود. اما علا رغم اين سياست انساني و انقلابي ، با پافشاري خيره سرانه و ضد بشري خميني و تماميت رژيم او و بويژه "اصلاح طلبان" قلابي امروز بر شعار ضد بشري "جنگ، جنگ، تا پيروزي"، تا تير ماه ۱۳۶۷ که "جام زهر آتش بس "، به خميني ضد بشر که از جنگ خانمان سوز بمثابه پوششي براي توجيه و اعمال اختناق سود ميبرد، تحميل شد ، جنگ هشت ساله ضد ميهني که طولاني ترين جنگ قرن بيستم هم نام گرفت، ادامه يافت. خميني و متحدين خارجي او که در تداوم جنگ، منافع ارتجاعي و استعماري خويش را ميجستند، بهمراه شماري از وطنفروش ترين عناصر "وطني" به حمله ولجن پراکني عليه سياست انقلابي صلح پرداخته و آنرا "خيانت" توصيف کردند. اما همان طور که اقدام انقلابي ليبکنخت که اتفاقا با همان اتهام "خيانت عظمي" ، مورد حمله ي عمله و اکره ي ارتجاع وقت قرار گرفته بود، بتدريج بعنوان اقدامي انقلابي، اصولي و مردمي بر سينه ي تاريخ ثبت شد و قهرمان آن نامي نيک و جاودانه يافت، در موردمقاومت ايران نيز بتدريج چنين مي شود.
بخاطر اين راي منفي تاريخي، و سوالات افشاگرانه ي بعدي که مرتب در رايشتاگ ميپرسيد، حاکمان ستمکار، در روز ۱۳ ژانويه ي ۱۹۱۶، با ۶۰ راي موافق در برابر ۲۵ راي مخالف از ليبکنخت به بهانه ي کاذب " نقض مستمر آيين نامه ها و ضوابط انضباطي رايشتاگ" ، سلب مصونيت پارلماني کرده و بار ديگر بجرم "خيانت عظمي" و اين بار بمدت دو سال و نيم زندانيش نمودند که تا اکتبر ۱۹۱۸ بطول انجاميد. پيشتر به شرايط ملتهب جامعه ي آلمان که منجر به قيام انقلابي جنبش اسپارتاکوس شد، اشاره گرديد. آري ، ليگ اسپارتاکوس که تو سط لوکزامبورگ ، کارل ليبکنخت، زن انقلابي مشهور ديگري بنام کلارا زتکين، فرانز مهرينگ ( انقلابي و مورخ برجسته)، Leo Jogiches لهستاني و شماري ديگر از انقلابيون اصيل تشکيل شده بود، همپاي هزاران کارگر محروم ، در روز ۵ ژانويه ي ۱۹۱۹ وارد قيامي سترگ شد. اين قيام در ۱۵ ژانويه ۱۹۱۹ بخون نشست و شماري از رهبران و شرکت کنندگانش بشهادت رسيدند. حدود يکماه پس از شهادت رزا و ليبکنخت، Leo Jogiches ، نيز بدست دژخيمان بشهادت رسيد. در اسناد تاريخي آورده شده که رزا در ابتدا با قيام موافق نبود ولي وقتي قيام آغاز و از حمايت کامل و فعال ليبکنخت نيز برخوردار شد ، او هم شجا عانه و قهرمانانه با تمام توان تا حد شهادت در آن شرکت جست . البته اين امر در تاريخ جنبشهاي انقلابي بي سابقه هم نبود و پيشتر مارکس و انگلس نيز علارغم اينکه براي "کمون پاريس"، نخستين حکومت کارگري جهان، که بقول حافظ "خوش درخشيد ولي دولت مستعجل بود"، ( فقط ۷۱ روز دوام آورد)، شانس موفقيتي متصور نبودند، اما از آن کاملا حمايت کردند. اين درست ضد رويکرد جرياناتي چون حزب توده و سازمان اکثريت بعد از ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ بود که نه تنها حمايتي از يک مقاومت جانانه بر عليه يک رژيم فاشيستي مذهبي نکردند، بلکه به آلت فعل و عامل جاسوسي آن رژيم در شکار انقلابيون جان بر کف نيز تبديل شدند .
اما درس مهم تحولات مربوط به انقلاب مغلوب آلمان و ارتباط آن با وضعيت کنوني ميتواند از ارزش پراتيکي بر خوردار باشد. در مرور و نقدي که بر کتاب ارزشمند "Chris Harman " ، سوسياليست انگليسي در باره ي انقلاب آلمان تحت عنوان" انقلاب مغلوب : آلمان از ۱۹۲۳-۱۹۱۸ نوشته شده، چنين آمده است:
"انقلابات مغلوب بزودي فراموش مي شوند. برغم اين، اما از ميان تمامي خيزشهاي بعد از جنگ اول جهاني، اين تحولات و اتفاقات آلمان بود که نخست وزير انگلستان، لويد جورج را واداشت تا چنين بنويسد، ‎'کليت نظم اجتماعي موجود، در جنبه ها و ساحه ها ي سياسي، اجتماعي و اقتصادي آن، تو- سط توده هاي مردم از يک گوشه ي اروپا به گوشه ي ديگر آن، ( سرتاسر اروپا)، زير سوال رفته است.‎'
اين يک خيزش عظيم انقلابي در يک کشور پيشرفته ي صنعتي، و در اروپاي غربي بود. بدون درک (علل ) شکست آن، بربريت مهيبي که اروپا ي دهه ي ۱۹۳۰ را فرا گرفت قابل فهم نخواهد بود--چرا که صليب شکسته/Swastika، نخستين بار بر يونيفورم ارتش ضد انقلابي آلمان سالهاي ۲۳-۱۹۱۸، وارد تاريخ مدرن شد، و روسيه هم در چنبره ي انزوايي گرفتار گرديد که راه را براي قدرتگيري استالين هموار کرد". همان طور که مشاهده مي شود سرکوب جنبش هاي انقلابي زمينه ساز قدرتگيري رژيم ها ي ديکتاتوري ميشود. در مورد هيتلر سر کوب جنبش انقلابي اسپارتاکوس و قتل رهبران پاکباز و مبارزان صديق آن ( خلاء يک تشکيلات انقلابي مردمي) از سويي، و بدنبا لش در ساليان آتي، سياست خائنانه ي مماشات امثال چمبرلن از سوي ديگر، زمينه را براي کسب و سپس تثبيت قدرت توسط نازيها فراهم کرد، که بنوبه ي خود منجر به جنگ جهاني دوم که طي آن حدود پنجاه ميليون انسان کشته شدند ، گرديد . امروزه هم يکي از انگيزه هاي پرداختن به انقلاب آلمان بمنظور توشه گيري اين است که پيروزي انقلاب در آن مقطع در يک کشور اروپايي ، بويژه آلمان پيشرفته ي صنعتي، از آنچنان اهميتي بر خوردار بود که لنين و ديگر رهبران "انقلاب اکتبر"، در آثارشان شکوفايي و پيروزي نهايي آن انقلاب را مشروط به پيروزي انقلاب در آلمان کرده بودند تا بدين وسيله با حمايتهاي مادي، تکنولوژيک و سياسي خود روسيه را از انزوا خارج سازد. اين نيز بنوبه ي خود آرايش سياسي کيفا متفاوتي را براي جهان (منجمله خاورميانه و ايران) از آنچه که امروز شاهد آنيم رقم مي زد! باز هم با تاکيد بر تفاوت شرايط آلمان و جهان در ابتداي قرن بيستم، و ايران و جهان ابتداي سده ي بيست و يکم، و نيز فرق هاي ژئوپليتيکي و فاکتورهاي عيني و ذهني ديگر ، و اينکه فاشيسم مذهبي خميني در ايران، بر خلاف فاشيسم سکولار هيتلري، با" ملا خور کردن" يک انقلاب مردمي توسط و با" امدادهاي غيبي" استعمارگران در کنفرانس گوادولوپ و ...، بر ايران حاکم شده ، و اکنون نيز ميرود تا بيمن سياست شکست خورده ي مماشات و استمالت ( که هيتلر نيز بشکلي ديگر از آن بهره مند بود) به سلاح هسته اي هم مجهز شده و بقول پاسدار جنايتکار، سبز علي رضايي به" ابر قدرتي منطقه" اي بدل گردد تا بتواند با باج گيري دنيايي را گروگان اميال ارتجاعي و ضد بشري خود سازد.

در باره ي علت شکست انقلاب آلمان نيز نظرات متعددي ارائه شده است. درک اين مساله ي خطير و تجربه ي گرانبها بسا عميقتر خواهد شد اگر ابتدا به اختصار به مطلبي مهم و مرتبط در اين باره، يعني مناسبات لوکزامبورگ و بلشويک ها ) اشاره شود. دشمنان رنگارنگ انقلاب، ليبرالها و سوسيال دموکراتها( که اجداد تاريخيشان عامل قتل رزا، ليبکنخت و همرزمانشان بودند)، تلاش بسيار کرده اند تا لوکزامبوگ را در مقابل انقلاب اکتبر و لنين قرار داده، و از رزا شخصيتي بي خطر و مورد قبول راست و سوسيال دموکراسي بسازند. اين مساله در مورد انقلابي برجسته ي ايتاليايي آنتونيو گرامشي و بسياري از مبارزين بنام ديگر نيز مصداق دارد. نگاهي گذرا به زندگي، مبارزه و مرگ آنان، اما بوضوح بطلان اين تلاش ها را روشن مي سازد. در مورد رزا لوکزامبورگ ، استناد اينان به نوشتاري است از او که پس از مرگش تحت عنوان"انقلاب روسيه" توسط پل لوي/ Paul Levi همفکر و همراه سابق او در ليگ اسپارتاکوس ، که بعد ها از رويکردهاي انقلابي عدول کرد ، منتشر شد. اين مقاله در زندان و در شرايطي که اطلاعات مکفي به رزا نمي رسيد نگارش يافت ،( با استدلال خود لوي) اما رزا لوکزامبورگ از انتشار عمومي آن بمنظور اجتناب از سوء استفاده ي دشمنان انقلاب ، خودداري کرد. نگاهي به اين نوشتار ۳۰ صفحه اي روشن ميسازد که حتي در اين اثر هم که دشمنان رنگارنگ انقلاب آنرا دستاويز قرار داده اند، رزا با چه ستايشي هم در ابتدا و هم در انتهاي مقاله از انقلاب اکتبر و رهبر آن سخن گفته وبشدت به "سوسيال دموکراسي" اروپا بدليل عدم انجام مسوليت هاي خويش حمله و ازانقلاب اکتبر و رهبرانش بمثابه ي تنها بخشي از جنبش کارگري که به وظايف انقلابي خود قيام کردند، تمجيد مي کند . در عين حال انتقاداتي در زمينه ي کمبود دموکراسي و محدود سازي آزادي هاي دموکراتيک، انحلال مجلس موسسان،... وارد ميکند. البته نويسنده مقاله از شرايط بسيار بحراني و سختي که که انقلاب اکتبر را از خارج و داخل محاصره کرده بودند ، غافل نبود . انتقاد او بيشتر نه بر نفس آن محدوديت ها بلکه بقول خودش بدليل بيم از اينکه"به آنچه که بنا به تحميل شرايط و ضرورتها انجام شده، جامه ي صحت و فضيلت پوشانده و بعنوان مدلي عام براي ديگر انقلابات نيز ارائه شود" بود .
لنين بنوبه ي خود ، ضمن ستايش از رزا و ليبکنخت جلسه ي انترناسيونال سوم را با نام آنها و با اعلام سکوت در گراميداشت شهادتشان افتتاح کرد.او در نوشتاري مجددا ضمن انتقاد ازاشتباهات رزا در مورد چند مساله ي تئوريک مهم ، منجمله در مورد "انباشت سرمايه"، "مساله ي مليتها يعني حق ملل در تعيين سرنوشت خويش"، (که بر خلاف لنين ، آنرا با انگ ناسيوناليستي رد ميکرد)، و نيز "مساله ي ارضي"، همچنان لوکزامبورگ را "عقاب انديشه ي تئوريک" جنبش انقلابي ناميده از همرزمان رزا ميخواهد که کليات آثار رزا را(بدون استثنا ) که بکار تعليم نسلهائي از انقلابيون خواهد آمد در اسرع وقت منتشر کنند. لنين همچنين ضمن تائيد جمله ي معروف رزا مبني بر اينکه از ۴ اوت ۱۹۱۴، سوسيال دموکراسي آلمان به يک" ‎ نعش متعفن" تبديل شده ، آنرا براي اشتهار شايسته ي او در جنبش بين المللي طبقه ي کارگر کافي مي شمارد ( ضميمه ي ب، از "Notes of A Publicist "، لنين، بنقل از Rosa Luxemburg Speaks ، صفحه ي ۴۴۰). شايان ذکر است که ۴ اوت ۱۹۱۴، روزي بود که نمايندگان حزب سوسيال دموکرات در پارلمان آلمان به بودجه ي جنگي دولت قيصر راي مثبت دادند و اين بر خلاف ادعاهاي آنان تا آن روز مبني بر داشتن مو ضع ضد ميليتاريستي بود! بايد اشاره کرد که بعد از اينکه کائو تسکي نيز از موا ضع انقلابي خود به منجلاب راست افتاد، اين رزا لوکزامبورگ بود و نه لنين، که اولين بار ماهيت او را تشخيص داده به افشايش پرداخت. لنين تا مدتها در باره ي او رويکرد قا طعي نداشت ، شايد منجمله بدليل اينکه آلماني نبود و اين درکسب شناخت دقيقتر او در اين باره تاثير منفي گذاشته بود. بعد از آن راي رسوا بعضي از احزاب سوسياليست/سوسيال دموکرات ديگر کشورهاي اروپايي نيز از آنان تبعيت کردند. حزب تحت رهبري لنين، اما به رد قاطعانه ي جنگ تزار روسيه و مشارکت او در جنگ جهاني اول پرداخته از کارگران. دهقانان و سربازان دعوت کرد تا "جنگ امپرياليستي را به جنگ داخلي يعني انقلاب تبديل کنند"، و البته ايشان هم به دريافت لقب "جاسوس آلمان " از جانب دشمنان مردم در روسيه و خارج آن مفتخر شد. "فا عتبرو يا اولو الابصار"!
با اين توضيح حال به نکته ي محوري اختلاف آندو، در زمينه ي مدل حزب و سازمان انقلابي اشاره اي ميشود. مدل لنين ، يعني حزب پيشتاز، متشکل از انقلابيون حرفه اي، با ضوابط و انضباط فولادين است که بر اساس اصل تشکيلاتي "سانتراليسم دموکراتيک"/Democratic Centralism ، اداره ميشود. لوکزامبورگ ، اما اين مدل را با ادعاي اينکه منجر به جانشيني پيشتاز بجاي "طبقه" شده و در نتيجه به ديکتاتوري راه خواهد برد مورد انتقاد قرار مي داد. در اين باره بعضي از لنين و لوکزامبورگ شناسان همچون ارنست مندل ، بر اين باورند که رزا با نفس سانتراليسم و مرکزيت مخالف نبود، بلکه اختلاف او در درجه ي قابل قبول سانترااليسم در درون تشکيلات انقلابي بود.( منبع ۴). بهر رو طرفداران مدل لنيني ضمن استناد به خود او مکانيزمهايي را پيشنهاد مي کنند تا با کاربرد آنها بتدريج خود طبقه از طريق شوراها و مشارکت در قدرت سياسي، مقدرات خود را در دست گيرد و به اين طريق بعد از انقلاب بتدريج به "ضرورت " وارد کردن آگاهي سوسياليستي از بيرون و توسط روشنفکران انقلابي" بدرون جنبش طبقه ي کارگر که( بدليل شرايط حاکم بر شکلگيري و تکامل آگاهي سياسي طبقه ي کارگر براي تحقق انقلاب ضروري است)، پايان داده شده و در نتيجه از نخبه گرايي/ elitism ، جلوگيري گردد. آنان همچنين از آنجا که معيار تعيين صحت و سقم هر تز، ايده، پروژه و تئوري، را پراتيک اجتماعي مي دانند ، و از آنجا که کاربرد مدل لنيني تشکيلات راه بموفقيت انقلاب اکتبر برد ولي مدل مبهم و دقيقا تعريف نشده ي رزا که" ظاهرا" بر اساس حرکت خود به خودي /Spontaneity ، قرار داشت به شکست انجاميد، اشتباه بودن آن مدل را نتيجه ميگيرند( منبع ۲& ۴ ). البته رويکرد رزا بهيچ وجه دترمينيسم مکانيکي نبود و خود اونيز در جريان شرکتش در قيام انقلابي بشهادت رسيد. علاوه بر اينها حتما بايد به رفيق نيمه راه شدن بعضي از متحدين جنبش اسپارتاکوس در جريان قيام ژانويه ۱۹۱۹ و تسليم طلبي آنان علارغم تداوم مبارزه توسط چند هزار کارگر مسلح برليني و استقامت اسپارتاکوس و رهبران و رزمندگانش نيز اشاره داشت تا از يکجانبه نگري و تحليل ناقص اجتناب گردد. ( تلخيص و ترجمه از منبع ۲ & ۴).نکته ي آخر در اين باب آنست که در پرتو تحولات دهه ي پاياني قرن بيستم که طي آن تقريبا تمامي انقلابات کارگري بشکست انجاميدند، دقت و امعا ن نظر بر تاکيد لوکزامبورگ بر لزوم دموکراتيزاسيون تمامي وجوه حيات سياسي، اقتصادي و اجتماعي ضروري است تا از تکرار اشتباهات و فجايع احتمالي اجتناب گردد!
شايسته است اين نوشتار با بخشهايي از پيام شور انگيز و انقلابي رزا لوکزامبورگ که تنها چند ساعت پيش از قتل و شهادت ناجوانمردانه ش صادر شده ، به پايان برده شود.، به ويژه اينکه در يکي دو دهه ي اخير که جنبشهاي انقلابي بطور موقت فروکش کرده اند و آرمانها و ارزشهاي انقلابي و انساني خوار شمرده ميشوند، اين پيام از ارزشي انگيزشي و الهام بخش نيز برخوردار است. البته خوشبختانه در ايران بيمن وجود مقاومتي انقلابي و حماسي که براي مدت بيش از سه دهه ( علا رغم فراز و نشيبهاي مقطعي و، سرکوب بي سابقه، و نيز دسيسه چينيهاي استعمار و ارتجاع جهاني) آتش رزم انقلابي هرگز خاموش نشده و ميرود تا با نابودي ارتجاع ضدبشري حاکم در کليت آن ، و با تمامي باندها و جناحهاي ضد انقلابيش ، زمينه ساز بناي جامعه اي بر محور آزادي، استقلال و عدالت اجتماعي گردد. خيزش هاي اخير موسوم به " بهار عرب" نيز صرف نظر از اينکه در نهايت به چه نوع نتايجي منجر شود، بر چنين زمينه اي دردراز مدت در راستاي رهايي فرزند انسان بوده و بسا ارزشمند ، انگيزاننده و تاثير گذار است .
رزا لوکزامبورگ در اين پيام تاريخي ميگويد:
"نظم بر ورشو حاکم است "! نظم بر پاريس حاکم است "!"نظم بر برلين حاکم است " . اينست آنچه هر نيم قرن يکبار در بولتنهاي نگاهبانان "نظم" ازيک مرکز مبارزه ي جهاني-تاريخي به مرکزي ديگر مي خوانيم. "فاتحان" هلهله کنان و سر مست از پيروزي از درک اين حقيقت عا جزند که هر گونه "نظمي"که براي تداومش مرتبا نياز مند به سلاخي و خونريزي است درراستاي سرنوشت و تقدير تاريخي خويش به پيش مي تازد، يعني در جهت نابودي محتوم !
در بخش ديگري از اين پيام پس از بحث شرايط حاد آنزمان ميافزايد،
" ...از اينها روشن مي شود که در اين لحظه از تاريخ بر روي پيروزي قطعي و پايدار نمي توان حساب کرد. آيا اين به آن معناست که مبارزه ي هفته ي پيش "اشتباه" بود؟پاسخ به اين پرسش در صورتي که از يک حمله يا دسيسه ي از پيش طراحي شده سخن بگوييم مثبت است. اما چه چيزي اين هفته ي جنگ و مبارزه را بر انگيخت؟ همچنانکه در تمامي موارد پيشين ، في المثل در ششم و بيست و چهارم دسامبر تحريک بي رحمانه ي حکومت ، حمام خون بر عليه تظاهر کنندگان بي دفاع در Chausseestrasse و همچنين کشتار ملوانان ، علت خيزش و قيام شد، اين بارنيز حمله به مرکز فرماندهي پليس برلين( براي برکناري فرمانده ي مردمي آن) انگيزه ي تمامي اتفاقاتي بود که در پي آمد.
"انقلاب نه در يک شاهراه مستقيم و بر طبق خواست و اراده ي خويش تکامل مي يابد و نه در يک قلمرو و ميدان روشن و بي مانع بر طبق يک نقشه ي زيرکانه ي طراحي شده تو سط "استراتژيست هاي" هوشمند. دشمنان انقلاب نيز ميتوانند ابتکار عمل را بدست گيرند و اغلب هم مي گيرند. در مواجهه با تحريکات آشکار ابرت-شيدمان ( رهبران دولت سوسيال دموکرات) کارگران مجبور شدند سلاح بر گيرند . در حقيقت شرف و حيثيت انقلاب به دفع دشمن آنهم با تمام توان و قوا وابسته بود تا بتوان انگيزه ي پيشروي را از ضد انقلاب گرفت و از تزلزل صفوف انقلابي پرولتاريا و (افول) اعتبار اخلاقي انقلاب آلمان در انتر ناسيونال ممانعت به عمل آورد"
آنگاه پس از طرح مسائلي بسيار مهم ، منجمله انتقاد کلي از رهبري جنبش ( غير از اسپارتاکيست ها و کارگران مسلح انقلابي ، خيلي ها ي ديگر پس از شدت يابي سرکوب جا زدند) اين پيام تاريخي و جاودانه را که امروز نيز همچنان صحت و صلابت خويش را حفظ کرده و براي مبارزان راستين مشحون از درس و تجربه است، چنين به پايان ميبرد:
"توده ها فاکتور اساسي هستند، آنان سنگ بناي پيروزي نهايي انقلابند . توده ها به مصاف چالشها آمدند و از خلال اين" شکست "، حلقه اي در حلقات شکستهاي تاريخي بافته اند ، که همانا غرور و قدرت سوسياليسم بين المللي است درست بهمين دليل است که پيروزي هاي آينده از دل اين "شکست" شکوفا خواهد شد!
‎'نظم در برلين حاکم است!‎' اي نوکران و پا دو هاي احمق !"نظم‎" شما بر باد بنا شده است. فردا دوباره انقلاب سر بلند خواهد کرد ‎، و، در ميان دهشت و وحشت شما، و با طنين شيپورها جار خواهد زد:
من بودم، من هستم، من خواهم بود!
دانيل سينگر (۲۰۰۰-۱۹۲۶) انديشمند راديکال چپ لهستاني الاصل فرانسوي در کتابي بسيار انگيزاننده و ژرف تحت عنوان" هزاره ي چه کساني؟ آنان يا ما؟" که به تحليل جهان زشت و ناعادلانه ي امروز و ارائه ي آلترناتيوي در مقابل آن پرداخته با الهام از جمله اي از رزا چنين مينويسد:
"در لحظات بيزاري ، ياس و دلسردي ، در فايده ي مبارزه اي که نتيجه و فرجام آن براي مبارز قابل حصول نيست، در ترديد فرو ميرويم. ( در چنين شرايطي) اين تز لوکزامبورگ مايه ي تسلي و آرامش خاطر است که‎' انقلاب تنها شکلي از "جنگ" است که پيروزي نهايي در آن تنها از خلال يک سري "شکست" تحقق مي يابد‎'. ولي رک و راست بگويم که بد نيست موفقيتي گاه به گاهي و علائمي چند دال بر شتاب گيري مسير تحولات داشته باشيم . اما مبادا زير بار ياس و فتور نا گزير، زانو بزنيم. تاريخ به وضوح به مرتدين بوقلمون صفتي که همه چيز را اکنون و همين جا مي طلبند، و آنگاه هم که نشاني از انقلاب فوري در چشم انداز نيست، "خدمات" خود را به قطب ديگر، و في الواقع به بالاترين خريدار، عرضه ميکنند، تعلق ندارد، گر چه مزد و صله ي ظاهري و حقير ممکن است نصيبشان شود . تنها تاثير ماندگار تقابل ميان مقياسهاي زمان تاريخي و شخصي، گرايش به نگريستن به نسلي جوانتر براي کسب اميد است."(Whose Millennium ؟ صفحه ي .۲۷۸) و اين منطق تمامي انقلابيون است. حنيف نژاد کبير نيز با شناخت عميق از قانونمنديهاي حاکم بر تکامل اجتماعي ياد آور مي شد که جاده ي پر پيچ و خم تکامل هر خس و خاشاک و هر مانع و رادعي را از سر راه خويش جارو خواهد کرد! انقلابي کبير چه گوارا هم اين باور را در قالبي ديگر چنين بيان کرده که:
"انقلابي کسي نيست که هر روز ده و يا بيست نفر از نيروهاي دشمن را از پاي در آورد، بلکه کسي است که آنگاه که پيروزي چونان شمعي کم نور و ضعيف از دوردست کورسو ميزند، آنرا همچون خورشيد تابان بيند!"
اين چنين است که امروز هم در شرايطي متفاوت از روزگار رزاو ليبکنخت و حنيف و "چه"، در دوراني که مکاتب راست همچون پست مدرنيسم و ... و گفتمانهاي ضد انقلابي منتج از آنها مثل نفي ايد ئولوژي ، انقلاب .و آرمانخواهي ... در زرورق هاي فريبنده عرضه ميشوند و در هنگامي که آرمانها و ارزشهاي والاي انقلابي و انساني خوار و خفيف شمرده مي شود، و سخن گفتن از روايات اعظم / Grand Narratives همچون ايد ئو لوژي، آزادي، انقلاب اجتماعي و نفي استثمار توسط اربابان زر و زور و "انديشمندان و نظريه پردازان" جيره خوارشان بر چسب "اتوپيا" ، "خشونت طلبي" و تلاش در جهت "باز توليد ديکتاتوري"ميخورد، آري در اين وانفسا ، پيشتازاني از تبار همان انقلابيون در اشرف، در ميان بهت و حيرت ، اما تحسين آزادگان ايران و جهان در ميان جرارترين دشمنان بشريت با دستاني خالي ، اما با ايماني چون کوه استوار به آزادي و رهايي محرومان، در دفاع و صيانت از ارزشهاي انقلابي و مردمي که بقول رزا لوکزامبورگ دير نخواهد بود که دگر باره احيا شوند، ميرزمند!آنان در اين ساليان سياه که بسياري از مدعيان ديروز صحنه را ترک گفته اند، مصاديق بارز تعبير فلسفي، شاعرانه و فوق العاده زيباي مارکس هستند که ميگويد: " خداوند تکامل نوشداروي خود را در کاسه ي سر شهيدان مي آشامد"!
شايسته است با ۳ بيت زيبا و گويا ، بر گرفته از ۳ غزل متفاوت حافظ بزرگ در رابطه با جوهر مطلب ، اين نوشتار بپايان برده شود!
"عقاب جور گشادست بال در همه شهر کمان گوشه نشيني و تير آهي نيست"!
" چون دور فلک يکسره بر منهج عدل است خوش باش که ظالم نبرد راه به منزل"!
"از کران تا بکران لشکر ظلمست ولي از ازل تا به ابد فرصت درويشان است"!!!

پانويس :
۱) اين تعبير زيبا از نشريه ي " راه آزادي" که سالها پيش بسردبيري استاد جلال گنجه اي منتشر مي شد، بر گرفته شده است.
۲) Rosa Luxemburg Speaks :Pathfinder Press ، New York ، ۱۹۷۰
از اين کتاب ارزشمند که بعضي از مهمترين آثار رزا لوکزامبورگ را در بر دارد، در سال ۱۳۵۸ ترجمه اي به فارسي توسط "سازمان چريکهاي فدايي خلق ايران " قبل از سلطه ي کامل باند خيانتکار فرخ نگهدار و بخدمت خميني کشاندن بخش "اکثريت " اين سازمان منتشر شد . در برگردان انگليسي يک مقدمه ي پر محتوي و توضيح کوتاهي قبل از هر مقاله بقلم Mary Alice - Waters آمده است! علارغم تلاش زياد متاسفانه به ترجمه ي فارسي کتاب دسترسي نيافتم . از اين مقدمه ، کتاب مهم کريس هارمن تحت عنوان انقلاب از دست رفته (مغلوب) ، مقاله ي مندل و سايت هاي در زير ذکر شده ، پس از تلخيص و ترجمه، در نگارش زندگي نامه ها و تاريخ انقلاب آلمان استفاده شده است!
۳) سايت هاي اينترنتي American Left History & marxistarchives .or
۴) Ernest Mandel: Rosa Luxemburg and German Social Democracy, International, Vol. ۳, no. ۴
London, Summer ۱۹۷۷), p.۶.)
۵ ) Chris Harman : The Lost Revolution : Germany ۱۹۱۸ to ۱۹۲۳ ، Bookmarks ، London .
۶) Daniel Singer: Whose Millennium? Theirs or Ours? Monthly Review Press New York, ۱۹۹۹.
از متون انگليسي با حفظ امانت و محتواي مطالب ، ترجمه اي آزاد ارائه شده است!

رزا لوکزامبورگ (۱۹۱۹-۱۸۷۱) کارل ليبکنخت(۱۹۱۹-۱۸۷۱)
عليرضا افشارچي-
شنبه، ۰۸ بهمن ۱۳۹۰ / ۲۸ ژانويه ۲۰۱۲
منبع: سايت همبستگي ملي
http://www.hambastegimeli.com/index.php?option=com_content&view=article&id=33322:2012-01-28-10-30-41&catid=11:2009-09-22-08-59-59&Itemid=15

ﺳــﺒﺪﺁﺑـﻲ

2012-01-27T10:29:00.000-08:00

ﺧﻴﺲ ﻋﺮﻕ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻢ. ﺑﺨﺎﺭﯼ ﮔﺮﻡ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺭﻭ ﺁﺟﺮ ﻓﺮﺵ ﺳﺮﺥ ﺭﻧﮓ ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ ﺁﺏ ﭘﺎﺷﯽ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﺪ. ﭘﺮﻭﺍﻧﻪﻳﯽ ﺑﺎ ﺑﺎﻟﻬﺎﯼ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮﯼ، ﺧﻴﺮﻩ، ﮔﺮﺩ ﻧﻮﺭ ﺯﺭﺩ ﭼﺮﺍﻍ ﻣﯽﮔﺸﺖ. ﺑﺎ ﺟﻬﺸﯽ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ ﮐﻨﺪﻡ ﻭ ﭘﺎﺑﺮﻫﻨﻪ ﺑﻪﺁﻥ ﺳﻮﯼ ﺍﺗﺎﻕ ﺭﻓﺘﻢ. ﺩﻗﺖ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻡ
ﺑﺮﺭﻭﯼ ﻋﻘﺮﺑﯽ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﻫﻮﺍﺧﻮﺭﯼ ﺍﺯ ﺳﻮﺭﺍﺧﺶ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﭘﺎ ﻧﮕﺬﺍﺭﻡ. ﭘﻨﺠﺮﺓ ﮐﻮﭼﮏ ﺭﺍ ﮔﺸﻮﺩﻡ ﻭ ﺳﻴﻨﻪﺍﻡ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻫﻮﺍﯼ ﺭﻭﺳﺘﺎ ﺍﻧﺒﺎﺷﺘﻢ.
ﺻﺪﺍﯼ ﻧﻔﺴﻬﺎﯼ ﺷﺐ، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺯﻧﯽ ﺯﻳﺒﺎ ﺧﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ، ﻟﻄﻴﻒ ﻭ ﺁﻫﻨﮕﻴﻦ ﺑﻪﮔﻮﺵ ﻣﯽﺭﺳﻴﺪ. ﺑﻪﻭﺳﻂ ﺍﺗﺎﻕ ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ ﻭ ﺁﺏ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﺎﺳﺔ ﻣﻔﺮﻏﯽ ﺭﻳﺨﺘﻪ ﺣﻮﻟﻪ ﺍﻡ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﺑﺮ ﺳﻴﻨﻪ ﻭ ﭘﺎﻫﺎﻳﻢ ﮐﺸﻴﺪﻡ. ﺯﻭﺭﮐﯽ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺧﺸﮏ ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﺭﺧﺘﻬﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﺗﮑﺎﻧﺪﻡ ﺗﺎ ﺧﻴﺎﻟﻢ ﺍﺯ ﺑﺎﺑﺖ ﺣﺸﺮﺍﺕ ﻻﺑﻪ ﻻﯼ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﺣﺖ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﭘﻮﺷﻴﺪﻡ ﻭ ﺍﺯ ﭘﻠﮑﺎﻥ ﺳﺒﺰ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺭﻓﺘﻢ. ﺩﺭ ﺩﺭﮔﺎﻩ
ﺑﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﺴﺎﻓﺮﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻡ، ﮐﻪ ﺁﺩﻣﯽ ﮐﻢ ﺣﺮﻑ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻳﮏ ﭼﺸﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺪﺍﺷﺖ، ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﺮ ﭼﻬﺎﺭﭘﺎﻳﻪﻳﯽ ﺣﺼﻴﺮﯼ، ﺑﺎ ﭼﺸﻤﯽ ﻧﻴﻤﻪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺳﻴﮕﺎﺭ ﻣﯽ ﮐﺸﻴﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻳﯽ ﺧﺸﻦ ﭘﺮﺳﻴﺪ:
ﮐﺠﺎ ﻣﻲ ﺭﯼ؟
ـ ﻣﻲﺭﻡ ﻗﺪﻡ ﺑﺰﻧﻢ، ﺧﻴﻠﯽ ﮔﺮﻣﻪ.
ـ ﻫﻮﻡ. ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭ ﻭ ﺑﺮﻫﺎ ﻫﻢ ﺗﻮﯼ ﺧﻴﺎﺑﻮﻥ ﭼﺮﺍﻍ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻬﺘﺮﻩ ﮐﻪ ﺟﺎﻳﯽ ﻧﺮﯼ.
ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﺑﺎﻻ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻢ ﻭ ﺯﻳﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺘﻢ: ﺯﻭﺩ ﺑﺮﻣﯽﮔﺮﺩﻡ. ﻭ ﺑﻪﺗﺎﺭﻳﮑﯽ ﺯﺩﻡ. ﺍﻭﻟﺶ ﭼﻴﺰﻱ ﻧﻤﯽﺩﻳﺪﻡ. ﮐﻮﺭﮐﻮﺭﺍﻧﻪ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ ﮐﻮﺑﺎﻝ ﺍﺳﺘﻮﻥ ﺟﻠﻮ ﺭﻓﺘﻢ. ﺳﻴﮕﺎﺭﯼ ﮔﻴﺮﺍﻧﺪﻡ. ﻣﺎﻩ ﻧﺎﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﭘﺲ ﻟﮑﺔ ﺍﺑﺮﯼ ﺳﻴﺎﻩ ﺑﺮﺁﻣﺪ ﻭ
ﺩﺭﺧﺸﺶ ﺁﻥ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺳﻔﻴﺪ ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺨﺮﻭﺑﻪﻳﯽ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ ﮐﺮﺩ.
ﺧﻴﺮﻩ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﻤﻪ ﻧﻮﺭ ﺑﺮ ﺟﺎﯼ ﺧﻮﺩﻡ ﻣﻴﺨﮑﻮﺏ ﺷﺪﻡ. ﺑﺎﺩ ﺑﻪﺁﺭﺍﻣﯽ ﺯﻭﺯﻩ ﻣﯽﮐﺸﻴﺪ، ﻫﻮﺍ ﺍﺯ ﻋﻄﺮ ﺗﻤﺮﻫﻨﺪﯼ ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺑﻮﺩ، ﺷﺐ ﺩﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺯ ﭘﺸﻪ ﻭ ﺑﺮﮒ ﺁﮐﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺟﻴﺮﺟﻴﺮﮐﻬﺎ ﻻﺑﻪﻻﯼ ﻋﻠﻔﻬﺎﯼ ﺑﻠﻨﺪ ﺑﻴﺘﻮﺗﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺑﻪﺁﺳﻤﺎﻥ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩﻡ. ﺁﻥ ﺑﺎﻻ ﺍﻧﺒﻮﻩ ﺳﺘﺎﺭﻩﻫﺎ ﺧﻴﻤﻪ ﺯﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺍﻧﺪﻳﺸﻴﺪﻡ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺠﻤﻮﻋﺔ ﮔﺴﺘﺮﺩﻩﻳﯽ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎ. ﮔﻔﺘﮕﻮﻳﻲ ﮔﺮﻡ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﯽ ﺟﺎﺭﯼ ﺑﻮﺩ. ﺣﺮﮐﺎﺗﻢ ﺭﺍ ﺟﻴﺮﺟﻴﺮﮐﻬﺎ ﺩﻳﺪﻧﺪ ﻭ ﭼﺸﻤﮏ ﺳﺘﺎﺭﻩﻫﺎ ﭼﻴﺰﯼ ﻧﺒﻮﺩ ﺟﺰ ﺩﺭﻧﮕﯽ ﻣﻴﺎﻥ ﻫﺠﺎﻫﺎ، ﻋﺒﺎﺭﺗﯽ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ ﮔﻔﺘﮕﻮﻫﺎ.
ﺍﻳﻦ ﮐﺪﺍﻣﻴﻦ ﮐﻠﻤﻪ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﮏ ﻫﺠﺎﻳﺶ ﺑﻮﺩﻡ؟
ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺁﻥ ﮐﻼﻡ ﺭﺍ ﮔﻔﺖ؟ ﺧﻄﺎﺑﺶ ﺑﺎ ﮐﻪ ﺑﻮﺩ؟
ﺳﻴﮕﺎﺭﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺭﻭ ﭘﺮﺗﺎﺏ ﮐﺮﺩﻡ. ﺑﺎ ﻓﺮﻭﺩﺵ ﻳﻚ ﻣﻨﺤﻨﯽ ﻧﻮﺭﺍﻧﯽ ﺭﺳﻢ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﺮﻗﻪﻫﺎﯼ ﺷﻬﺎﺏﮔﻮﻧﻪﻳﯽ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ. ﺩﻳﺮﮔﺎﻫﯽ ﺑﻪﺁﺭﺍﻣﯽ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻢ. ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺭﺍ ﻟﻤﺲ ﻣﯽﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺯﻣﻴﻦ ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺳﺨﻦ ﻣﯽﮔﻔﺘﻨﺪ، ﺁﺳﺎﻳﺶ ﺧﺎﻃﺮ ﺩﺍﺷﺘﻢ.
ﺷﺐ ﺑﺎﻏﯽ ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﭼﺸﻢ ﺑﻮﺩ.
ﺩﺭ ﮔﺬﺭ ﺍﺯ ﻋﺮﺽ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ ﺷﻨﻴﺪﻡ ﮐﺴﯽ ﺍﺯ ﺩﺭﯼ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪ. ﭼﺮﺧﻴﺪﻡ، ﺍﻣﺎ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﻧﺪﻳﺪﻡ. ﺷﺘﺎﺑﺎﻥ ﮔﺎﻡ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻢ. ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﺻﺪﺍﯼ ﺳﺎﻳﺶ ﮐﻨﺪ ﮐﻔﺶ ﺑﺮ ﺳﻨﮕﻔﺮﺵ ﺩﺍﻍ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻢ ﺁﻣﺪ. ﺑﺎ ﺍﻳﻦﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﯽﮐﺮﺩﻡ ﺳﺎﻳﻪ ﻳﯽ ﺑﺎ ﻫﺮﮔﺎﻡ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﻭ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﻭﻟﯽ ﻧﻤﯽﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺳﺮ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻢ. ﺑﻪ ﺩﻭﻳﺪﻥ ﮐﻮﺷﻴﺪﻡ ﻭﻟﯽ ﺗﻮﺍﻧﻢ ﻧﺒﻮﺩ. ﻧﺎﮔﺎﻩ ﺩﺭﻧﮓ ﮐﻮﺗﺎﻫﯽ ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻥﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻢ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻓﺎﻉ ﮐﻨﻢ، ﺗﻴﺰﯼ ﺩﺷﻨﻪﻳﯽ ﺭﺍ ﺑﺮ ﭘﺸﺘﻢ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﮐﺮﺩﻡ. ﮐﺴﯽ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻳﯽ ﻧﺎﺯﮎ ﮔﻔﺖ: ﺣﺮﮐﺖ ﻧﮑﻦ ﺁﻗﺎ ﻭﮔﺮﻧﻪ
ﭼﺎﻗﻮ ﺭﺍ ﻓﺮﻭ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ. بيﺁﻥﮐﻪ ﺑﺮﮔﺮﺩﻡ ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ: ﭼﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﯽ؟
ﺻﺪﺍ ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﻏﻤﻨﺎﮎ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ: ﭼﺸﻤﻬﺎﺗﻮﻥ ﺭﺍ، ﺁﻗﺎ.
ـ ﭼﺸﻤﻬﺎﻡ؟ ﭼﺸﻤﻬﺎﯼ ﻣﻦ ﺑﻪﭼﻪ ﺩﺭﺩ ﺗﻮ ﻣﯽﺧﻮﺭﻧﺪ؟
ﺑﺒﻴﻦ. ﻣﻦ ﻳﮏ ﮐﻤﯽ ﭘﻮﻝ ﺩﺍﺭﻡ. ﺯﻳﺎﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﯽ ﺧﻮﺏ ﮐﻢ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﻪ ﺑﺬﺍﺭﯼ ﺑﺮﻡ ﻫﻤﻪﺍﺵ ﺭﺍ ﺑﻪﺗﻮ ﻣﯽﺩﻡ. ﻣﻨﻮ ﻧﮑﺶ.
ـ ﻧﺘﺮﺱ ﺁﻗﺎ، ﻣﻦ ﻧﻤﯽﮐﺸﻤﺖ. ﻓﻘﻂ ﭼﺸﻤﻬﺎﺗﻮ ﺩﺭ ﻣﻲﺁﺭﻡ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ: ﺁﺧﻪ ﭼﺸﻤﻬﺎﯼ ﻣﻨﻮ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﭼﻪﮐﺎﺭ؟
ـﻣﻌﺸﻮﻗﻪﺍﻡ ﻫﻮﺱ ﮐﺮﺩﻩ. ﺍﻭ ﻳﮏ ﺳﺒﺪ ﭼﺸﻢ ﺁﺑﯽ ﺍﺯﻣﻦ ﻣﯽﺧﻮﺍﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻣﺸﮑﻞ ﻣﯽﺷﻪ ﭼﺸﻢ ﺁﺑﯽ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.
ـ ﭼﺸﻤﻬﺎﯼ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺩﺭﺩ ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺭﻧﺪ، ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﯽﺍﻧﺪ ﻧﻪ ﺁﺑﯽ.
ـ ﺳﻌﯽ ﻧﮑﻦ ﻣﻨﻮ ﺧﺮ ﮐﻨﯽ ﺁﻗﺎ. ﻣﻦ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﭼﺸﻤﻬﺎﯼ ﺷﻤﺎ ﺁﺑﯽﺍﻧﺪ.
ـ ﻣﻦ ﻫﻢ ﻫﻤﺸﻬﺮﯼ ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻢ. ﭼﺸﻤﻬﺎﯼ ﻣﻨﻮ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻧﮕﻴﺮ. ﺑﻪﺟﺎﺵ ﻳﮏ ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﻪ ﺑﻬﺖ ﻣﯽ ﺩﻡ.
ـ ﺍﻳﻨﺒﺎﺭ ﺑﺎ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﮔﻔﺖ: ﺧﻮﺩﺕ ﺭﻭ ﺑﻪ ﻣﻮﺵ ﻣﺮﺩﮔﯽ ﻧﺰﻥ. ﺑﺮﮔﺮﺩ ﺑﺒﻴﻨﻢ.
ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ. ﺍﻧﺪﺍﻣﯽ ﻻﻏﺮ ﻭ ﺩﺳﺘﺎﻧﯽ ﻧﺎﺯﮎ ﺩﺍﺷﺖ، ﻟﺒﻪ ﭘﻬﻦ ﮐﻼﻩ ﺣﺼﻴﺮﯼ ﻧﻴﻤﯽ ﺍﺯ ﭼﻬﺮﻩ ﺍﺵ ﺭﺍ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺗﻴﻐﺔ ﻗﻤﻪﻳﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺘﺶ ﺑﻮﺩ ﺯﻳﺮ ﻧﻮﺭ ﻣﺎﻩ ﻣﯽﺩﺭﺧﺸﻴﺪ.
ـ ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺻﻮﺭﺗﺖ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻢ ﺑﻪﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻭ ﮐﺒﺮﻳﺘﯽ ﮐﺸﻴﺪﻡ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺻﻮﺭﺗﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ، ﻧﻮﺭ ﻧﻤﯽﮔﺬﺍﺷﺖ ﭘﻠﮑﻬﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺯ ﮐﻨﻢ، ﺑﺎ ﺩﺳﺘﺶ ﻣﺤﮑﻢ ﭘﻠﮑﻬﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﮔﺸﻮﺩ. ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺧﻮﺏ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﺭﻭﯼ ﻧﻮﮎ ﭘﺎ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ ﻭ ﻟﺤﻈﻪﻳﯽ ﺧﻴﺮﻩ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩ. ﺷﻌﻠﺔ ﮐﺒﺮﻳﺖ ﺍﻧﮕﺸﺘﻬﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪ. ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻤﺶ .
ﻟﺤﻈﻪﻳﯽ ﺩﺭ ﺳﮑﻮﺕ ﮔﺬﺷﺖ.
ـ ﺣﺎﻻ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪﯼ ﭼﺸﻤﻬﺎﯼ ﻣﻦ ﺁﺑﯽ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ؟
ـ ﺧﻴﻠﯽ ﺯﺭﻧﮕﯽ. ﻧﻪ؟ ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺑﺒﻴﻨﻢ. ﻳﮑﯽ ﺩﻳﮕﻪ ﺭﻭﺷﻦ ﮐﻦ.
ﮐﺒﺮﻳﺖ ﺩﻳﮕﻪﻳﯽ ﮐﺸﻴﺪﻡ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﭼﺸﻤﻬﺎﻳﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ. ﺁﺳﺘﻴﻨﻢ ﺭﺍ ﮐﺸﻴﺪ ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺩﺍﺩ: ﺯﺍﻧﻮ ﺑﺰﻥ. ﺯﺍﻧﻮ ﺯﺩﻡ. ﺑﺎ ﻳﮏ ﺩﺳﺖ ﺩﺭ ﻣﻮﻫﺎﻳﻢ ﭼﻨﮓ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﻭ ﺳﺮﻡ ﺭﺍ ﻋﻘﺐ ﮐﺸﻴﺪ. ﮐﻨﺠﮑﺎﻭ ﻭ ﻫﻴﺠﺎﻥ ﺯﺩﻩ ﻗﻤﻪﺍﺵ ﺭﺍ ﺑﻪﺁﺭﺍﻣﯽ ﺁﻥﻗﺪﺭ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﭘﻠﮑﻢ ﺭﺍ ﺧﺮﺍﺷﻴﺪ. ﭼﺸﻤﻬﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﺑﺴﺘﻢ.
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺩﺍﺩ: ﺑﺎﺯﺷﺎﻥ ﮐﻦ.
ﺑﺎﺯﺷﺎﻥ ﮐﺮﺩﻡ. ﺷﻌﻠﺔ ﮐﺒﺮﻳﺖ ﻣﮋﻩﻫﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪ. ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﻭﻟﻢ ﮐﺮﺩ.
ـ ﺗﻮ ﺑﺮﺩﯼ. ﭼﺸﻤﻬﺎﻳﺖ ﺁﺑﯽ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻳﮏ ﺁﻥ ﻏﻴﺒﺶ ﺯﺩ. ﺳﺮﻡ ﺭﺍ ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ ﺩﺳﺘﻬﺎﻳﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻭ ﺑﻪﺩﻳﻮﺍﺭ ﺗﮑﻴﻪ ﺩﺍﺩﻡ. ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﻭ ﺟﻮﺭ ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﻟﺮﺯﺍﻥ ﺗﻠﻮﺗﻠﻮ ﺧﻮﺭﺩﻡ ﺗﺎ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺳﺮ ﭘﺎ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻡ. ﺣﺪﻭﺩ ﻳﮏ ﺳﺎﻋﺖ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﻬﺮ ﺩﻭﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺩﻭﻳﺪﻡ. ﻭﻗﺘﻲﮐﻪ ﺑﻪﺑﺎﺯﺍﺭ ﺭﺳﻴﺪﻡ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﺴﺎﻓﺮﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺟﻠﻮ ﺩﺭ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ.
ﺧﺎﻣﻮﺵ، ﺑﻪ ﺩﺭﻭﻥ ﺭﻓﺘﻢ. ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺁﻥ ﺷﻬﺮ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﺮﺩﻡ

ﻧﻮﺷﺘﺔ: ﺍﻛﺘﺎﻭﻳﻮﭘﺎﺯ
ﻋﻠﻲﺍﺻﻐﺮ ﺑﻬﺮﻭﺯﻳﺎﻥ
نشريه فرهنگي ادبي ندا

ملاقات

2012-01-26T12:33:00.000-08:00

ﻓﺮﻭﺭﺩﻳﻦ ﺳﺎﻝ٦٤، ﭼﻬﺎﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮﻱ ﻣﺠﺘﺒﻲ ﻣﻲﮔﺬﺷﺖ. ﺍﺯ
ﺍﺳﻔﻨﺪ٦٣ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺭﻭﺯﻫﺎﻱ ﻋﻴﺪ ﻣﻲﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻪﺧﻮﺍﻫﺮ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺯﻳﺮ٣٠ﺳﺎﻝﻣﻼﻗﺎﺕ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻓﻘﻂ ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﻭ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺑﺎﻻﻱ٣٠ﺳﺎﻝﻣﻲﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪﺑﻪ ﻣﻼﻗﺎﺕﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻓﺮﺻﺘﻲﺑﻮﺩﺗﺎﻣﻦ ﻫﻢ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻢﻣﺠﺘﺒﻲ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻢ. ﻳﻚ ﺭﻭﺯ ﺳﺎﻋﺖ٥ﺻﺒﺢ ﺑﺎ ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺷﺪﻡﻭ ﺑﻪﻃﺮﻑ ﺍﻭﻳﻦﺭﻓﺘﻴﻢ.
ﺑﺎﻳﺪﺍﺯﺻﺒﺢﺯﻭﺩ ﺑﻪﺁﻥﺟﺎﻣﻲﺭﻓﺘﻴﻢﻭﺍﺳﻢﻣﻲﻧﻮﺷﺘﻴﻢ. ﻣﺤﻞﺍﺳﻢﻧﻮﻳﺴﻲ
ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻲ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﻟﻮﻧﺎﭘﺎﺭﻙ ﺑﻮﺩ. ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪﻫﺎ ﻭ
ﺍﺳﺎﻣﻲﺭﺍﻣﻲﺩﺍﺩﻳﻢ.ﻭﻗﺘﻲﻣﻼﻗﺎﺗﻬﺎﺷﺮﻭﻉﻣﻲ ﺷﺪﻫﻤﻪﺭﺍﺳﻮﺍﺭ ﻣﻴﻨﻲﺑﻮﺱ
ﻣﻲﻛﺮﺩﻧﺪﻭﮔﺮﻭﻩﮔﺮﻭﻩ ﺑﻪ ﻃﺮﻑﺍﻭﻳﻦﻣﻲﺑﺮﺩﻧﺪ.
ﻫﻮﺍﺗﺎﺭﻳﻚﻭ ﺳﺮﺩ ﺑﻮﺩﻛﻪ ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ.ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺟﻠﻮ ﺩﺭﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﭘﺎﺳﺪﺍﺭﻫﺎ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﻲﺧﻴﺎﻝ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻲﻛﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﺭﺩﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥﻛﻪﻣﻲﺷﺪﻱﺻﺪﺍﻱﻛﺮﺑﻼﻳﻲﺭﺍ ﻣﻲﺷﻨﻴﺪﻱ
ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻫﺎ ﻓﺤﺶﻣﻲ ﺩﺍﺩ. ﭘﻴﺮﺗﺮﻳﻦ ﭘﺎﺳﺪﺍﺭ ﺁﻥﺟﺎ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻧﻬﺎ ﺗﻼﺵﻣﻲﻛﺮﺩ. ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺩﺭﻱ ﺑﺎﺯﻣﻲﺷﺪ ﺑﻪﻣﺎﺩﺭﺍﻥﻣﻲﮔﻔﺖ:
«ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻫﻤﺸﻮﻥ ﺭﺍ ﺍﻋﺪﺍﻡﻣﻲﻛﻨﻴﻢ. ﺧﻴﺎﻝ ﻫﻤﻪ ﺭﺍﺣﺖﻣﻲﺷﻪ» ﻭ
ﺳﻴﻞ ﻓﺤﺶﻭ ﻧﺎﺳﺰﺍ ﺑﻮﺩﻛﻪ ﻧﺜﺎﺭﻣﻲ ﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺳﺎﻋﺖ ٩ﺻﺒﺢ ﺁﻥﺟﺎ ﺑﻮﺩﻳﻢ. ﺑﻌﺪ ﺍﺳﻤﻬﺎﻳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ. ﺳﻮﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻲﺑﻮﺱ ﺷﺪﻳﻢﺑﻪﺳﻤﺖ ﺍﻭﻳﻦﺭﻓﺘﻴﻢ.ﻫﻤﻴﻦﻃﻮﺭ ﻛﻪﻣﻲﺭﻓﺘﻴﻢ ﺑﺎﺧﻮﺩﻡ
ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮﺩﻡﻛﻪ ﭼﻪﻣﻲﺷﻮﺩ؟ﺁﻳﺎﻣﺠﺘﺒﻲﺭﺍﻣﻲﺑﻴﻨﻢ؟ ﺍﮔﺮﺑﺒﻴﻨﻤﺶ ﭼﻪ
ﺷﻜﻠﻲ ﺷﺪﻩ؟ﺧﻴﻠﻲ ﺩﻟﻢ ﺑﺮﺍﻳﺶﺗﻨﮓﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺳﺮﻡ ﺭﺍﮔﺬﺍﺷﺘﻢ ﺭﻭﻱ
ﺷﻴﺸﻪﻣﻴﻨﻲﺑﻮﺱ. ﺑﻪﺳﻤﺖ ﺍﻭﻳﻦ ﻧﮕﺎﻩﻛﺮﺩﻡ. ﺑﻲ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻡﮔﻔﺘﻢ:
«ﺧﺪﺍﻳﺎﭼﻪﺑﻼﻳﻲﺳﺮﺵ ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ؟ﭼﻘﺪﺭﺍﺯﺑﭽﻪﻫﺎ ﺍﻭﻥ ﺟﺎﻫﺴﺘﻨﺪ؟»ﻳﺎﺩ
ﺍﺣﻤﺪ ﻏﻼﻣﻲ ( ﺍﺣﻤﺪ ﺟﻘﻴﻞ) ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ. ﺑﺎ ﻫﻢ ﻫﻢﺗﻴﻢ ﺑﻮﺩﻳﻢ ﻭ ﻧﺸﺮﻳﻪ
ﻣﻲﻓﺮﻭﺧﺘﻴﻢ. ﻭ... ﺑﭽﻪﻫﺎ ﺍﻻﻥ ﭼﻪ ﻛﺎﺭ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ؟ ﺍﺣﻤﺪ ﺯﻳﺮ ﺷﻜﻨﺠﻪ
ﺍﺳﺖ؟ﺩﺍﺭﻩﺷﻼﻕﻣﻲﺧﻮﺭﻩ؟ﻭ... ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺍﻻﻥﻣﻲﺑﻴﻨﻤﺶﻳﺎ ﻧﻪ؟
ﻛﻢ ﻛﻢ ﺑﻪﺟﻠﻮ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ. ﺍﺯ ﻣﻴﻨﻲﺑﻮﺱ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺷﺪﻳﻢ. ﺍﺯ ﺩﺭ
ﻛﻮﭼﻜﻲﺭﻓﺘﻴﻢ ﺗﻮﻭﺩﻭﺑـﺎﺭﻩﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪﻫﺎﻳﻤﺎﻥﺭﺍﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭﭼﻚﻛﺮﺩﻧﺪ
.ﭘﺎﺳﺪﺍﺭﻫﺎ ﻫﻤﺎﻥﻃﻮﺭﺯﺧﻢﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻣﻲﺯﺩﻧﺪﻭﻓﺤﺶ ﻣﻲﺩﺍﺩﻧﺪ.
ﺍﺯﺗﻌﺪﺍﺩﺯﻳﺎﺩﻱﭘﻠﻪﻓﻠﺰﻱﺑﺎﻻ ﺭﻓﺘﻴﻢ. ﺩﺭﺍﺗﺎﻗﻜﻲﻣﺨﺼﻮﺹﺑﺮﺍﻱﻣﻼﻗﺎﺕ
ﺑﻮﺩ ﺑﻪﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻧﺸﺴﺘﻴﻢ.ﺗﻌﺪﺍﺩﻣﺎﻥﺯﻳﺎﺩﺑﻮﺩ.ﺩﻟﺸﻮﺭﻩﺩﺍﺷﺘﻢ. ﻫﺮﺍﺯﮔﺎﻫﻲ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺳﺆﺍﻝﻣﻲﻛﺮﺩﻡ.ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺩﻓﻌﺎﺕ ﻗﺒﻞ ﺍﻳﻦﻣﺴﻴﺮ ﺭﺍ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺑﺎﺭ ﭘﺸﺖﺳﺮ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲﻣﻲﮔﻔﺖﻛﻪﺁﺭﺍﻣﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮﻱ ﻣﻲ
ﺩﺍﺩ.
ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﻧﺴﺮﺩ ﺑﻮﺩ. ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﻧﺴﺮﺩ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻲﺩﺍﺩ. ﺍﻣﺎ ﺍﻟﺘﻬﺎﺏ،
ﻧﮕﺮﺍﻧﻲ،ﻫﻴﺠﺎﻥﺗﻤﺎﻡﻭﺟﻮﺩﻣﺮﺍﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ.ﺻﺪﺍﻱﻗﻠﺒﻢﺭﺍ ﺑﺎﮔﻮﺷﻬﺎﻳﻢ
ﻣﻲﺷﻨﻴﺪﻡ.ﻫﻤﻪ ﺍﺵﺑﻪ ﺍﻳﻦﻓﻜﺮﻣﻲ ﻛﺮﺩﻡﻛﻪﻣﺠﺘﺒﻲ ﭼﻪﺟﻮﺭﻱﺍﺳﺖ؟
ﭼﻲﺑﻬﺶﺑﮕﻮﻳﻢ؟ ﺑﻐﺾﻛﺮﺩﻩﺑﻮﺩﻡ.ﺑﻪﻣﺎﺩﺭﻡﻧﮕﺎﻩﻣﻲﻛﺮﺩﻡ.ﻧﻤﻲﺩﺍﻧﻢ
ﻣﺎﺩﺭﻡﺩﺭ ﭼﻬﺮﻩ ﺍﻡﭼﻪﻣﻲﺩﻳﺪﻛﻪ ﻫﻲ ﺑﻬﻢﻣﻲﮔﻔﺖ«ﺑﻴﺎﺑﺸﻴﻦ ﺣﺎﻻﺣﺎﻻ
ﺑﺎﻳﺪﻣﻨﺘﻈﺮﺑﺎﺷﻴﻢ» ﺿﻌﻒ ﻛﺮﺩﻩﺑﻮﺩﻡﻭﻟﻲﻣﻴﻞ ﺑﻪﭼﻴﺰﻱﻧﺪﺍﺷﺘﻢ.ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻢﺁﻥﺩﺭ ﻟﻌﻨﺘﻲ ﺑﺎﺯﻣﻲﺷﺪ ﻭ ﺍﺳﻢﻣﺠﺘﺒﻲ ﺭﺍﺻﺪﺍﻣﻲﻛﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﺯﻣﺎﺩﺭﻡ ﺳﺆﺍﻝﻣﻲﻛﺮﺩﻡ:«ﻣﺎﻣﺎﻥ ﺍﺗﺎﻕﻣﻼﻗﺎﺕﭼﻪﺟﻮﺭﻳﻪ»
ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻣﻲ ﮔﻔﺖ: «ﺍﺗﺎﻕ ﺑﺰﺭﮔﻴﻪ ﻛﻪ ﮔﻴﺸﻪ ﺑﻪ ﮔﻴﺸﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﻪ ﺷﻴﺸﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻭﻧﺎ ﻣﻴﺎﻥ ﭘﺸﺖﺷﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﺗﻠﻔﻦ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺣﺮﻑﻣﻲﺯﻧﻴﻢ» ﺑﺎﺯﺗﻮﻓﻜﺮ
ﻣﻲﺭﻓﺘﻢ.ﺭﺍﺳﺘﻲﻣﺠﺘﺒﻲ ﭼﻪ ﻗﻴﺎﻓﻪﺍﻱﺷﺪﻩ؟ ﺁﻥ ﻣﻮﻗﻊ ﻫﺎﻻﻏﺮ ﻭﻋﻴﻨﻜﻲ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺎﺳﺒﻴﻠﻬﺎﻱﭘﺮﭘﺸﺖ. ﺩﻭ ﺗﺎ ﺩﺳﺘﺶ ﻫﻢﻛﻪ ﺩﺭﺗﻈﺎﻫﺮﺍﺕ١٣ﺁﺑﺎﻥ٥٧
ﺟﻠﻮ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩﺗﻴﺮﺧﻮﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩ.ﻛﻒ ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺘﺶﺟﺎﻱﺗﻴﺮﺧﻮﺭﺩﮔﻲ
ﻭﻋﻤﻞﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ....
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﻓﻜﺮﻫﺎ ﺑﻮﺩﻡ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻫﻨﻲ ﻟﻌﻨﺘﻲ ﺑﺎﺯ ﺷﺪ. ﭘﺎﺳﺪﺍﺭ ﻛﻮﺗﻮﻟﻪﻳﻲ
ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﺍﺳﺎﻣﻲ ﻛﺮﺩ. ﺍﺳﻢ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻳﺎ ﭘﻨﺠﻢ ﺍﺳﻢﻣﺠﺘﺒﻲ ﺑﻮﺩ:
«ﻣﺠﺘﺒﻲ ﻏﻨﻴﻤﺘﻲ».ﺩﻳﮕﺮﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻡﭼﻪﺷﺪ؟ﺭﻓﺘﻢﭘﺸﺖﺩﺭﻓﻠﺰﻱ ﺑﻌﺪﻱ.
ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺗﻨﺪ ﺗﻨﺪ ﻣﻲ ﮔﻔﺖ: «ﺍﺯ ﺍﻳﻦﻃﺮﻑ ﺑﻴﺎ! ﺍﻳﻦﺟﺎ ﺑﺎﻳﺴﺖ! ﻫﻮﻝ ﻧﺸﻮ!
ﻫﻮﻝﻧﺸﻮ...».
ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮﻱ ﻛﻪ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻳﻢ ﺑﺎﻻﺧﺮﻩ ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻕ ﺑﺎﺯ ﺷﺪ. ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ٥ ،٤ ﻧﻔﺮ
ﻭﺍﺭﺩ ﺳﺎﻟﻦﻣﻼﻗﺎﺕﺷﺪﻡ .ﮔﻴﺸﻪﻫﺎ ﺳﻤﺖﺭﺍﺳﺘﻢ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻳﻜﻲ ﻳﻜﻲﻧﮕﺎﻩ
ﻛﺮﺩﻡ. ﺍﻭﻟﻲ ﻧﺒﻮﺩ، ﺩﻭﻣﻲ ﻧﺒﻮﺩ،«ﺧﺪﺍﻳﺎﻣﺠﺘﺒﻲﻛﺪﻭﻣﻪ؟ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﻤﻪ ﺷﺒﻴﻪ
ﻫﻤﺪﻳﮕﻪﻫﺴﺘﻨﺪ»، ﻗﻴﺎﻓﻪﻫﺎﻱﻫﻤﻪﺷﺎﻥﻳﻚﺟﻮﺭ ﺑﻮﺩ: ﻋﻴﻨﻜﻲﻭﻻﻏﺮ.
ﺑﺎ ﻟﺒﻬﺎﻱﺧﻨﺪﺍﻥ ﺩﺳﺖﺗﻜﺎﻥ ﻣﻲ ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﺩﺭ ﺳﻪﭼﻬﺎﺭﮔﻴﺸﺔ ﺍﻭﻝﻣﺠﺘﺒﻲ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻧﻤﻲﺩﺍﻧﺴﺘﻢﭼﻜﺎﺭﻛﻨﻢ. «ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻣﺠﺘﺒﻲﻛﺪﻭﻣﻪ؟»ﻳﻜﺪﻓﻌﻪ ﺻﺪﺍﻱ
ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺗﻮﻱ ﮔﻮﺷﻢ ﭘﻴﭽﻴﺪ: « ﺑﻴﺎ! ﻛﺠﺎ ﻣﻲﺭﻱ؟» ﺍﺯ ﻫﻮﻟﻢ ﮔﻴﺸﻪ ﺭﺍ ﺭﺩ
ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ. ﺑﺮﮔﺸﺘﻢ.ﺟﻠﻮﮔﻴﺸﻪ ﻳﻲ ﻛﻪﻣﺎﺩﺭﻡ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﺧﺸﻜﻢ ﺯﺩ.
ﻣﺠﺘﺒﻲ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻡ. ﺑﻐﻀﻢﺗﺮﻛﻴﺪ. ﮔﺮﻳﻪ ﺍﻣﺎﻧﻢ ﻧﻤﻲﺩﺍﺩ. ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻱ ﺑﻠﻨﺪ ﺯﺩﻡ
ﺯﻳﺮﮔﺮﻳﻪ.ﻓﻘﻂ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻛﻨﻢ. ﺍﻭﻣﻲﺧﻨﺪﻳﺪ.
ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺩﺳﺘﻢ ﺭﺍﮔﺮﻓﺖ.ﮔﻮﺷﻲ ﺗﻠﻔﻦ ﺭﺍ ﺩﺍﺩ ﺩﺳﺘﻢ:«ﮔﺮﻳﻪ ﻧﻜﻦ! ﺑﺎﻫﺎﺵ
ﺣﺮﻑ ﺑﺰﻥ!» ﻧﻤﻲﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﮔﻮﺷﻲ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻡ. ﻓﻘﻂ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻢ
ﺑﺒﻴﻨﻤﺶ.
ﻣﺎﺩﺭﻡ ﮔﻔﺖ:«ﮔﺮﻳﻪ ﻧﻜﻦ! ﺧﻮﺏ ﻧﻴﺴﺖ! ﭘﻴﺶ ﭘﺎﺳﺪﺍﺭﻫﺎﻛﻪﺁﺩﻡ ﮔﺮﻳﻪ
ﻧﻤﻲﻛﻨﻪ».
ﺻﺪﺍﻱ ﻣﺠﺘﺒﻲ ﺍﺯ ﺗﻮﻱ ﮔﻮﺷﻲ ﻣﻲﺁﻣﺪ: «ﻣﻬﺮﺍﻥ! ﭼﻪ ﻃﻮﺭﻱ؟ ﭼﻪ ﻗﺪﺭ
ﺑﺰﺭﮒﺷﺪﻱﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻤﺖ» ﮔﺮﻳﻪﺍﻣﺎﻧﻢﻧﻤﻲ ﺩﺍﺩ.
ﻧﻤﻲﺩﺍﻧﻢﮔﻔﺘﻢﻳﺎ ﻧﮕﻔﺘﻢ: «ﺳﻼﻡ!ﺧﻮﺑﻢﺧﻴﻠﻲﺩﻟﻢ ﺑﺮﺍﺕﺗﻨﮓﺷﺪﻩ».
ﻛﻢﻛﻢﺧﻨﺪﻩ ﻫﺎﻱﻣﺠﺘﺒﻲﻫﻢ ﺑﺎ ﺍﺷﻜﻬﺎﻳﺶﻳﻜﻲﺷﺪ. ﺍﺯﺯﻳﺮﻋﻴﻨﻜﺶ
ﻗﻄﺮﻩﻗﻄﺮﻩ ﺍﺷﻚﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻲﺭﻳﺨﺖ.
ﮔﻔﺘﻢ:«ﻣﺠﺘﺒﻲﺧﻮﺑﻲ؟»
ﮔﻔﺖ: «ﺁﺭﻩ، ﺧﻮﺑﻢ، ﮔﺮﻳﻪ ﻧﻜﻦ! ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺑﻜﺶ ﺩﻳﮕﻪ ﻣﺮﺩ ﺑﺰﺭﮔﻲ
ﺷﺪﻱ ، ﺟﻠﻮ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺧﻮﺏ ﻧﻴﺴﺖ!» ﺑﻪ ﺑﻐﻞ ﺩﺳﺘﻢ ﻧﮕﺎﻩ ﻛﺮﺩﻡ. ﭘﺎﺳﺪﺍﺭﻱ
ﭘﺮﺳﻴﺪ: «ﻛﻴﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺮﺍﺩﺭﺕ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲ ﻛﻨﻲ؟ ...» ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻳﻚ ﭼﻴﺰﻱ
ﺑﻬﺶﮔﻔﺖ ﻭ ﺍﻭ ﺭﻓﺖ.
ﺑﻐﻀﻢ ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩﻡ ﻭ ﻛﻤﻲ ﺁﺭﺍﻡ ﮔﺮﻓﺘﻢ، ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻣﻲﺧﻨﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ
ﻣﻲﮔﻔﺖ:«ﺗﻨﺪﺗﻨﺪﺣﺮﻑ ﺑﺰﻥ ﺍﻻﻥ ﻭﻗﺖ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻲﺷﻪ»
ﻣﺠﺘﺒﻲ ﮔﻔﺖ: «ﺑﺮ ﭘﺪﺭﺕ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﭽﻪ، ﺍﺷﻚﻣﻦ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻱ!
ﺩﻳﮕﻪﮔﺮﻳﻪﻧﻜﻦ!ﻭﮔﺮﻧﻪﻋﺼﺒﺎﻧﻲﻣﻲﺷﻢﺧﻮﺏﺑﮕﻮﭼﻲﻛﺎﺭﻣﻲﻛﻨﻲ؟
ﺩﺭﺱﻣﻲﺧﻮﻧﻲ؟»
ﮔﻔﺘﻢ:«ﺁﺭﻩﺩﺭﺱﻣﻲﺧﻮﻧﻢ»
ﮔﻔﺖ: «ﺍﻻﻥ ﻛﻪ ﻧﻤﻲﺧﻮﻧﻲ» ﺑﻌﺪ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻛﺮﺩ: «ﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ ﺑﺎﺑﺎ ﺭﺍ ﺍﺫﻳﺖ
ﻧﻤﻲﻛﻨﻲ ﻛﻪ...»
ﻣﺎﺩﺭﻡﮔﻔﺖ:«ﻧﻪﺷﻤﺎﻧﻴﺴﺘﻴﺪﻛﻤﻜﻤﻮﻥﻣﻲ ﻛﻨﻪ»
ﭘﺮﺳﻴﺪ: «ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻱ ﺑﺮﻱ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ؟» ﮔﻔﺘﻢﻣﻲﺧﻮﺍﻫﻢ ﻛﻨﻜﻮﺭ ﺷﺮﻛﺖ
ﻛﻨﻢ.
ﺑﺎﺗﻨﺪﻱﮔﻔﺖ:«ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩﺭﺍ ﻧﻤﻲﮔﻢﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩﺣﺎﺟﻲﺭﺍﻣﻲﮔﻢ»
ﺩﻭﺯﺍﺭﻱ ﺍﻡﺍﻓﺘﺎﺩ.ﮔﻔﺘﻢ:«ﭼﺮﺍ!ﺣﺎﻻ ﻓﻬﻤﻴﺪﻡﻣﻲﺧﻮﺍﻡ ﺑﺮﻡ».
ﺳﻔﺎﺭﺵﻛﺮﺩ:«ﭘﺲﺧﻮﺏ ﺩﺭﺱ ﺑﺨﻮﻥ ﻭ ﺯﻭﺩ ﺑﺮﻭ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ»
ﺑﻌﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺭﺍﺳﺘﻲ ﺍﺯ ﺻﺒﺢ ﺗﺎ ﺷﺐ ﭼﻜﺎﺭ ﻣﻲ ﻛﻨﻲ؟ ﻛﻤﻲ ﺍﺯ ﻛﺎﺭ
ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﺍﻡﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﺶﮔﻔﺘﻢ.
ﮔﻔﺖ: «ﺑﺮﻭ ﻫﺮ ﺷﺐ ﺑﻨﻮﻳﺲ ﺍﺯ ﺻﺒﺢ ﺗﺎ ﺷﺐ ﭼﻲﻛﺎﺭ ﻛﺮﺩﻱ؟ ﻳﻚ
ﺟﻤﻌﻲ ﺍﺯﻛﺎﺭﺕ ﺑﺰﻥ، ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﺎﺗﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪﺗﺼﺤﻴﺢﻛﻦ» ﺻﺒﺮ
ﻛﺮﺩ ﻭ ﺑﻌﺪﺳﺎﻛﺖﺷﺪ ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ: « ﺑﻴﻬﻮﺩﻩ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻧﻜﻦ»
ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻲﻛﺮﺩﻡﺣﺮﻓﻬﺎﻳﺶﻣﺜﻞﺧﻮﻥﺩﺭﺭﮔﻬﺎﻳﻢﺟﺮﻳﺎﻥﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﻫﻖ ﻫﻖ ﮔﺮﻳﻪ ﺧﺒﺮﻱ ﻧﺒﻮﺩ. ﺍﺷﻜﻬﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﭘﺎﻙ ﻛﺮﺩﻡ ﻭ
ﮔﻔﺘﻢ:«ﺑﺎﺷﻪ»
ﻣﺎﺩﺭﻡ ﮔﻮﺷﻲ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﭼﻨﺪ ﻛﻠﻤﻪﻳﻲ ﺣﺮﻑ ﺯﺩ. ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﮔﻮﺷﻲ
ﺭﺍﮔﺮﻓﺘﻢ. ﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﻣﺜﻞ ﺑﻠﺒﻞ ﻭ ﺑﻼﺩﺭﻧﮓ ﺣﺮﻑ ﻣﻲﺯﺩﻡ: «ﺁﻗﺎ ﻣﺠﺘﺒﻲ ﺧﻴﻠﻲ
ﻣﺨﻠﺼﻴﻢ!ﻫﻤﻴﺸﻪﺩﻟﻤﻮﻥﺑﺮﺍﻳﺖﺗﻨﮕﻪ.ﺣﺴﺮﺕﺩﺍﺭﻡﻛﻪﭼﺮﺍﻭﻗﺘﻲﺧﻮﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻱ ﻗﺪﺭ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻢ. ﻳﺎﺩ ﺁﻥﻣﻮﻗﻊﻫﺎ ﻣﻲﺍﻓﺘﻢ ﻛﻪ ﺩﻭﭼﺮﺧﻪﺳﺎﺯﻱ
ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ، ﺍﻭﻥﻣﻮﻗﻊﻫﺎ ﻛﻪ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﻣﻲﺭﻓﺘﻲ، ﻭ ﻭﻗﺘﻲ ﺍﺯ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ
ﻣﻲﺍﻭﻣﺪﻱﻣﺎﻣﻲ ﺍﻭﻣﺪﻳﻢ ﺩﻧﺒﺎﻟﺖ. ﺍﻧﺸﺎﺍﻟﻪ ﻫﺮﭼﻲ ﺯﻭﺩﺗﺮﻣﻲ ﺁﻳﻲ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ
ﻣﻲﺭﻳﻢﻫﻤﻮﻥ ﺟﺎﻫﺎ».
ﻣﺠﺘﺒﻲ ﮔﻔﺖ: «ﻣﻨﻢ ﺧﻴﻠﻲ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻭ ﻣﻬﺮﻱ(ﺧﻮﺍﻫﺮﻡ ﻛﻪ٢ﺳﺎﻝ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﻓﺮﻭﻍ ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ ﺷﻬﻴﺪ ﺷﺪ) ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮﺩﻡ ﻛﻪ ﭼﻪ
ﺷﻜﻠﻲ ﺷﺪﻩ ﺍﻳﺪ.ﻣﺎﻣﺎﻥﻣﻲ ﮔﻔﺖ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﻩ ﺍﻱ،ﻣﻲﺁﻳﻢ ﺑﺮﻳﻢ ﺑﺎ ﻫﻢ
ﻛﺸﺘﻲﺑﮕﻴﺮﻳﻢ...»
ﻫﻤﻴﻦﺟﺎﺻﺪﺍﻗﻄﻊ ﻭﺯﻣﺎﻥ ﻣﻼﻗﺎﺕﺗﻤﺎﻡﺷﺪ.
ﻫﻤﻪﺷﺎﻥﺑﺎﺩﺳﺖﺗﻜﺎﻥﺩﺍﺩﻥﺷﺮﻭﻉﻛﺮﺩﻧﺪﺑﻪ ﺧﺪﺍﺣﺎﻓﻈﻲ.ﻣﻦﺻﻮﺭﺗﻢ
ﺭﺍ ﺑﻪﺷﻴﺸﻪ ﭼﺴﺒﺎﻧﺪﻡ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻮﺳﻴﺪﻡ.ﻣﺠﺘﺒﻲ ﺭﻓﺖ ﮔﻴﺸﺔ ﺑﻐﻠﻲ ﺩﺳﺖ
ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺁﻭﺭﺩ ﻣﻦ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ. ﻫﺮﺩﻭ ﺯﺩﻧﺪ ﺯﻳﺮ ﺧﻨﺪﻩ.
ﺧﻨﺪﻩﻫﺎﻳﺸﺎﻥﻫﻢﻣﺜﻞﻫﻢ ﺑﻮﺩ.
ﺗﻚ ﺗﻜﺸﺎﻥ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺟﻠﻮ ﺷﻴﺸﻪ ﻫﺎ ﺭﺩﻣﻲﺷﺪﻧﺪﻣﻲ ﺧﻨﺪﻳﺪﻧﺪ ﻭ ﺩﺳﺖ
ﺗﻜﺎﻥﻣﻲﺩﺍﺩﻧﺪ.
ﺩﻭﺳﺖﻧﺪﺍﺷﺘﻢﺍﺯ ﺁﻥﺟﺎﺩﻝﺑﻜﻨﻢ.ﺩﻭﺳﺖﻧﺪﺍﺷﺘﻢ ﻫﻴﭻﻭﻗﺖﺁﻥﺻﻒ
ﺗﻤﺎﻡﺑﺸﻮﺩ. ﺍﺯ ﺍﻭﻳﻦ ﻛﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻟﻢ ﮔﺮﻓﺖ، ﺑﻌﺪﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﻭ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺠﺘﺒﻲ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻡ. ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻛﺮﺩ: «ﺑﺮﻭ ﻭﺳﺎﺋﻞ ﻣﻦ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩﻛﻦﻛﻪﻭﻗﺘﻲﺁﻣﺪﻡ ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺮﻳﻢﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ!»
ﺣﻜﻤﺶ١٥ﺳﺎﻝ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻲ ﺩﺭ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻛﻪ٨ﺳﺎﻝ ﺁﻥ
ﺭﺍ ﻋﻔﻮ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﺳﺎﻝ ٦٧ ﺁﺯﺍﺩ ﺑﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻲ ﺩﺭ ﻗﺘﻞ ﻋﺎﻡ٦٧ ﺭﺍﻩ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺠﺎﻫﺪﺑﻮﺩﻥ ﺭﺍﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻛﺮﺩ.
ﺭﻭﻱﺑﺮﮔﻪﻳﻲ ﻛﻪﻧﺎﻡﻭﻣﺸﺨﺼﺎﺗﺶﺭﺍﺳﺆﺍﻝﻛﺮﺩﻩﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﺗﻬﺎﻡﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﻧﻮﺷﺖ:«ﻣﺠﺎﻫﺪ»ﻭﺭﻓﺖ.
ﻫﺮﻛﺲ ﻧﻮﻉ ﺍﺗﻬﺎﻡ ﺭﺍ ﻣﻲ ﻧﻮﺷﺖ ﻣﺠﺎﻫﺪ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻋﺪﺍﻡ ﻣﻲﺑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﻲﻧﻮﺷﺖ ﻣﻨﺎﻓﻖ ﺟﺎﻱ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻲﺩﺍﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﺠﺘﺒﻲ ﻧﻮﻉ ﺍﺗﻬﺎﻡ ﺭﺍ
ﻧﻮﺷﺖ «ﻣﺠﺎﻫﺪ» ﻭ ﭼﻨﺪ ﺩﻗﻴﻘﻪ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﻳﻲ ﻛﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻋﺪﺍﻡ
ﻣﻲﺑﺮﺩﻧﺪ ﮔﻔﺖ:«ﻓﻜﺮﻣﻲﻛﻨﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻓﺖ! ﻫﺮﭼﻪ ﻛﻪﻣﻲﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺷﺪ!»
مهران غنيمتي
نشريه فرهنگي ادبي ندا

«ﻣـﺎﺗﻬـﺎﻭﺯﻥ», ﻧﮕﺬﺍﺭﻳﻢ ﺩﻳﺮﻭﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻓﺮﺩﺍﻱ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ

2012-01-26T08:03:00.000-08:00

ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻲﮐﻪ ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﺭﻭﺯﻫﺎﻳﻲﮐﻪ ﭘﺸﺖﺳﺮ ﮔﺬﺍﺷﺘﻴﻢ ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻭ ﻫﻔﺘﻪﻫﺎﻱ ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﺳﺎﻟﮕﺸﺖﻓﺠﻴﻊﺗﺮﻳﻦ ﺟﻨﺎﻳﺎﺕ ﻋﻠﻴﻪ بﺸﺮﻳﺖﺍﺳﺖ.ﻣﺠﺎﻟﻲﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﮐﻪﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﻓﻴﻠﻢﭘﻴﺎﻧﻴﺴﺖ،ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺭﻭﻣﻦ ﭘﻮﻻﻧﺴﮑﻲ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻡ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺑﻨﺸﻴﻨﻢ .ﺗﻘﺎﺭﻥ ﺩﻳﺪﻥ
ﺍﻳﻦ ﻓﻴﻠﻢ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮕﺸﺖ ﺑﻤﺒﺎﺭﺍﻥ ﺍﺗﻤﻲ ﺗﻮﺳﻂ ﺁﻣﺮﻳﮑﺎ ﺑﺮ ﺷﻬﺮﻫﺎﻱ
ﻫﻴﺮﻭﺷﻴﻤﺎ ﻭﻧﺎﮐﺎﺯﺍﮐﻲ ﻭﺟﻨﺎﻳﺎﺕ ﻧﺎﺯﻳﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﺎﺗﻬﺎﻭﺯﻥ ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺯﻧﺪﺍﻧﻴﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ۱۳۶۷، ﮐﻪ ﺑﻪﻋﻨﻮﺍﻥ ﻓﺎﺟﻌﺔ ﻣﻠﻲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﺎﻣﺒﺮﺩﻩ
ﻣﻲﺷﻮﺩ،ﮐﺎﻣﻸ ﺍﺗﻔﺎﻗﻲ ﺑﻮﺩ. ﻗﺼﺪ ﺩﺍﺭﻡ ﻭﻳﮋﻩ ﻧﺎﻣﻪﻳﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﻓﺎﺟﻌﺔ
ﻣﻠﻲ ﺗﻬﻴﻪﮐﻨﻢ،ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺍﺧﺘﺼﺎ ﺹ ﺑﻪﻣﺎﺗﻬﺎﻭﺯﻥ ﻭﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺩﻫﻨﺪﺓ ﺁﻥ ﺩﺍﺩﻡ ﻭﺑﻪ ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﻣﻴﻜﻴﺲ ﺗﺌﻮﺩﻭﺭﺍﻛﻴﺲ،ﮐﻪ
ﺑﻪﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺳﺮﻭﺩﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﻧﺎﻡﻣﺎﺗﻬﺎﻭﺯﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ،ﻣﻲﮔﻮﻳﻢ:.
ﻭﻇﻴﻔﻪﻳﻲ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﻤﺎﻥ ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﻄﺮ ﻓﺎﺷﻴﺴﻢ ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﻛﻨﻴﻢ. ﺑﺮﺍﻱ ﻫﻤﻴﻦ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺖ. ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻱ ﺍﻳﻦ ﺟﻨﺎﻳﺎﺕ ﺣﺪﺍﻗﻞ ﺩﻭﻣﺰﻳﺖ ﺩﺍﺭﺩ:
۱-ﮔﺮﺍﻣﻴﺪﺍﺷﺖ ﺟﺎﻧﺒﺎﺧﺘﮕﺎﻥ
۲-ﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭﻱ ﺑﺮﺍﻱ ﻧﺴﻞ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﺗﻬﺎﻭﺯﻥ:
ﻣﺎﺗﻬﺎﻭﺯﻥ ﻧﺎﻡ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﻭﺣﺸﺘﻨﺎﻛﺘﺮﻳﻦ ﺍﺭﺩﻭﮔﺎﻫﻬﺎﻱ ﻣﺮﮒ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻧﺎﺯﻳﺴﻢ ﻭ ﻓﺎﺷﻴﺴﻢ ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﺟﻬﺎﻧﻲ ﺩﻭﻡ ﺍﺳﺖ. ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ ﺯﻧﺪﺍﻧﻴﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺩﻭﮔﺎﻩ ﺭﺍ ﻛﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥﺗﺸﻜﻴﻞﻣﻲﺩﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻱ ﻓﺎﺷﻴﺴﺖ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﻧﺪ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺑﺤﺮﺍﻥ ﻭ ﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻲ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻱ ﺩﺭ ﺍﻳﺘﺎﻟﻴﺎ ﻭ ﺁﻟﻤﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ ﺭﺍ ﺑﻪﺩﺳﺖ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭﺍﻥ ﺑﺰﺭﮒ ﺁﻟﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻓﻘﺮ ﻭ ﻧﺎﺭﺿﺎﻳﺘﻲ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﺍﻭﺿﺎﻉ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻱ ﺑﺮﺿﺪ ﺁﻧﺎﻥ ﺟﻬﺖ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﺑﻪﻓﺎﺷﻴﺴﻢ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺭﺷﺪ ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﻭﻇﻴﻔﺔ ﻓﺎﺷﻴﺴﺘﻬﺎ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻳﮑﺴﻮ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪﺩﺍﺭﺍﻥ ﺑﺰﺭﮒ ﻳﻌﻨﻲ ﭼﭗﻫﺎ ﺭﺍ ﺳﺮﮐﻮﺑﻲ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺳﻮﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻪﻋﻨﻮﺍﻥ ﺩﻟﺴﻮﺯﻱ ﺑﺮﺍﻱ ﻓﻘﺮ ﻭ ﻣﺴﮑﻨﺖ ﻣﺮﺩﻡ، ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺍﻳﻦ ﻭﺿﻊ ﺭﺍ ﺍﺯ ﮔﺮﺩﻥ ﺣﺎﮐﻤﺎﻥ ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﮔﺮﺩﻥ ﺑﺨﺸﻲ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﺩﻱ ﻳﻌﻨﻲ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ. ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭﻱ ﮐﻪ ﮐﻮﺗﻮﻟﻪﻫﺎﻱ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭﺭﺯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻲ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩﻳﻲ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻢ ﺗﻤﺎﻳﻞ ﺑﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺁﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺪﺑﺨﺘﻲ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﻝ ﻣﻲﺳﻮﺯﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﺷﻌﺎﺭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ «ﻣﺮﻓﻪﻫﺎﻱ ﺑﻲﺩﺭﺩ» ﻣﻲﺩﻫﻨﺪ، ﻭﻟﻲ ﺩﺭ ﺧﻠﻮﺕ ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻲﮐﻨﻨﺪ.
ﺗﺌﻮﺩﻭﺭﺍﻛﻴﺲ ﺧﻮﺩ ﭼﮕﻮﻧﮕﻲ ﻭ ﺩﻻﻳﻞ ﺷﻜﻞﮔﻴﺮﻱ ﺳﺮﻭﺩﻫﺎﻱﻣﺎﺗﻬﺎﻭﺯﻥ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻴﺎﻥﻣﻲﻛﻨﺪ:
«ﺩﻭﺳﺖ ﺧﻮﺑﻢ ﻳﺎﻛﻮﻭﺱ ﻛﺎﻣﺒﺎﻧﻠﻴﺲ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺟﻨﮓ ﺩﻭﻡ ﺟﻬﺎﻧﻲ ﺩﺭ ﻣﺎﺗﻬﺎﻭﺯﻥ ﺯﻧﺪﺍﻧﻲ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ١٩٦٥ ﺍﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﻗﻄﻌﻪ ﺷﻌﺮ ﺩﺭﺑﺎﺭﺓ ﻣﺎﺗﻬﺎﻭﺯﻥ ﮔﻔﺖ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﮐﻨﻢ. ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻛﻤﺎﻝ ﻣﻴﻞ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻡ. ﻧﺨﺴﺖ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﻬﺖ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﻌﺮﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ، ﺩﻭﻡ ﺑﻪﺩﻟﻴﻞ ﺁﻥﻛﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺷﻐﺎﻝ ﻧﺎﺯﻳﻬﺎ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻧﻬﺎﻱ ﺍﻳﺘﺎﻟﻴﺎﻳﻴﻬﺎ ﻭ ﺁﻟﻤﺎﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻡ. ﻭﻟﻲ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦﺩﻭ ﺍﺯ ﺁﻥﺭﻭ ﻛﻪ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﺭﺍﻣﻲﺩﻫﺪ ﻛﻪ ﻧﺴﻞ ﺟﻮﺍﻧﺘﺮ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺁﺷﻨﺎ ﻛﻨﻴﻢ، ﻳﻌﻨﻲﺁﻥﭼﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺒﺎﻳﺪﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﻮﺩ».
ﺗﺌﻮﺩﻭﺭﺍﮐﻴﺲ ﺗﺄﮐﻴﺪ ﻣﻲﮐﻨﺪ: «ﻳﻘﻴﻨﴼ ﻣﺎﺗﻬﺎﻭﺯﻥ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻫﺮﻛﺲ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪﺁﻧﺎﻧﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺭﻧﺞ ﻓﺎﺷﻴﺴﻢ ﺭﺍ ﺗﺤﻤﻞ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺟﻨﮕﻴﺪﻧﺪ. ﺑﺎﻳﺪ ﺟﻨﺎﻳﺎﺕ ﻧﺎﺯﻳﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻀﻤﻴﻦ ﺑﺮﺍﻱ ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻱ ﺍﺯ ﺗﻜﺮﺍﺭ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎ ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻲ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﻛﺮﺍﻫﺖ ﺭﻭﺡ ﻓﺎﺷﻴﺴﺘﻢ ﺁﺷﻜﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺑﻪﻧﺪﺭﺕ ﭼﻬﺮﺓ ﻭﺍﻗﻌﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻲ ﺩﻫﺪ.
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﺗﻔﻜﺮ ﻓﺎﺷﻴﺴﺘﻲ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭﺳﺮﺍﺳﺮ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻪﭼﺸﻢ ﻣﻲﺧﻮﺭﺩ. ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺎ ﻛﻪ ﻧﺎﮔﺰﻳﺮ ﺑﻮﺩﻳﻢ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻛﺜﻴﻒ ﻓﺎﺷﻴﺴﻢ ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻴﻢ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻳﻦﺧﻄﺮﻣﺤﺎﻓﻈﺖﻛﻨﻴﻢ».
ﺳﺮﻭﺩﻫﺎﻱ ﻣﺎﺗﻬﺎﻭﺯﻥ ﻛﻪ ﻧﺨﺴﺖ ﻓﻘﻂ ﺑﻪﺯﺑﺎﻥ ﻳﻮﻧﺎﻧﻲ ﺑﻮﺩ، ﺑﻌﺪﴽ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ١٩٩٥ ﺩﺭ ﻣﺤﻞ ﻳﺎﺩﺑﻮﺩ ﻣﺎﺗﻬﺎﻭﺯﻥ ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﻪﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻱ ﺁﻟﻤﺎﻧﻲ ﻭ ﻳﻮﻧﺎﻧﻲ ﺍﺟﺮﺍ ﺷﺪ ﻭ ﺑﻪ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺁﻣﺪ. ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻭﺩﻫﺎ ﻣﺘﺸﮑﻞ ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ ﻗﻄﻌﻪ ﺷﻌﺮ ﺍﺳﺖ ﺑﻪﻧﺎﻣﻬﺎﻱ: ﺁﻭﺍﺯ ﺁﻭﺍﺯﻫﺎ، ﺁﻧﺪﻭﻧﻴﺲ، ﻓﺮﺍﺭﻱ، ﻭ ﻭﻗﺘﻲ
ﺟﻨﮕﻬﺎ ﭘﺎﻳ ﺯ ﺁﻭﺍﺯﻫﺎ، ﺁﻧﺪﻭﻧﻴﺲ، ﻓﺮﺍﺭﻱ، ﻭ ﻭﻗﺘﻲ ﺟﻨﮕﻬﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥﻣﻲﻳﺎﺑﻨﺪ.
ﻳﮑﺸﻨﺒﻪ ﺷﺎﻧﺰﺩﻫﻢ ﻣﺮﺩﺍﺩ١٣٨٤
ﻣﻴﻜﻴﺲﺗﺌﻮﺩﻭﺭﺍﻛﻴﺲ
نشريه فرهنگي ادبي ندا , ﺑﺮﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺯ وبلاگ
babanavid2000.blogfa.com/

آمازونهاي عصر معاصر

2012-01-25T09:24:00.000-08:00

در سال ۲۰۰۳، درک من از جهان دگرگون شد. من برخلاف باور عمومي مخصوصاً در آمريکا، متوجه شدم که همه زنان در آسياي جنوب غربي در مواجهه با استثمار مسخ نشده اند. يک گروه ويژه از زنان هستند که اجازه نميدهند کسان ديگري سرنوشت آنها را تعيين کنند. پدر من که در آن زمان در عراق بود، با تلفن بين المللي خود با من تماس گرفت. من در آن زمان در خوابگاه دانشجويي بودم. او زنگ زد و به ياد دارم که گفت: سارا من آمازونهاي عصر معاصر (زنان جنگجو در اسطوره هاي يوناني) را که تو به آنها علاقه داري يافتم. کساني که تو همواره در جستجوي آنها بوده‌يي و درباره آنها خوانده يي. او به من گفت که تو هيچوقت حدس نخواهي زد که آنها را کجا پيدا کرده ام!
آن روز من با اين زنان شجاع آشنا شدم و در حقيقت آنچه براي من بيشتر شوک کننده بود اين بود که فقط زنان نيستند و مردان هم در کنار آنها براي مقابله با استبداد ايستادگي ميکنند. من با مجاهدين خلق آشنا شدم و از پدرم خواهش و استدعا کردم که به من اجازه دهد اين زنان را ملاقات کنم. حتي بهتر، حتي بهتر، بگذار مشعل آنان را در دست بگيرم و در کنار آنها بجنگم. آنها نه تنها توانسته اند کليشه ها و نقشها را تخريب کنند بلکه توانسته اند چالشهاي غيرقابل عبور را تسخير کنند و موقعيتهاي رهبري کننده را در دست بگيرند. زنان و مردان مجاهدين به دموکراسي و حقوق برابر و آزادي عقيده دارند. «آزادي» چه واژه زيبايي است. طبق تعريف لغتنامه وبستر، آزادي يعني کيفيت و موقعيت آزاد بودن و عدم ضرورت، اجبار يا محدوديت در انتخاب و عمل کردن؛ و رها بودن از قدرت ديگران.
به زودي بعد از شنيدن در مورد ساکنان کمپ اشرف، من شروع به مکاتبه با چند تن از آنان کردم. اگر شما امروز به من گوش ميکنيد. واقعاً اميدوارم که زنان اشرف حرفهاي من را بشنوند، من دريافت نامه هاي الکترونيکي از طرف شما را خيلي دوست داشتم و خيلي علاقمندم که ميتوانم اين موضوعات را به اطلاع ساير دانشجويان و دوستانم برسانم و به آنها از تحولات اشرف و سراسر جهان بگويم. در جهان افراد زيادي نيستند که در شجاعت همرديف زنان مجاهد باشند، که من بي نهايت افتخار آن را داشتم بتوانم با آنها ارتباط برقرار کنم.
ما در ايميلها و نامه هاي خود در مورد ملاقات در اشرف آزاد و دريک تهران آزاد به عنوان خواهران بين المللي صحبت ميکرديم تا در نهايت بتوانيم مرزهاي جهاني را درنورديم.
پدر من اخيراً در دفاع از موضع خود مبني بر اين که نام مجاهدين بايد از ليست خارج شود سخنرانيهاي زيادي کرده است. بسياري از شما او را باور مي‌کنيد و ميدانيد که صحت دارد. اما خطاب به آن دسته از کسانيکه موضع پدر من و حتي شخصيت او را باتهمت سوء استفاده ابزاري از نام دخترش زير سؤال ميبريد ميخواهم چيزي را بگويم: وقتي پدر من به عراق رفت و اين داستان واقعي است، او به من ميگفت سارا اينقدر هيجان زده و اميدوار به داستان هايي که به تو ميگويم نباش چون شايد احتمالي وجود داشته باشد که صحت نداشته باشند. به اينها ميگويند تروريست. او مثل هر آمريکايي که ممکن است اينطور باشد، در مورد ماهيت مجاهدين شک داشت و شنيده بود که تروريست هستند. من به شما در رابطه با شخصيت خودم گفتم، سيب‌ها زياد دورتر از درخت نمي افتند: کاراکتر من مثل پدرم است. او با چشمان و قلب باز قدم به پيش ميگذارد.
وقتي او فهميد که ساکنان کمپ اشرف تروريست نيستند، شروع به دفاع از آنان کرد و از من خواست که هرچقدر ميتوانم اطلاعات او را منتقل کنم. وقتي از عراق خارج شد، پدر من بدون هيچ شکي فهميده بود که آنچه ابتدا به او در رابطه با ساکنان اشرف ابلاغ شده بود به وضوح دروغ و تبليغات بود تا فساد و مردان بيرحم را تقويت کند. من هميشه فکر ميکردم که نميتوانم کار کافي کنم چون فقط يک دختر ساده جوان در آمريکا هستم و چه کاري ميتوانم در اين رابطه انجام دهم؟ احساس ميکردم که از فاصله خيلي دور صداي من خيلي نارسا خواهد بود و کلمات من شنيده نخواهد شد. من بسيار خوشبخت هستم که امروز در مقابل همه شما ايستاده ام و صدايم شنيده ميشود.
من فقط ميتوانم اميدوار باشم کساني که صداي من را در آمريکا مي شنوند و قدرت ايجاد تغيير شرايط چندهزار تن از افراد خوب را دارند، گوش فرا دهند. در اين شرايط، من نگران ساکنان کمپ اشرف هستم. ميترسم که اين زنان و مردان، خود را در مقابل نيرويي بيابند که هيچ قدرت دفاعي در برابر آن نداشته باشند. اگر تمام آنچه که به عنوان سلاحي براي دفاع از آنان در اختيار داشته باشم فقط صدايم باشد، فرياد خواهم زد نام آنها را از ليست خارج کنيد. اينها افراد خوبي هستند و تروريست نيستند.

ژنرال فيليپس:
خانم رجوي، من اطمينان دارم که دختر شما و قريب به ۱۰۰۰ زن ديگر مجاهد از اين قدرداني خواهند کرد که يک زن ديگر به آنها بپيوندد و با آنها کار کند. چون، بله، من امنيت دختر خودم را به دست به اصطلاح «تروريستها» خواهم سپرد. اما اين تصميم من نيست بلکه، سارا، اين انتخاب خود توست. اگر من فرصت يابم و رئيس جمهور به من اجازه دهد که به آنجا بروم، آيا مرا همراهي خواهي کرد حتي اگر به معني رفتن به اشرف باشد؟
سارا: من ميگويم بزن بريم!
متشکرم

خلاصه يي از تاريخچه آشنايي سارا فيليپس با ساكنان اشرف
منبع سايت همبستگي ملي
http://www.hambastegimeli.com/index.php?option=com_content&view=article&id=33180:2012-01-23-19-12-16&catid=21:2010-01-17-21-49-36

ﻣـﺎﻳـﺎ ﺁﻧﺠـﻠﻮ- ﻣﻦ ﺑﺮﻣﻲ ﺧﻴﺰﻡ

2012-01-24T16:21:00.000-08:00

ﻣﺎﻳﺎﺁﻧﺠﻠﻮﺩﺭ٤ ﺁﻭﺭﻳﻞ ١٩٢٨ ﺩﺭﺳﻨﺖ ﻟﻮﻳﻲ،ﺩﺭﺍﻳﺎﻟﺖ ﻣﻴﺴﻮﺭﻱ
ﺁﻣﺮﻳﮑﺎ، ﺑﻪﺩﻧﻴﺎ ﺁﻣﺪ. ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄﻲ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻧﮋﺍﺩﭘﺮﺳﺘﻲ ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﺁﺭﮐﺎﻧﺰﺍﺱ ﻧﺰﺩ ﻣﺎﺩﺭﺑﺰﺭﮒ ﻓﻘﻴﺮﺵ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻳﺎﻓﺖ. ﺩﺭﺳﻦ
١٦ ﺳﺎﻟﮕﻲ ﺑﭽﻪﺩﺍﺭ ﺷﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻱ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮﺩ ﻭ ﭘﺴﺮﺵ ﺑﻪ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺁﺷﭙﺰ ﻭﮔﺎﺭﺳﻦ ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪﮐﺎﺭﮐﺮﺩ. ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺎﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﺁﺛﺎﺭ ﺷﮑﺴﭙﻴﺮ ﻭ ﺍﺩﮔﺎﺭ ﺁﻟﻦ ﭘﻮ ﺑﻪﻧﻮﺷﺘﻦ ﻭ ﺳﺮﻭﺩﻥ ﻋﻼﻗﻤﻨﺪ ﺷﺪ . ﺍﻭ
ﻳﮏ ﺷﺎﻋﺮ، ﺗﺎﺭﻳﺦﻧﻮﻳﺲ، ﻫﻨﺮﭘﻴﺸﻪ، ﻧﻤﺎﻳﺸﻨﺎﻣﻪﻧﻮﻳﺲ ﻭ ﻓﻌﺎﻝ ﺣﻘﻮﻕ
ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ ﺗﻬﻴﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﮐﺎﺭﮔﺮﺩﺍﻥ ﻓﻴﻠﻢ ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺯ ﺳﺎﻝ
١٩٨١ ﺍﺳﺘﺎﺩﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﻭﻳﮏﻓﺎﺭﺳﺖﺩﺭﺷﻤﺎﻝﮐﺎﺭﻭﻟﻴﻨﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻭ(
ﻋﻼﻭﻩ ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻲ). ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻱ ﺍﺳﭙﺎﻧﻴﺎﻳﻲ، ﺍﻳﺘﺎﻟﻴﺎﻳﻲ ﻭ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻱ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻣﻨﻄﻘﺔ ﻏﺮﺏ ﺁﻓﺮﻳﻘﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻲﮐﻨﺪ. ﺑﺎ ﻳﮏ ﻣﺒﺎﺭﺯ ﺁﺯﺍﺩﻳﺨﻮﺍﻩ
ﺍﺯ ﺟﻨﻮﺏ ﺁﻓﺮﻳﻘﺎ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻣﺪﺗﻲ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﺼﺮ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍ ﻥ ﺍﺩﻳﺘﻮﺭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﺔ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻲ ﺯﺑﺎﻥ ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ، ﻋﺮﺏ ﺁﺑﺰﺭﻭﺭ، ﮐﺎﺭﻣﻲﮐﺮﺩ.
ﻣﺪﺗﻲ ﻫﻢ ﺩﺭﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﻏﻨﺎ ﺑﻪﺗﺪﺭﻳﺲ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﻮﺩ. ﺍﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻣﺎﺭﺗﻴﻦ ﻟﻮﺗﺮﮐﻴﻨﮓﻭ ﺍﺯﻓﻌﺎﻻﻥﺟﻨﺒﺶﺿﺪﻧﮋﺍﺩﭘﺮﺳﺘﻲ ﺑﻮﺩ.ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻱ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﭘﺮﻓﺮﻭﺷﺘﺮﻳﻦﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻱ ﺭﻣﺎﻥ ﻭﺷﻌﺮ ﺩﺭ ﺁﻣﺮﻳﮑﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻱ ﻣﺸﻬﻮﺭﺵ ﻣﻲﺗﻮﺍﻥ ﺍﺯ:
ـﻣﻲﺩﺍﻧﻢ ﭼﺮﺍ ﭘﺮﻧﺪﺓ ﺩﺭﻗﻔﺲ ﺁﻭﺍﺯﻣﻲﺧﻮﺍﻧﺪ
ـ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺮﻣﻲﺧﻴﺰﻡـﻣﺠﻤﻮﻋﺔﺷﻌﺮ
ﻓﻘﻂ ﺟﺮﻋﻪﻳﻲ ﺁﺏ ﺧﻨﮏ ﺑﻪﻣﻦ ﺑﺪﻩ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻦﮐﻪ ﺑﻤﻴﺮﻡ
ﻫﻤﻪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺧﺪﺍ ﮐﻔﺸﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺳﻔﺮ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺷﻌﺮ ﺯﻳﺮ ﺍﺯ ﺍﻭﺳﺖ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺮﻣﻲﺧﻴﺰﻡ
ﺗﻮ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻲ ﻣﺮﺍ ﺩﺭﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﻪﺯﻳﺮ ﺑﮑﺸﻲ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻲ ﻣﺮﺍ ﺩﺭﺗﺎﺭﻳﺦ ﭘﺴﺖ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﻲ
ﺑﺎ ﺩﺭﻭﻏﻬﺎﻱ ﮔﺰﻧﺪﻩ ﻭ ﭼﻨﺪ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺕ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻲ ﻣﺮﺍ ﺩﺭﺧﺎﮐﻬﺎﻱ ﻫﺮﺯ ﺑﮑﺸﺎﻧﻲ
ﺍﻣﺎ ﻣﻦ ﻫﻢﭼﻮﻥ ﻏﺒﺎﺭﻱ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺎﮎ ﺑﺮﻣﻲﺧﻴﺰﺩ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺮﻣﻲﺧﻴﺰﻡ
ﺁﻳﺎ ﺳﺮﻓﺮﺍﺯﻱ ﻣﻦ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺁﺷﻔﺘﻪ ﻣﻲﺳﺎﺯﺩ؟
ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺎﺭﻳﮏ ﻭ ﺁﺯﺭﺩﻩ ﺍﻱ
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﻦ ﮔﺎﻡ ﻣﻲﺯﻧﻢ ﺳﺮﻓﺮﺍﺯﺍﻧﻪ ﮔﻮﻳﺎ ﮐﻪ
ﭼﺎﻩ ﻧﻔﺘﻲ ﺑﻪﺩﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻡ؟
ﻭ ﺩﺭﺍﺗﺎﻗﻢ ﻣﻲﻃﭙﻢ
ﻫﻢﭼﻮﻥ ﻣﺎﻩ ﻭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﺎ ﺍﻣﻮﺍﺟﻲ ﺍﺯ ﻳﻘﻴﻦ
ﻫﻢﭼﻮﻥ ﺍﻣﻴﺪﻱ ﮐﻪ ﻓﻮﺍﺭﻩ ﻣﻲﮐﺸﺪ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﻣﻦ ﺑﺮﻣﻲﺧﻴﺰﻡ
ﺁﻳﺎ ﻣﻲ ﺧﻮﺍﻫﻲ ﻣﺮﺍ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﺒﻴﻨﻲ؟
ﺑﺎ ﺳﺮﻱ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻭ ﭼﺸﻤﺎﻧﻲ ﺑﻪﺯﻣﻴﻦ
ﺩﻭﺧﺘﻪﺷﺪﻩ
ﺑﺎ ﺷﺎﻧﻪﻫﺎﻳﻲ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻫﻢﭼﻮﻥ ﻗﻄﺮﺍﺕ
ﺍﺷﮏ
ﺑﺎ ﻓﺮﻳﺎﺩﻱ ﻋﻤﻴﻖ ﺍﺯ ﺳﺮﺩﺭﺩ ﻭ ﺿﻌﻒ؟
ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻣﻌﺎﺻﺮ
ﺁﻳﺎ ﺳﺮﺍﻓﺮﺍﺯﻱ ﻣﻦ ﺗﻮﺭﺍ ﺁﺯﺭﺩﻩ ﻣﻲﮐﻨﺪ؟
ﺁﻳﺎ ﺑﺮﺍﻳﺖ ﺳﺨﺖ ﻭ ﻧﺎﮔﻮﺍﺭﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﻲﺧﻨﺪﻡ ﮔﻮﻳﻲ ﮐﻪ ﻣﻌﺪﻧﻲ ﺍﺯ ﻃﻼ
ﺑﻪﺩﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻡ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻮ ﺑﺎ ﮐﻠﻤﺎﺗﺖ ﺑﻪﻣﻦ ﺷﻠﻴﮏ ﮐﻨﻲ
ﻫﻨﮕﺎﻣﻲﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﻁ ﭘﺸﺖ ﺧﺎﻧﻪﺍﻡ ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ
ﻣﻲﮐﺎﻭﻡ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ ﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ ﮐﻨﻲ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍ ﺑﺎ ﻧﻔﺮﺕ ﺳﺮﺷﺎﺭﺕ ﺑﮑﺸﻲ
ﺍﻣﺎ ﺑﺎﺯﻫﻢ ﭼﻮﻥ ﻫﻮﺍ ﺑﺮﻣﻲﺧﻴﺰﻡ
ﺁﻳﺎ ﺟﻨﺴﻴﺖ ﻣﻦ ﺗﺮﺍ ﺧﺸﻤﮕﻴﻦ ﻣﻲﺳﺎﺯﺩ
ﺁﻳﺎ ﺑﺮﺍﻳﺖ ﺷﮕﻔﺖﺁﻭﺭﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ
ﺑﺮﻗﺼﻢ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﮐﻪ ﺍﻟﻤﺎﺱ ﺑﻪﺩﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻡ
ﺩﺭﻧﻘﻄﺔ ﺍﻟﺘﻘﺎﻱ ﭘﺎﻫﺎﻳﻢ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺷﺮﻣﮕﻴﻨﻢ

ﻣﻦ ﺑﺮﻣﻲ ﺧﻴﺰﻡ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻳﻲ ﮐﻪ ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺭ ﺩﺭﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﻦ ﺑﺮﻣﻲﺧﻴﺰﻡ
ﻣﻦ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮﺳﻲ ﺳﻴﺎﻫﻢ ﺟﻬﻨﺪﻩ ﻭ ﻓﺮﺍﺥ
ﺩﺭﻣﻮﺟﻬﺎ ﻣﻲﮔﺬﺭﻡ ﺑﺎ ﺟﺰﺭ ﻭ ﻣﺪﻡ
ﺩﺭﭘﺸﺖ ﺳﺮﻣﻲ ﻧﻬﻢ ﺷﺒﻬﺎﻱ ﺗﺮﺱ ﻭ ﺗﺮﻭﺭ ﺭﺍ
ﺑﺮﻣﻲ ﺧﻴﺰﻡ ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ ﺭﻭﺷﻨﺎﻳﻲ ﺷﮕﻔﺖﺁﻭﺭ ﺭﻭﺯ،
ﺑﺮﻣﻴﺨﻴﺰﻡ ﺑﺎ ﻳﺎﺩﮔﺎﺭﻫﺎﻳﻲ ﮐﻪ ﻧﻴﺎﮐﺎﻧﻢ ﺑﺮﺟﺎ
ﻧﻬﺎﺩﻩ ﺍﻧﺪ
ﻣﻦ ﺭﺅﻳﺎﻫﺎ ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻫﺎﻱ ﺑﺮﺩﮔﺎﻧﻢ.
ﻣﻦ ﺑﺮﻣﻲ ﺧﻴﺰﻡ
ﺑﺮﻣﻲﺧﻴﺰﻡ
ﺑﺮﻣﻲﺧﻴﺰﻡ
نشريه فرهنگي ادبي ندا

ﺗﺮﺟﻤﺔ ﺩﮐﺘﺮ ﺯﺭﻱ ﺍﺻﻔﻬﺎﻧﻲ

رسالت روشنفكر از نگاه شاملو

2012-01-24T15:07:00.000-08:00

ﺭﻭﺷﻨﻔﻜﺮﻱ ﻛﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻪ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭﺟﺪﺍﻧﻲ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ ﻛﻨﺪ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﻦ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺎﻟﺪ. ﻭ ﺷﻬﺎﺩﺕ، ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻛﻪ ﺗﻠﺦ ﺍﺳﺖ. ﺗﻠﺦ ﺍﺳﺖ ، ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻧﻬﺎﻱ ﺷﺎﻩ ﺑﻪ ﻛﺎﻡ ﺭﻭﺷﻨﻔﻜﺮ ﺭﻳﺨﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ ﻛﻪ ﺭﻭﺷﻨﻔﻜﺮ ﺑﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺟﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﺗﻠﺨﻲ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺍﺯ ﺯﻗﻮﻡ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻣﻲ ﮔﺬﺭﺩ.
ﺳﻮﺭﺧﻮﺭﺍﻥ ﻗﺪﻳﻤﻲ ﺳﺮﻧﮕﻮﻥ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺳﻮﺭﺧﻮﺭﺍﻥ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻱ ﺟﺎﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﻣﻲ ﮔﻴﺮﻧﺪ ﻭ فﺎﺷﻴﺴﻤﻲ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﻓﺎﺷﻴﺴﻢ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ ﻛﻪ ﻗﺎﻟﺒﺶ ﻳﻜﻲ ﺍﺳﺖ. ﺷﻜﻠﺶ ﻳﻜﻲ ﺍﺳﺖ ﻋﻤﻠﻜﺮﺩﺵ ﻳﻜﻲ ﺍﺳﺖ، ﭼﻤﺎﻕ ﻭ ﺗﭙﺎﻧﭽﻪ ﻭ ﺯﻧﺪﺍﻧﺶ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻓﻘﻂ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻫﺎﻳﺶ ﻓﺮﻕ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﺯﻣﺎﻥ ﺳﻠﻄﺎﻥ ﻣﺤﻤﻮﺩ ﻣﻲ ﻛﺸﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺷﻴﻌﻪ ﺍﺳﺖ ، ﺯﻣﺎﻥ ﺷﺎﻩ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻣﻲ ﻛﺸﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺳﻨﻲ ﺍﺳﺖ، ﺯﻣﺎﻥ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﻳﻦ ﺷﺎﻩ ﻣﻲ ﻛﺸﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﺎﺑﻲ ﺍﺳﺖ ، ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻋﻠﻲ ﺷﺎﻩ ﻣﻲ ﻛﺸﺘﻨﺪ
ﻛﻪ ﻣﺸﺮﻭﻃﻪ ﺍﺳﺖ ، ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺿﺎ ﺧﺎﻥ ﻣﻲ ﻛﺸﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﻣﺸﺮﻭﻃﻪ ﺍﺳﺖ ، ﺯﻣﺎﻥ ﻛﺮﻩ ﺍﺵ ﻣﻲ ﻛﺸﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺧﺮﺍﺑﻜﺎﺭ ﺍﺳﺖ، ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﻮ ﺩﻫﻨﺶ ﻣﻲ ﺯﻧﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﻨﺎﻓﻖ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻓﺮﺩﺍ ﻭﺍﺭﻭﻧﻪ ﺑﺮﺧﺮﺵ ﻣﻲ ﻧﺸﺎﻧﻨﺪ ﻭ ﺷﻤﻊ ﺁﺟﻴﻨﺶ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﻻﻣﺬﻫﺐ ﺍﺳﺖ.
ﺭﻭﺷﻨﻔﻜﺮﺍﻥ ﺍﺻﻴﻞ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻛﻪ ﻧﻪ ﻓﺮﻳﺐ ﺯﺭﻕ ﻭ ﺑﺮﻕ ﻛﻠﻤﺎﺕ ﺭﺍ ﻣﻲ ﺧﻮﺭﻧﺪ ﻭ ﻧﻪ ﻣﺮﻋﻮﺏ ﻫﺎﺭﺕ ﻭ
ﭘﻮﺭﺗﻬﺎﻱ ﻗﺪﺭﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻴﻨﺸﻲ ﺑﻪ ﺭﻭﺷﻨﻲ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺧﻮﺏ ﻣﻲ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ ﻛﻪ ﺣﺎﻝ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺭﻭﺷﻦ ﺩﺭﻙ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ. ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﻛﻪ ﮔﻮﻳﻲﭘﻴﺸﮕﻮﻳﺎﻧﻲ ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻛﻼﻣﻲ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ... ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﻫﻨﺮ ﻫﻮﺍﻱ ﺗﻨﻔﺴﻲ ﻫﺮﻓﺮﺩ،
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﺟﻨﺒﺸﻲ ﺍﺳﺖ، ﻧﮕﺎﻫﺸﺎﻥ ﺩﻭﺭﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﺪ ﻭ ﺣﻮﺍﺩﺙ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻟﻮﺡ ﺗﻘﺪﻳﺮ ﻣﻲ ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﺷﺎﻣﻠﻮ، ﺷﺎﻋﺮ ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ ﻣﺎ، ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺖ ﺭﻭﺷﻨﻔﻜﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩ. ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﺭﺗﺠﺎﻉ ﻫﺎﺭ ﻣﺬﻫﺒﻲ ﺣﺎﻛﻢﺷﺪﻩ ﺭﺍﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﺻﺒﺢ ﻛﺎﺫﺑﺶ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺭﺩ ﺷﺎﺩﺭﻭﺍﻥ ﺷﺎﻣﻠﻮ ﺩﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﺷﻌﺮﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪﺧﻄﺮ ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪﺍﺕ ﻭ ﻋﻤﻠﻜﺮﺩﻫﺎﻱ ﺍﺭﺗﺠﺎﻉ ﻫﺸﺪﺍﺭ ﻣﻲﺩﺍﺩ ﻭ ﻭﻇﻴﻔﺔ ﺭﻭﺷﻨﻔﻜﺮﺍﻥ ﺍﺻﻴﻞ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻮﺍﺟﻬﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻱ ﻣﻲﻛﺮﺩ.ﺍﺯﺟﻤﻠﺔﺍﻳﻦﻫﺸﺪﺍﺭﻫﺎ ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﻳﻲﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﺭﺩﻳﺒﻬﺸﺖ ﺳﺎﻝ ٥٨ ﻳﻌﻨﻲ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻪ ﻣﺎﻩ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﻣﺠﻠﺔ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﻣﺼﻮﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻳﺎﻡ ﺑﻪﭼﺎﭖ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﻧﻈﺮﺍﺕ ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪﻱ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻗﺴﻤﺘﻲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﺘﺎﻥ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩﺍﻳﻢ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺯﻳﺮ ﻣﻲﺧﻮﺍﻧﻴﺪ:
ﺭﻭﺷﻨﻔﻜﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺠﻤﻊ ﻭ ﻣﺤﻔﻞ ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻲ، ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺷﺎﻩ ﻭﻇﻴﻔﺔ ﻣﺸﺨﺺ ﻭ ﻣﻌﻠﻮﻣﻲ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺑﻪﺍﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺑﻪﺩﺭﺳﺘﻲ ﻋﻤﻞ ﻣﻲ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﻳﺎ ﻧﻪ، ﻛﺎﺭﻱ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﺍﻣﺎ ﺣﺎﻻ
ﭼﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪﻳﻲ ﺩﺍﺭﻧﺪ؟
ﺷﺎﻣﻠﻮ:ﻭﻇﻴﻔﺔﺭﻭﺷﻨﻔﻜﺮﺍﻥﻭﻇﻴﻔﻪﻳﻲﺩﺷﻮﺍﺭﻭﻏﻢﺍﻧﮕﻴﺰﺍﺳﺖ. ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺧﺮﺩ ﻭ ﻣﻨﻄﻖ ﻫﻤﻮﺍﺭ ﻛﻨﻨﺪ ﻭ ﻧﺎﮔﻔﺘﻪ ﭘﻴﺪﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ، ﺩﺭ ﻫﻢ ﺷﻜﺴﺘﻦ ﻭﻣﺪﻓﻮﻥ ﺷﺪﻥ
ﺯﻳﺮﺁﻭﺍﺭﺳﻨﮓﻭﺳﻘﻂ ﻫﻤﻴﻦﺭﺍﻩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱﺧﻮﺩ ﺑﻪﻋﻨﻮﺍﻥﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ. ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﺟﻬﻞ ﻭ ﺗﻌﺼﺐ ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺭﻭﺷﻨﻔﻜﺮﺍﻧﺶ ﻣﺤﺘﻮﻡﺗﺮ ﺍﺳﺖ، ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺗﻮﺩﺓ ﻣﺘﻌﺼﺐ ﺑﻪﺭﻭﺷﻨﻔﻜﺮ ﺑﻪﭼﺸﻢ ﺩﺷﻤﻨﻲ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻲﻛﻨﺪ، ﺍﻧﮕﻠﻬﺎﻱ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﺰﻛﻪﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪﻣﻨﺎﻓﻊﻓﺮﺩﻱﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻣﻌﻤﻮﻻً ﺑﻪ ﺟﻬﻞ ﻭ ﺗﻌﺼﺐ ﺗﻮﺩﻩ ﺩﺍﻣﻦ ﻣﻲﺯﻧﻨﺪ. ﺑﻪ ﺁﺗﺶ ﺩﺷﻤﻨﻲ ﺗﻮﺩﻩ ﺑﺎ ﺭﻭﺷﻨﻔﻜﺮﺍﻥ ﺟﻬﺖﻣﻲ ﺩﻫﻨﺪﻭ ﺍﻳﻦ«ﺑﺪﮔﻤﺎﻧﻲ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ» ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻣﺮ ﺑﻪ ﻗﺪﺭﺗﻲ ﻓﺎﺷﻴﺴﺘﻲ ﻭ ﻣﻬﺎﺟﻢ ﻭ ﻛﻮﺭ ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺧﻮﺩ ﺷﻜﻞﻣﻲﺑﺨﺸﻨﺪ ﻣﺮ ﺑﻪ ﻗﺪﺭﺗﻲ ﻓﺎﺷﻴﺴﺘﻲ ﻭ ﻣﻬﺎﺟﻢ ﻭ ﻛﻮﺭ ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺧﻮﺩ ﺷﻜﻞﻣﻲﺑﺨﺸﻨﺪ.
ﺑﻪ ﻧﺎﻛﺴﺎﻧﻲ ﻧﻈﻴﺮ ﻫﻴﺘﻠﺮ ﻭ ﻣﻮﺳﻮﻟﻴﻨﻲ ﻭ ﻓﺮﺍﻧﻜﻮ ﻭ ﺳﺎﻻﺯﺍﺭ ﻭ ﺗﺮﻭﺧﻴﻠﻮ ﻳﺎ ﺭﺿﺎ ﺧﺎﻥ ﻭ ﺗﺨﻢ ﻭ ﺗﺮﻛﻪ ﺍﺵ، ﺟﺰ ﺟﻬﻞ ﻭ ﺗﻌﺼﺐ ﭼﻪ ﭼﻴﺰ ﺍﻣﻜﺎﻥﻣﻲﺩﻫﺪﻛﻪ ﺑﻪ ﺗﺨﺖ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻜﻴﻪﻛﻨﻨﺪ.
ﺗﻮﺩﺓ ﻧﺎﺁﮔﺎﻫﻲ ﻛﻪ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻧﻤﻲﺩﻫﺪ ﻭ ﻧﺎﮔﺰﻳﺮ ﺍﺯ ﭘﺎﻳﮕﺎﻩﺗﻌﺼﺐﻗﻀﺎﻭﺕ ﻣﻲﻛﻨﺪﻣﻌﻤﻮﻻًﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲ ﺩﺷﻤﻨﻲ ﻣﻲﻭﺭﺯﺩ ﻛﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﻫﻨﺪﺓ ﺍﻭﺳﺖ. ﻭ ﻻﺟﺮﻡ
ﭘﺎﻳﻪﻫﺎﻱ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﻧﻔﻮﺫ ﺣﺮﺍﻣﺰﺍﺩﮔﺎﻧﻲ ﺭﺍ ﺍﺳﺘﺤﻜﺎﻡ ﻣﻲﺑﺨﺸﺪ ﻛﻪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺧﻮﺭﺩﺓ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺜﻞ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺩﻩﻫﺎ ﻣﺜﻞ ﻛﻮﺩﻙ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺳﺮﻧﮓ ﭘﺰﺷﻚ ﻭ ﭼﺎﻗﻮﻱ ﺟﺮﺍﺡ
ﻭﺣﺸﺖ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﻪﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺴﺎﻋﺪﺕ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ ﻃﺒﻴﺐ ﺗﺮﺟﻴﺢﻣﻲﺩﻫﺪ، ﺍﻣﺎﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ، ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ ﺑﻴﻤﺎﺭ، ﻛﻮﺩﻙ ﻧﺤﻴﻔﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺭﻏﻢ ﺗﻼﺷﻬﺎﻱ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖﺁﻣﻴﺰﺵ ﺑﻪ ﻣﻮﻗﻊ ﺑﻪﻃﺒﻴﺐ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻏﻮﻝ ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪ ﭘﺮ ﻧﻴﺮﻭﻳﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﭼﻤﺎﻗﺶ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻭ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻣﻴﻜﺮﻭﺏ ﻭﺣﺸﺘﻨﺎﻛﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺻﻔﺮﺍﻱ ﺗﻌﺼﺒﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﺮﻛﺖ ﺩﺭ ﻣﻲﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﭼﻨﺎﻥ ﺧﺎﻡ ﺍﻧﺪﻳﺸﻲ ﻭ ﺟﻬﻠﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﻫﻴﭻﻣﻨﻄﻘﻲ ﺭﺍ ﻧﻤﻲﭘﺬﻳﺮﺩ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﻮﻳﻢ ﻛﻪ ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺭ ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺭﻭﺷﻨﻔﻜﺮ «ﻣﻲﺑﺎﻳﺪ» ﺑﻪ ﭘﺎﺧﻴﺰﺩ ﻭ ﺣﻀﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻋﻼﻡ ﻛﻨﺪ ﻭ ﻧﺎﮔﺰﻳﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻄﻲ
ﺭﻭﺷﻨﻔﻜﺮﻱ ﻛﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻪﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭﺟﺪﺍﻧﻲ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ ﻛﻨﺪ، ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺭﺍ ﺑﻪﺗﻦ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺎﻟﺪ. ﻭ ﺷﻬﺎﺩﺕ، ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻛﻪ ﺗﻠﺦ ﺍﺳﺖ. ﺗﻠﺦ ﺍﺳﺖ، ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻧﻬﺎﻱ ﺷﺎﻩ ﺑﻪ ﻛﺎﻡ ﺭﻭﺷﻨﻔﻜﺮ ﺭﻳﺨﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮﻗﺮﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺍﻭ ﺑﻪ ﺩﺳﺖﻛﺴﺎﻧﻲ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ ﻛﻪ ﺭﻭﺷﻨﻔﻜﺮ ﺑﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺟﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﺗﻠﺨﻲ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺍﺯ ﺯﻗﻮﻡ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻣﻲ ﮔﺬﺭﺩ. ﺩﻧﻴﺎﻱ ﻛﺸﺖ ﻭ ﻛﺸﺘﺎﺭ:
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﺶ ﺗﻨﻬﺎ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻓﻀﺎﻱ ﺁﺯﺍﺩﻱ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺷﻜﻔﺘﻪ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺗﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺗﻌﺼﺐ ﻭ ﺧﺎﻡﺍﻧﺪﻳﺸﻲ ﺑﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺣﺎﻛﻢ ﺍﺳﺖ، ﺍﺧﺘﻨﺎﻕ ﺑﺮﺟﺎﻣﻌﻪ ﺣﺎﻛﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﻱ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪﻛﻪ«ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺁﺯﺍﺩﻱ ﺳﺨﻦ ﺑﮕﻮﻳﻲ ﺍﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻴﺰﻱ ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻣﻲﭘﺴﻨﺪﻡ» ﻫﻴﭻ ﺳﺨﻦ ﺣﻘﻲ ﺑﺮﺯﺑﺎﻧﻬﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ. ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺍﺯ ﭘﻮﻳﺎﻳﻲ ﺑﺎﺯ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﺕ ﺑﻪ ﭼﻴﺰﻱ ﻛﻬﻨﻪ ﻭ ﻣﺘﺤﺠﺮ ﻣﺒﺪﻝ ﻣﻲﺷﻮﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﺩﺭ ﺑﻲ ﻓﺮﻫﻨﮕﻲ ﻭ ﺟﻬﻞ ﻭ ﺧﺎﻡ ﺍﻧﺪﻳﺸﻲ ﻓﺮﻭﻣﻲﺭﻭﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺭﺳﺎﻟﺘﻬﺎﻳﺶ ﺩﻭﺭﺗﺮ ﻭ ﺩﻭﺭﺗﺮ ﻣﻲ ﺍﻓﺘﺪ ﻭ ﻫﺮ ﺍﺯ ﭼﻨﺪﻱ ﺑﻪ ﺑﻦﺑﺴﺘﻬﺎﻱ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻱ ﻛﺸﺖ ﻭ ﻛﺸﺘﺎﺭ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﻣﻲﺍﻧﮕﻴﺰﺩ ﻭ ﺷﻮﺭﺵ ﻛﻮﺭ ﻭ ﺑﻲﻫﺪﻑ ﺗﺎﺯﻩﻳﻲ ﺑﻪﺭﺍﻩ ﻣﻲﺍﻧﺪﺍﺯﺩ ﻛﻪ ﻣﻴﻮﻩﭼﻴﻨﺎﻥ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺳﻤﺶ ﺭﺍ «ﺍﻧﻘﻼﺏ» ﻣﻲﮔﺬﺍﺭﻧﺪ، ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﻣﻔﻬﻮﻣﻲ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ «ﻛﻮﺩﺗﺎ» ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺳﻮﺭﺧﻮﺭﺍﻥ ﻗﺪﻳﻤﻲ ﺳﺮﻧﮕﻮﻥ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺳﻮﺭﺧﻮﺭﺍﻥ ﺗﺎﺯﻩﻳﻲ ﺟﺎﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻲﮔﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﻓﺎﺷﻴﺴﻤﻲ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﻓﺎﺷﻴﺴﻢ ﺩﻳﮕﺮﻣﻲﺷﻮﺩ ﻛﻪﻗﺎﻟﺒﺶﻳﻜﻲ ﺍﺳﺖ.ﺷﻜﻠﺶﻳﻜﻲ ﺍﺳﺖ ﻋﻤﻠﻜﺮﺩﺵ ﻳﻜﻲ ﺍﺳﺖ، ﭼﻤﺎﻕ ﻭ ﺗﭙﺎﻧﭽﻪ ﻭ ﺯﻧﺪﺍﻧﺶ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﻓﻘﻂﺑﻬﺎﻧﻪﻫﺎﻳﺶﻓﺮﻕﻣﻲﻛﻨﺪ.ﺯﻣﺎﻥﺳﻠﻄﺎﻥﻣﺤﻤﻮﺩﻣﻲﻛﺸﺘﻨﺪﻛﻪ ﺷﻴﻌﻪ ﺍﺳﺖ، ﺯﻣﺎﻥ ﺷﺎﻩ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻣﻲﻛﺸﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺳﻨﻲ ﺍﺳﺖ، ﺯﻣﺎﻥ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﻳﻦﺷﺎﻩ ﻣﻲ ﻛﺸﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﺎﺑﻲ ﺍﺳﺖ، ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻋﻠﻴﺸﺎﻩ
ﻣﻲﻛﺸﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﺸﺮﻭﻃﻪ ﺍﺳﺖ، ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺿﺎﺧﺎﻥ ﻣﻲﻛﺸﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﻣﺸﺮﻭﻃﻪ ﺍﺳﺖ، ﺯﻣﺎﻥ ﻛﺮﻩ ﺍﺵ ﻣﻲﻛﺸﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺧﺮﺍﺑﻜﺎﺭ ﺍﺳﺖ، ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﻮ ﺩﻫﻨﺶ ﻣﻲﺯﻧﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﻨﺎﻓﻖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻓﺮﺩﺍ
ﻭﺍﺭﻭﻧﻪ ﺑﺮﺧﺮﺵﻣﻲﻧﺸﺎﻧﻨﺪ ﻭ ﺷﻤﻊ ﺁﺟﻴﻨﺶﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﻻﻣﺬﻫﺐ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺍﺳﻢ ﻭ ﺍﺗﻬﺎﻣﺶ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻧﮕﻴﺮﻳﻢ ﭼﻴﺰﻳﺶ ﻋﻮﺽ ﻧﻤﻲﺷﻮﺩ. ﺗﻮ ﺁﻟﻤﺎﻥ ﻫﻴﺘﻠﺮﻱﻣﻲﻛﺸﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﻳﻬﻮﺩﻳﻬﺎﺳﺖ، ﺣﺎﻻ ﺗﻮ ﺍﺳﺮﺍﻳﻴﻞ ﻣﻲﻛﺸﻨﺪ ﻛﻪ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﻓﻠﺴﻄﻴﻨﻴﻬﺎﺳﺖ، ﻋﺮﺑﻬﺎ ﻣﻲﻛﺸﻨﺪ ﻛﻪ ﺟﺎﺳﻮﺱ ﺻﻬﻴﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎﺳﺖ، ﺻﻬﻴﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎﻣﻲﻛﺸﻨﺪ ﻛﻪ ﻓﺎﺷﻴﺴﺖ ﺍﺳﺖ. ﻓﺎﺷﻴﺴﺘﻬﺎ ﻣﻲﻛﺸﻨﺪ ﻛﻪ ﻛﻤﻮﻧﻴﺴﺖ ﺍﺳﺖ، ﻛﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ ﻣﻴﻜﺸﻨﺪ ﻛﻪ ﺁﻧﺎﺭﺷﻴﺴﺖ ﺍﺳﺖ، ﺭﻭﺳﻬﺎ ﻣﻲﻛﺸﻨﺪ ﻛﻪﭘﺪﺭ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺍﺯ ﭼﻴﻦ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻱ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﻭ ﭼﻴﻨﻴﻬﺎ ﻣﻲﻛﺸﻨﺪ ﻛﻪ ﺣﺮﺍﻣﺰﺍﺩﻩ ﺳﻨﮓ ﺭﻭﺱ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻴﻨﻪ ﻣﻲﺯﻧﺪ ﻭﻣﻲﻛﺸﻨﺪ ﻭ ﻣﻲﻛﺸﻨﺪ ﻭﻣﻲﻛﺸﻨﺪ؛ ﭼﻪﻗﺼﺎﺑﺨﺎﻧﻪﻳﻲ ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎﻱ ﺑﺸﺮﻳﺖ!
ﺍﻣﺎ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ، ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻧﺪﻳﺸﻤﻨﺪ، ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩﻩ، ﻫﻴﭻﻛﺠﺎ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﺔ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻤﻪﺟﺎﺗﻨﻬﺎﺳﺖ، ﻫﻤﻪﺟﺎ ﺩﺭ ﺍﻗﻠﻴﺖﻣﺤﺾ ﺍﺳﺖ.
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻲ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻱ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮﻳﻲ ﻃﺮﺣﻲ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻛﺮﺩ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺗﻌﺼﺐ ﻣﺠﺎﻟﻲ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻧﻤﻲ ﺩﻫﺪ؟ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻲﺗﻮﺍﻥ ﺩﺳﺘﻲ ﺑﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭﻱ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﺩ، ﻭﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﺗﻮ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺮﺍ ﻧﺠﺲ ﻣﻲﺷﻤﺮﻱ؟ ﭼﮕﻮﻧﻪﻣﻲﺗﻮﺍﻧﻢ ﻛﻨﺎﺭ ﺗﻮ ﺣﻘﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺋﻞ ﺑﺎﺷﻢ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻮﻻ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻦ ﻣﻲ ﺩﺍﻧﻲ ﻭ ﺧﻮﻥ ﻣﺮﺍ ﺣﻼﻝ ﻣﻲ ﺷﻨﺎﺳﻲ؟ ﭼﮕﻮﻧﻪﻣﻲﺗﻮﺍﻧﻲﺩﺭﺣﻖﻭ ﻧﺎﺣﻖﺳﺨﻦﻣﻦﻋﺎﺩﻻﻧﻪﻗﻀﺎﻭﺕ ﻛﻨﻲ، ﺗﻮﻛﻪ ﭘﻴﺸﺎﭘﻴﺶﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻥﻛﻪﻣﻦ ﻟﺐ ﺑﻪﺳﺨﻦ ﺑﺎﺯﻛﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻢﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﻛﻔﺮ ﻭ ﺯﻧﺪﻗﻪﻣﺘﻬﻢ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻱ؟
ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ ﺟﻬﺎﻧﻲ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ، ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﻜﻨﺪ. ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ ﺟﻬﺎﻧﻲ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻥﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﺸﺮﻱ ﺑﻪ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻱﻣﺬﻫﺒﻲ، ﺑﻪ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻱ ﻧﮋﺍﺩﻱ،
ﺑﻪﻣﺤﺪﻭﺩﻩﻫﺎﻱ ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﻳﻲ، ﺑﻪﻣﺮﺯﻫﺎﻱ ﻓﻜﺮﻱ ﻣﺘﻌﺼﺒﺎﻧﻪ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻧﺸﻮﺩ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺧﺮﺩ (ﻛﻪ ﻣﻌﻤﻮﻻً ﺩﺭ ﺍﻗﻠﻴﺖ ﺍﺳﺖ) ﻣﺤﻜﻮﻡ ﺁﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻧﺴﺒﺘﻬﺎﻱ ﺭﻳﺎﺿﻲ ﺗﺎﺑﻌﻴﺖ ﻛﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﺸﺖ (ﻛﻪ ﻣﻌﻤﻮﻻً ﻳﻜﻲ ﺍﺳﺖ) ﺯﻳﺮ ﺳﻠﻄﺔ ﺧﻮﺩ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺩﻭﺗﺎﺳﺖ)ﻣﻐﺰ ﺭﺍ (ﻛﻪ ﻣﻌﻤﻮﻻً ﺍﮔﺮ ﺗﻌﺼﺐ ﻭﺭﺯﻳﺪﻥ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻮﺟﻪ ﺑﺸﻤﺎﺭﻳﻢ، ﺩﺳﺖ ﻛﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻥﻗﺪﺭ ﺍﻧﺼﺎﻑ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻛﻪ ﺑﻪﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﻌﺼﺐﻭﺭﺯﻳﺪﻥ ﺑﻪﻣﻌﺘﻘﺪﺍﺗﺸﺎﻥ ﺣﻖ ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﺗﺸﺎﻥ ﺭﺍﺑﻪﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﺮﺍﺛﻲ ﺍﺯ ﻧﺴﻠﻬﺎﻱ ﮔﺬﺷﺘﺔ ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ ﺍﺷﻜﺎﻝ ﺑﺴﺘﻪﺑﻨﺪﻱﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﻪﻋﻨﻮﺍﻥ «ﺗﺎﺑﻮ»ﻫﺎﻱ ﻣﻘﺪﺱ ﺗﺤﻮﻳﻞ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺁﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﺕ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻱ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺗﻌﺼﺐ ﻣﺴﺄﻟﻪﻳﻲ ﻳﻚ ﻃﺮﻓﻪ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﺳﻨﮓﻣﺤﻚ ﻧﻤﻲﺧﻮﺭﺩ ﺑﻠﻜﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻥ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﺕﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻭﻛﻮﺷﺶ ﺑﻪﺳﺮﻛﻮﺑﻲﻣﻌﺘﻘﺪﺍﺕﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﻛﻪ ﺩﺭ ﻫﻴﺄﺕ «ﺗﻌﺼﺐ» ﺷﻜﻞ ﻣﻲﮔﻴﺮﺩ. ﻭ ﺩﻗﻴﻘﴼ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺖ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺫﻳﻨﻔﻊ ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﻣﻌﻤﻮﻻًﻫﺮﺍﻧﺪﻳﺸﺔ ﺁﺯﺍﺩﻣﻨﺸﺎﻧﻪ ﻳﻲ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺷﻮﺩ ﺑﺮﺍﻱ ﺣﻔﻆ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺧﻮﺩ «ﺿﺪﻣﺬﻫﺒﻲ» ﻣﻌﺮﻓﻲﻣﻲﻛﻨﻨﺪ. ﺩﺭﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﻛﺎﺭﻱ ﻛﻪ ﺷﺎﻩﻣﺨﻠﻮﻉ ﻧﻴﺰﻣﻲﻛﺮﺩ ﻭ ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺍﻓﻮﻝ ﻗﺪﺭﺗﺶ ﺍﺯ ﺑﺮﺍﻧﮕﻴﺨﺘﻦ ﺗﻌﺼﺒﺎﺕ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺮﺿﺪ ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﻥ ﺍﻧﻘﻼﺑﻲ ﻛﻮﺗﺎﻩ ﻧﻤﻲﺁﻣﺪ ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ «ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺍﺭﺗﺠﺎﻉ ﺳﺮﺥ ﻭ ﺳﻴﺎﻩ»ﻣﻲﺧﻮﺍﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﻭﻳﺮﺍﻧﮕﺮ ﺗﻌﺼﺐ ﻣﻄﻠﻖ
ﺁﮔﺎﻩ ﺑﻮﺩ.
ﺑﺎ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻌﺼﺐ ﻭﺭﺯﻱ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻲﺑﺎﻳﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ ﺩﺭ ﻫﺮﮔﻮﺷﺔ ﺩﻧﻴﺎ، ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻛﺸﺘﺎﺭﻫﺎﻱ ﻭﺳﻴﻊ ﻋﻘﻴﺪﺗﻲ ﻳﺎ ﻧﮋﺍﺩﻱﻳﺎﻣﺬﻫﺒﻲﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍﻛﻪﻭﺍﻗﻌﻴﺘﻬﺎﭼﻨﻴﻦﻧﮕﺮﺍﻧﻴﻬﺎﻱﻭﺣﺸﺖ ﺑﺎﺭﻱ ﺭﺍ ﺗﻮﺟﻴﻪﻣﻲﻛﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﻟﺰﻭﻣﴼ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﻣﻮﺍﺭﺩ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺮﺧﻼﻑ ﺟﻬﺖ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺣﺮﻛﺖﻣﻲﻛﻨﺪ.
ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻣﻊ ﻣﻴﺎﻥ ﺗﺮﻙ ﻭ ﻛﺮﺩ، ﺟﻨﮓ ﻣﻴﺎﻥ ﻳﻬﻮﺩ ﻭ ﻋﺮﺏ، ﺟﻨﮓ ﻣﻴﺎﻥ ﻫﻨﺪﻭ ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ، ﺟﻨﮓ ﻣﻴﺎﻥ ﻛﺎﺗﻮﻟﻴﻚ ﻭ ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻥ، ﺟﻨﮓ ﻣﻴﺎﻥ ﺳﻔﻴﺪﭘﻮﺳﺖ ﻭ
ﺳﻴﺎﻫﭙﻮﺳﺖ ﻭ ﺟﻨﮕﻬﺎﻱ ﭘﺮﺍﻛﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻗﺒﻴﻞ ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺍﺳﺖ؛ ﺍﻳﻦ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﺍﺳﺖ، ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ ﻣﻠﻤﻮﺱ ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ. ﺍﻣﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﭼﻴﺴﺖ؟ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺗﺤﻤﻴﻞ ﻓﻜﺮ، ﺗﺤﻤﻴﻞ ﻋﻘﻴﺪﻩ، ﺗﺤﻤﻴﻞ ﻧﮋﺍﺩ، ﺗﺤﻤﻴﻞﻣﺬﻫﺐ ﻭ ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ. ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺑﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺑﻜﺸﺪ. ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﻦ ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻳﺎ ﻣﺬﻫﺐ ﻳﺎ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺗﺤﻤﻴﻞ ﻛﻨﻢ، ﻌﻨﻲﺍﺵ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻋﻘﻴﺪﺓ ﺗﻮ، ﺍﺯ ﻣﺬﻫﺐ ﺗﻮ، ﺍﺯ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺗﻮ ﺩﺭ ﻭﺣﺸﺘﻢ ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻗﻮﻳﺘﺮ ﻭ ﻧﺎﻓﺬﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ ﻣﺬﻫﺐ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺧﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻡ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻬﺎﻳﻲ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ: ﺟﻬﺎﻥﺑﻴﻨﻲ ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻲ ﻭ ﺧﺎﻟﻲ ﺍﺯ ﺗﻌﺼﺐ ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺣﻜﻢ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺗﻨﮓ ﭼﺸﻤﻲ ﻧﺎﺷﻲ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺣﻘﻴﺮ ﻭ ﻣﺒﺘﺬﻝ ﺧﻮﺩﻡ ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺩﺍﺭﻡ ﻭ ﺑﮕﺬﺍﺭﻡ ﻫﺮﺁﻥﭼﻪ ﺑﺮﺣﻖ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﻮﺩ ﺟﺎﻣﻌﺔ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﺖ ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻃﺒﻴﻌﻲ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﺻﻠﺢ، ﺑﻪ ﻫﺮﺁﻥ ﭼﻪ ﺑﺮﺣﻖ ﻧﻴﺴﺖ ﭘﻴﺮﻭﺯﺷﻮﺩ.
ﺭﻭﺷﻨﻔﻜﺮﻱ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻱ
ﺗﺎ ﻫﻤﻴﻦﺟﺎ ﻫﻢ ﺑﻪﺭﻏﻢﻛﺎﺭﺷﻜﻨﻴﻬﺎﻱﺗﻌﺼﺐ ﻭﺟﻬﻞ،ﺟﺎﻣﻌﺔ ﺑﺸﺮﻱ ﻣﺠﻤﻮﻋﺔ ﺩﺳﺘﺎﻭﺭﺩﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻭ ﺗﻌﺎﻃﻲ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻭ ﻣﻠﻴﺘﻬﺎﻱ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺣﺎﺻﻞ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺧﺼﻤﺎﻧﻪ ﻭ ﺗﻌﺼﺐﺁﻣﻴﺰ ﻭ ﺳﺘﻴﺰﻩﺟﻮﻳﻲ ﺑﺎ ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎ ﻭ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻱﺩﻳﮕﺮﭼﻴﺰﻱﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻤﻲﺩﻫﺪﻭﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻣﺮ ﻧﻤﻲﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺗﺴﻠﻂ ﺣﻖ ﺳﻨﮓ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ ﻭ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻳﺎ ﻓﺮﻫﻨﮕﻲ ﻛﻪ
ﺑﻜﻮﺷﺪ ﺑﺎ ﮔﺮﺯ ﻭ ﺑﺎﺭﻭﺕ ﺣﻘﺎﻧﻴﺘﻲ ﺑﺮﺍﻱ ﺧﻮﺩ ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻛﻨﺪ ﻫﻢ ﺍﺯ ﻧﺨﺴﺖ ﻣﺤﻜﻮﻡ ﺑﻪﺑﻲﺣﻘﻲ ﺍﺳﺖ. ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻳﺎ ﻓﺮﻫﻨﮕﻲ ﺑﺎ ﺷﻴﻮﺓ ﺗﺤﻤﻴﻞ ﻭ ﺍﺧﺘﻨﺎﻕ ﻓﻘﻂ ﻣﻤﻜﻦ ﺍﺳﺖ ﺍﺣﺘﻀﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯﻱﻃﻮﻻﻧﻲﺗﺮ ﻛﻨﺪ.
ﺑﻪﺍﻳﻦﺟﻬﺎﺕﺍﺳﺖﻛﻪﺭﻭﺷﻨﻔﻜﺮﻋﻤﻴﻘﴼ ﺑﻪ ﻳﻜﭙﺎﺭﭼﮕﻲ ﻭﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻔﻜﻴﻚ ﻭ ﺗﺠﺰﻳﻪ ﺑﻮﺩﻥ ﺁﺯﺍﺩﻱ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻭ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺁﺯﺍﺩﻱ ﻋﻘﻴﺪﻩ، ﺁﺯﺍﺩﻱ ﺑﻴﺎﻥ، ﺁﺯﺍﺩﻱ ﻣﺬﻫﺐ، ﺁﺯﺍﺩﻱ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﺁﺯﺍﺩﻱ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻲ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻛﻞ ﺍﺳﺘﺜﻨﺎﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﺷﻜﻞﻣﻲﮔﻴﺮﺩ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﺣﺎﻝﻣﺸﺮﻭﻁ ﺑﻪﻫﻴﭻﮔﻮﻧﻪ ﺍﻣﺎ ﻭ ﺍﮔﺮﻱ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻪﺧﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻲ ﻛﻪﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﻳﻦ ﺁﺯﺍﺩﻳﻬﺎ، ﻓﺮﻳﺒﻜﺎﺭﺍﻧﻪ ﺩﺭ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺑﻪ ﺍﻗﻠﻴﺖ ﻭ ﺍﻛﺜﺮﻳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭﭼﻮﺑﻬﺎﻱ ﻣﺬﻫﺒﻲ ﻳﺎ ﻗﻮﻣﻲ ﻣﻄﺮﺡ ﺑﺸﻮﺩ.
ﭘﺲ ﺑﻪ ﺳﺆﺍﻝ ﺷﻤﺎ ﺑﺮﮔﺮﺩﻳﻢ! ﻭﻇﻴﻔﺔ ﺭﻭﺷﻨﻔﻜﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻇﻴﻔﺔ ﻫﻤﻴﺸﮕﻲ ﺍﺳﺖ. ﭼﻨﻴﻦ ﻳﺎ ﭼﻨﺎﻥ ﺑﻮﺩﻥ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺩﺭ ﻭﻇﻴﻔﺔ ﺑﻨﻴﺎﺩﻱ ﺍﻭ ﻛﻪ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺩﻧﻴﺎﻳﻲ ﺑﺮﺍﺳﺎﺱ ﻋﺪﻝ ﻭ ﺧﺮﺩ ﺍﺳﺖ ﺗﻐﻴﻴﺮﻱ ﻧﻤﻲﺩﻫﺪ. ﺍﻗﺘﻀﺎﻱ ﺯﻣﺎﻥﻭﺷﺮﺍﻳﻂﺍﻟﺒﺘﻪﻣﻲﺗﻮﺍﻧﺪﺗﺎﻛﺘﻴﻜﻬﺎﻱﻣﺨﺘﻠﻔﻲﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻛﻨﺪﻛﻪ ﻫﺪﻑﺁﻥ ﺍﺟﺮﺍﻱﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺳﺖﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺁﻥ ﺑﺮﻃﺒﻖ ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻫﺎ ﻭ ﻧﻈﺮﮔﺎﻫﻬﺎﺻﻮﺭﺕﻣﻲﮔﻴﺮﺩﻛﻪﻣﺒﺤﺚ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺍﺳﺖ.

نشريه ادبي و فرهنگي ندا

سياست شريرانه ي آخوندها براي حفظ حكومت لرزان خود

2012-01-23T08:38:00.000-08:00

فشارهاي رژيم آخوندي براي انهدام اپوزيسيون‌ اصليش، بخشي از سياست شريرانه‌يي است که آخوندها براي حفظ حکومت لرزان خود در پيش گرفته‌اند. در ۲۰ روز اول سال ميلادي، آخوندها با ۴۳ اعدام در ايران، رکورد تازه‌يي به ثبت داده‌اند. و شمار زيادي نيز در نوبت اعدامند. آنها همچنين براي سه تن از زندانيان‌ هوادار مجاهدين حکم اعدام صادر کرده‌اند.
سران‌ رژيم از دستگيري ۳۲ تن از اعضاي مؤثر مجاهدين، به اتهام هدايت قيام‌هاي سال ۸۸ خبر مي‌دهند. اين البته زمينه‌سازي براي صدور حکم‌هاي اعدام ديگري نيز هست. همزمان سپاه پاسداران در ارگان‌ سخنگوي خود خواستار راه‌حل نظامي در قبال اشرف شده است. و حملات موشکي به اشرف علامتي از همين سياست است.
براي بستن فضاي جامعه، آخوندها در پي قطع ارتباط اينترنتي ايران با جهان‌ خارج هستند. و از همه امکانات خود براي اين منظور استفاده مي‌کنند. مجلس ارتجاع قانون‌ مجازات استفاده‌کنندگان از تجهيزات تلويزيون‌ ماهواره‌يي را به تصويب رسانده است: که مجازات آنها از ۶ ماه تا دو سال زندان و ۷۴ ضربه شلاق است.
از طرف ديگر رژيم ولايت‌فقيه تهديدها و تروريسم خود را به شدت افزايش داده است:
انفجارهايي با تلفات زياد در عراق، مانورهاي نظامي با هدف بستن تنگه هرمز، شروع غني‌سازي ۲۰درصدي اورانيوم و تهديد کشورهاي عرب همسايه. اين ماجراجويي‌ها، از يکطرف براي باجگيري از جامعه جهاني است، از طرف ديگر براي مهار جامعه‌يي است که زنان و جوانان‌ بپاخاسته آن مترصد ‌ازسرگيري قيام‌ها هستند. به‌خصوص که آخوندها از به هم خوردن اوضاع، آن هم در جريان در جريان نمايش انتخابات خود، به شدت نگرانند.
اين مواضع جنگ‌‌طلبانه، براي سرپوش گذاشتن بر سقوط اقتصادي کشور است. رشد اقتصادي به صفر رسيده و تورم در اين ماه به ۴۰ درصد رسيده است.
بله، اينهمه براي سرپا‌نگهداشتن رژيمي است که هيأت حاکمه آن به نحوي بي‌سابقه دچار تفرقه است و ريزش و فرسودگي در تمام لايه‌هاي حکومت، از جمله در سپاه پاسداران، رسوخ کرده است.
در چنين وضعيتي، متأسفانه دولت‌هاي غرب و مشخصاً ايالات متحده آمريکا، همچنان در پي نوعي تعامل و کنار آمدن با فاشيسم مذهبي حاکم بر ايران هستند.اين تعامل در چه سياست‌هايي خود را نشون ميدهد؟
ـ در مسکوت گذاشتن نقض‌حقوق بشر در ايران
ـ بسنده کردن به مخالفت‌هاي نمايشي
ـ سرهم‌بندي پرونده توطئه رژيم براي ترور سفيران‌ خارجي در واشنگتن
ـ نيمه‌کاره گذاشتن تحريم‌ها
ـ و بي‌خطر نشان دادن برنامه اتمي رژيم. و خيلي پارامترهاي ديگر.
اما سؤال اين است که هسته اصلي اين سياست کجاست و چيست؟
ـ اصرار بر ادامه نام‌گذاري نامشروع عليه مجاهدين!
آري، اين ليست‌گذاري اراده جامعه بين‌المللي براي اعمال قاطعيت عليه بانکدار مرکزي تروريسم را سست کرده است.
اين قلب قضيه سياست تعامل است و در نتيجه بر تمام کارکردهاي سياسي جامعه بين‌المللي تأثير دارد.
و تا وقتي نام مجاهدين به ناحق در ليست وزارت خارجه آمريکاست، رژيم آخوندها اطمينان دارد که تهديدهايش با هيچ واکنش قاطعي از طرف جامعه بين‌المللي مواجه نخواهد شد.
از اين نظر اين يک فريب يا يک توهم است که سياستي که بزرگترين و سازمان‌يافته‌ترين اپوزيسيون‌ اين رژيم را به بند مي‌کشد در عين‌حال قادر به اعمال قاطعيت در برابر اين رژيم باشد.
و باز بايد اشاره کنم که اين يک فريب يا توهم است که سياستي که با اين ليست گذاريها در سرکوب مردم ايران مشارکت مي‌کند، در عين حال ياراي ايستادگي در برابر اتمي شدن‌ آخوندها را داشته باشد. هرگز متصور نيست و به همين دليل بايد اين سياست تغيير کند.
خوب است در اينجا به موضوع تحريم‌ها عليه رژيم آخوندي اشاره کنم که امروز به يک خواست جهاني تبديل شده و اتحاديه اروپا هم قصد دارد سه روز ديگر در اين زمينه تصميم‌گيري کند.
ما پيوسته از اعمال تحريم‌ها به ويژه انسداد بانک مرکزي و تحريم نفتي اين رژيم استقبال کرده‌ايم.
هرچند که مي‌دانيم براي مهار خطر اتمي رژيم، اين تحريم‌ها بايد با حمايت از مبارزه مردم ايران براي تغيير رژيم آخوندي همراه باشد. با اين حال تصميم‌ اتحاديه اروپا و مصوبات کنگره و سناي آمريکا براي ممنوعيت معاملات نفتي رژيم گام بلند‌ي به پيش است.
اما متأسفانه سياست تعامل دولت کنوني آمريکا و هم چنين تعلل ساير دولت‌هاي غرب اين تصميم‌ها را سست مي‌کند تا مي‌تواند آنرا به تعويق مي‌اندازد و براي اتخاذ هر سياستي اين معيار را در نظر دارد که آيا باعث رنجش فاشيسم مذهبي مي‌شود يا خير؟ اينجاست که ما براي تصحيح اين سياست‌خطا فراخوان مي‌دهيم.
تصحيح اين سياست از بخش کليدي آن يعني خاتمه دادن به همين ليست‌گذاري غيرقانوني آغاز مي‌شود. اين نامگذاري بهانه دولت عراق براي مبادرت به دو قتل‌عام در اشرف در دو سال اخير و هم چنين بهانه بسياري اعدام‌ها در ايران تا به حال است.
با اين حال حذف نام‌گذاري مجاهدين تنها به سود مردم ايران نيست. بلکه به تصحيح يک سياست فاجعه‌بار هم کمک مي‌کند و خدمتي است به صلح و امنيت تمام جهان. که در حال حاضر به وسيله ديکتاتوري حاکم بر ايران تهديد مي‌شود. آري اين سياستي است به نفع صلح و امنيت کل دنيا. دوستان‌ عزيز!
سه هفته از بطلان ضرب‌الاجل‌ ۳۱دسامبر مي گذرد. مجدداً به همه شما پيشتازان اين کارزار بين‌المللي تبريک مي گويم. به همه شما هواداران و پشتيبانان اين جنبش که در اين دوران با يک کارزار بين‌المللي توانستيد دشمن را يک گام به عقب برانيد تبريک مي گويم.
اين دستاورد فقط به اتکاي تلاش‌هاي شما سياستمداران آگاه و هوشيار و برجسته که به خوبي مي‌دانيد که در مقابل رژيم آخوندي نبايد سرخم کرد، نبايد زانو زد و نبايد کوتاه آمد و به يمن تلاش‌هاي شما با کارزارهاي بين‌المللي و تحصن‌هاي بي‌انتها در ژنو و واشينگتن، حاصل شد. مجدداً به همه شما درود مي‌فرستم و از همه شما تشکر مي‌کنم.
شما توانستيد ايالات متحده، اروپا و سازمان ملل را به اتخاذ يک سياست درست فرا بخوانيد. بنابراين هر زمان که زمامداران غرب درصدد اتخاذ يک سياست درست در قبال ايران برآيند. لاجرم بايد در مسير شما گام بردارند.
اما متأسفانه، سه هفته پيش، پس از امضاي يادداشت تفاهم دولت عراق و ملل متحد درباره انتقال امن و آزادانه ساکنان‌ اشرف به محل جديد، نخست‌وزير عراق علناً بر آن خط بطلان‌کشيد. وي مشخصاً تهديد کرد که چنانچه ظرف چهار ماه آتي تمام ساکنان‌ اشرف از عراق خارج نشوند دولت عراق، خودش اقدام خواهد کرد. به علاوه بار‌ديگر بر احکام قلابي دستگيري ۱۲۱ تن از ساکنان تأکيد کرد. احکامي که هيچ اعتبار قانوني ندارد و تنها ساخته و پرداخته رژيم ايران و دولت تحت نفوذش در عراق است. احکامي که همانطور که دو‌ روزپيش مقاومت ايران اعلام کرد، نه تاريخ دارد، نه اسم قاضي دارد، نه شماره دارد و بسياري از اسامي کساني هستند که در خارج از عراق هستند و يا حتي کساني که شهيد شده‌اند و در قيد حيات نيستند.
فراموش نکنيد که مضمون‌ اصلي يادداشت تفاهم که دبيرکل ملل متحد، وزير خارجه امريکا و ساير دولتها برآن تاکيد کرده‌اند، رعايت سلامت و امنيت همه ساکنان اشرف تا انتقال به ليبرتي و از ليبرتي به کشور ثالث است. اکنون نخست وزير عراق با اين اظهارات اساس اين توافق را برهم زده است.
تهديد به حمله و دستگيري، برپايي زنداني با ديوارهاي بلند در کمپ جديد کمپي که حتي آب آشاميدني ندارد و ورود و خروج به آن آزاد نيست و تحميل يک جابجايي اجباري اجزاي طرحيست که مورد علاقه رژيم آخوندهاست.
هم‌چنان که ساکنان اعلام کرده‌اند، ما هم مجدداً تأکيد مي‌کنيم که زندان‌سازي و جابه‌جايي اجباري مرز سرخ است و هيچ کس آن را نمي‌پذيرد
آنچه دولت عراق زير‌عنوان اعمال حاکميت دنبال مي‌کند، پيشبرد سياست ولي‌فقيه رژيم ايران است؛ براي متلاشي‌کردن‌ مهمترين نيروي مخالف رژيم ديکتاتوري حاکم بر ايران. اما چنانکه در همين روزها رهبر مقاومت مسعود رجوي گفت:
« اگر کسي فکر مي‌کند مي‌تواند مجاهدين را متلاشي کند اشتباه مي‌کند...
اگر کسي فکر مي‌کند مجاهدين از سرنگوني رژيم ولايت فقيه دست برمي‌دارند اشتباه مي‌کند.
در همه حال و در همه جا سرنگوني اين رژيم حق مسلم ما و خلق ماست» و چنين خواهد شد.

دوستان‌ عزيز!
اکنون پيش از آنکه زمان براي تحقق يک راه حل مسالمت آميز از دست برود، بايد هشدار بدهيم رژيم آخوندها و دولت عراق دست اندر‌کار يک سوءاستفاده خطرناک از ارگانهاي ملل متحد هستند تا ساکنان‌ اشرف را از يک وضعيت تهديد‌آميز، به يک وضعيت فاجعه بار منتقل سازند. اعتمادي که نثار ملل متحد شده است، نبايد با بازي‌هاي دولت عراق، وسيله برپايي زنداني در داخل يک پادگان براي ساکنان اشرف شود. جهان شاهد است که دولت عراق، نه مي‌خواهد و نه مي‌تواند به قول‌هاي خود به سازمان ملل و جامعه جهاني وفادار بماند.
اما سئوال اساسي اينست که چرا ملل متحد در اين باره سکوت کرده است؟
در برابر چنين نيرنگي، ملل متحد نبايد به دولت عراق اجازه ‌دهد مساحت کمپ جديد را به ميزان‌ فوق‌العاده‌يي کم کند. يونامي و کميسارياي عالي پناهندگان و ملل متحد به موجب مسئوليت خود و به موجب اصل مسئوليت بين‌المللي حفاظت (آرتوپي)، بايد مانع هرگونه جابجايي اجباري بشوند و نسبت به آن هشدار بدهند و دست به عمل بزنند.
ما به بيانيه ۲۶ دسامبر آقاي بانکي مون تکيه کرديم که تصريح نمود: « هر‌گونه خشونت و يا راه‌حل اجباري غير قابل قبول خواهد بود». ساکنان‌ اشرف، نه در امضاي توافقنامه شرکت داشته‌اند، نه از محل استقرار جديدشان آگاهي دارند و نه با شرائط نازل و اسارت‌بار آن موافق‌اند.
کليت اين جابه‌جايي اجباري است، جزء به جزء آن تحميلي است؛ مگر آن که خواسته‌هاي ساکنان اشرف در نظر گرفته شود.
سازمان‌ملل از بالاترين اعتمادها از بالاترين اختيارات و در نتيجه از بالاترين مسئوليت‌ها در اين قضيه برخوردار است و توانايي آن را دارد
سازمان ملل نيز آن قدر خود را صاحب اختيار مي‌شناسد که بدون آگاهي و رضايت ساکنان‌ اشرف، در مورد سرنوشت آنها با دولت عراق، قرار‌داد امضا مي‌کند. پس نبايد وقتي پاي سياست مخرب دولت عراق به ميان مي‌آيد، از خود، رفع مسئوليت ‌کند.
پنج ماه پس از تقاضاي پناهندگي يک به يک ساکنان‌ اشرف، چرا از نقش تسهيل‌کننده ملل متحد براي تعيين پناهندگي ساکنان خبري نيست؟ راستي چرا؟ چرا دولت عراق توانسته است مانع کار کميسارياي عالي پناهندگان بشود!؟ چرا اين زمان طولاني را از دست داده‌ايم و از دست رفته است؟ اين کاملاً ضروري است که کميسارياي عالي پناهندگان کار تعيين پناهندگي ساکنان‌ اشرف را بيش از اين به تأخير نيندازد.
شرائط اضطراري ساکنان اشرف و کُندي فوق‌العاده پروسه انتقال آنها و مانع‌تراشي‌هاي دولت عراق ايجاب مي‌کند که کميسارياي عالي پناهندگان از روش تعيين يکباره و گروهي پناهندگي براي ساکنان‌ اشرف پيروي کند. اين يک گام اجتناب‌ناپذير براي تضمين امنيت و سلامت ساکنان اشرف است که آنها را در مقابل انواع خطرات مهارناپذير گارانتي و تضمين مي‌کند. اکنون دولت عراق کميسارياي عالي پناهندگان را تحت فشار گذاشته که بين بد و بدتر يکي را انتخاب کند. کميسارياي عالي پناهندگان نبايد بر وضعيتي صحه بگذارد که هيچ تناسبي با شرائط زندگي کنوني ساکنان‌ اشرف ندارد.
به علاوه، بايد بازهم بر ضرورت تأمين اطمينان‌هاي حداقل تأکيد کنم. يک انتقال امن و آزادانه با تضمين‌هاي مکفي براي مصونيت ساکنان از هرگونه آزار و دستگيري. و هم‌چنين انتقال با اموال و خودروهايشان، آن هم به محيطي که مساحت آن براي يک کمپ به طور ميان‌مدت مناسب باشد؛ به اضافه ساير حداقلهاي‌ ضروري.
وزير امور خارجه آمريکا در بيانيه ۲۵ دسامبر خود تأکيد کرد که اين جابه‌جايي، براي موفقيت بايد از حمايت کامل ساکنان‌ کمپ اشرف برخوردار باشد. من از ايالات متحده مي‌خواهم مطابق همين بيانيه، مانع جابه‌جايي اجباري ساکنان اشرف شود و هم‌چنين مانع تن دادن‌ ملل متحد به تحميلات دولت عراق شود.
آري اين وظيفه آمريکا و ايالات متحده آمريکاست. زيرا ترديدي نيست که ايالات متحده در مورد حفاظت و امنيت و سلامت ساکنان اشرف بطور خاص، مسئوليت دارد و بايد پاسخگوي تعهدات قانوني و اخلاقي خود باشد.
هم‌چنان که تا به حال بسياري سياستمداران برجسته آمريکايي بر اين امر مهم تأکيد کرده و آن را تکرار کرده‌اند، مي‌خواهم تأکيد کنم که نگذاريد شکست تلخ و فاجعه بار سازمان ملل در بوسني، اين‌بار در قبال ساکنان‌ اشرف تکرار شود. تاکيدات مستمر دبيرکل بر جابه‌جايي داوطلبانه، راه‌حل صلح‌آميز و با‌دوام است. راه‌حلي که علاوه بر حق حاکميت عراق، حقوق‌بشر و قانون‌ انسان‌دوستانه بين‌المللي ساکنان را هم به رسميت بشناسد. اما آنچه متأسفانه در روي زمين جريان دارد، با خواست دبيرکل فاصله زيادي دارد. و آنچه هم‌اکنون فراهم‌شده، يک بازداشتگاه است، نه يک کمپ پناهندگي.
اکنون که دولت عراق تفاهم نامه امضاشده خود را زير پا گذاشته است، از ملل‌متحد مي‌خواهم اين موضوع را به شوراي امنيت گزارش کند و تصميم جديدي براي نجات اين راه حل صلح آميز درخواست کند. و سرانجام بايد سخنان اخير آقاي بانکي مون در بيروت را يادآوري کنم که گفت: « نظم کهنه، حاکميت تک نفري و انحصار در سرمايه و قدرت خاموش کردن رسانه‌ها و محروميت از آزاديهاي پايه‌يي در حال فروريختن است. مردم به همه اينها ميگويند: ‌«کافي است، ديگر بس است».
بله! ماهم مي‌گوييم ديگر بس است. در ايران نيز دوران‌ فاشيسم مذهبي به‌سر آمده است. و اين، سازمان ملل متحد و جامعه جهاني را فرا مي‌خواند که در کنار مردم ايران و مقاومت ايران بايستند.
از همه شما متشکرم.
سخنراني خانم مريم رجوي در کنفرانس بين‌‌المللي در پاريس ـ فراخوان به حفاظت بين‌المللي ساکنان اشرف شنبه، ۰۱ بهمن ۱۳۹۰
منبع: سايت همبستگي ملي

http://www.hambastegimeli.com/index.php?option=com_content&view=article&id=33176:2012-01-23-10-53-26&catid=21:2010-01-17-21-49-36

عليه بيدادگاههاي خامنه اي جنايتكار و اعدامها قيام كنيم- رضا اولياء ,نقاش و مجسمه ساز ايراني

2012-01-18T08:52:00.000-08:00

رضا كه پنجاه سال است در ايتاليا و در تبعيد و دور از وطن با هنر نقاشي و مجسمه سازي و نيز شركت فعال در تظاهرات و اجتماعات با سخنراني و برگزاري نمايشگاه فرياد اعتراض خود را عليه ظلم و بي عدالتي و ديكتاتوري سر ميدهد.
يك بار پس از انقلاب ضد سلطنتي و بهار آزادي زودگذري كه بر ميهنمان دميد و به خزان و زمستان پر از زمهرير اختناق و سركوب بدل شد به ميهن خود بازگشت ولي مجبور به جلاي وطن شد.
او به هنر و هنرمند متعهد باور دارد و انساني خوش قلب و شريف است كه نگاهش به دنياي پيرامون در آثار هنري اش متبلور است. و پايبندي اش به تعهدات سياسي , اجنماعي و اخلاقي كه يك هنرمند مردمي از آن برخوردار است.
در نقاشي فوق رضا ضمن به تصوير كشيدن جناياتي كه در ميهنش هر روز اتفاق مي افتد به مُشتهاي گره كرده و ا دهاني پُر از فرياد به قيام فرا مي خواند قيام عليه اين همه ظلم و ستم و بي عدالتي و اين همه جنايت و كشتار توسط رژيمي جنايت كار كه خامنه اي در راس آن قرار دارد.

محور خامنه اي، مالکي، اسد عليه تحول دمکراتيک

2011-12-23T04:01:00.000-08:00

سال ميلادي 2011 سال تحولات شگرف در صحنه جهاني بود. ستمگراني که چندين دُهه بَذر استبداد، بي عدالتي و تبعيض کاشته بودند، مجبور به دِرو کردن طوفان شدند. بهار عرب، خيزش برآشفتگان و جنبش اشغال وال استريت، دگرگونيهاي بزرگي در مناسبات بين ستمگران و ستمکشان پديدآورد. ديکتاتورهايي که چندين دهه بر شانه هاي مردم محروم سوار بودند، به زير کشيده شدند. خود سوزي يک جوان 26 ساله تونسي بر خرمن خشم . نفرت توده هاي مردم جرقه اي زد که آتش آن هنوز شعله ور است. بن علي، مبارک و قذافي سرنگون شدند و انقلاب در سوريه در ستيز با ديکتاتوري بشار اسد به لحظه سرنوشت ساز خود نزديک مي شود. انقلابهاي خاورميانه ادامه دارد و مردم مصر با ادامه خيزشهاي خود برگهاي جديدي در بهار عرب به ثبت مي رسانند. بهار عرب ادامه دارد و نه پيروز شده و نه شکست خورده است. مُنفعلان گُندِه گو و آن دسته از روشنفکران کوته بين که خود را محور عالم حساب مي کنند، از ابتدا حُکم به شکست انقلابهاي بهار عرب دادند و به قدرت رسيدگان جديد که به نان و نوايي رسيده اند براي تثبيت موقعيت خود و به زنجير کشيدن دوباره مردم از پيروزي قطعي و نهايي صحبت مي کنند.

واقعيت اين است که انقلابهاي بهار عرب با همه نقاط قوت و ضعف آن ادامه دارد و اکنون اين زنان و مردان سوريه هستند که با فداکاريهاي بي نظير خود، تاريخ را در خيابانها مي نويسند. انقلاب مردم سوريه در بطن بهار عرب يکي از پيچيده ترين و در همان حال خونين ترين انقلابهاي عصر جديد است. موقعيت جغرافيايي سوريه و مرزهاي مشترک آن با اسرائيل، اردن، ترکيه، لبنان و عراق براي خانواده اسد اين فرصت را به وجود آورده بود تا هرکدام از اين کشورها به نوعي به تعادل موجود در سوريه وابسته شوند. در دوران جنگ سرد حکومت حافظ اسد از پشتيباني شوروي سابق برخوردار بود و عليرغم اين که هرگزدرگير جنگي جدي با اسرائيل نشد، در جبهه پايداري عليه اشغالگري اسرائيل تعريف مي شد. به قدرت رسيدن خميني در ايران موقعيت ژئوپليتيک رژيم حافظ اسد را تقويت کرد. در استراتژي دفاعي رژيم جمهوري اسلامي آن گونه که بارها سرکردگان رژيم به روشني بيان کرده اند، سوريه جزيي از عمق استراتژيک نظام ولايت فقيه است. بدون اين عمق استراتژيک، خامنه اي قادر به استفاده بهينه از حزب الله در لبنان که يک خطر جدي و بالفعل براي اسرائيل است نخواهد بود.

در مورد اهميت استراتژيک رژيم بشار اسد براي خامنه اي حسن شيخ الاسلام، سفير سابق رژيم ايران در سوريه مي گويد:«من به شما عرض کنم سوريه براي جمهوري اسلامي ايران فقط سنگر مقاومت نيست، سوريه امنيتش امنيت جمهوري اسلاميه، دلايلي داره الان من باز فرصت نيست توضيح بدهم اگر لازم شد بدونيد که پشتيباني از اونچه که در لبنان باعث وحشت اسرائيله، و باعث وحشت آمريکاست، و امنيت ملي ما رو تضمين مي‌کنه، يعني مانع ميشه که آمريکاييها يا اسرائيليها مثلاً به بوشهر حمله کنند يا مثلاً به نظنز حمله کنند اين راه رو اين پشتيباني رو سوريه داره، ملت ايران خوبه بدونه که سوريه جزء امنيت، امنيت سوريه جزء امنيت ملي ايرانه، غربيها هم اين رو بدونن اين اونجايي هست که ما کوتاه نخواهيم آمد.»(تلويزيون شبکه خبر، 22 آذر 1390)

رژيم حافظ اسد و پس از آن بشار اسد با توجه به پارامترهاي واقعي تا جايي که توانسته از رژيم ايران باج گرفته است. اکنون انقلاب مردم سوريه در حال تعريف مجدد همه ي اين تعادلها و بده و بستانها است. در اين ميان نقش دولت مالکي در عراق قابل توجه است. دولت مالکي نمي تواند خود را در بهار عرب تعريف کند و اساساً عليه تحولات دمکراتيک در خاورميانه است. دولت مالکي نمي تواند خود را در اردوي کشورهاي عربي تعريف کند چرا که ادامه حياتش به حمايت ولايت خامنه اي و آمريکا بستگي دارد. بدين خاطر است که دولت مالکي در مورد انقلاب سوريه همراه و مجري سياستهاي خامنه اي است. در اين همسويي و همراهي است که در عمل محوري از خامنه اي، مالکي و اسد در تقابل با خيزشهاي خاورميانه ايجاد مي شود. نکته کمدي در همراهي نوري المالکي با خامنه اي اين است که مالکي خيزش انقلابي مردم سوريه را وابسته به غرب اعلام مي کند. در مورد اين ادعاي سخيف و خامنه اي پسند، برهان غليون، رئيس شوراي ملي سوريه گفت؛ کساني که سوار بر تانکهاي آمريکايي به قدرت رسيده اند نمي توانند به ما اتهام وابستگي به غرب بزنند.
موقعيت دولت نوري المالکي براي سيد علي خامنه اي بسيار ويژه است. اين منافع ملي عراق نيست که مالکي تمام توافقات اربيل براي دولت مشارکتي را زير پا مي گذارد. اين منافع ملي مردم عراق نيست که دولت مالکي قلدرمابانه براي حذف معاون رئيس جمهور عراق و معاون خودش دست به توطئه مي زند. و سرانجام اين منافع مردم و کشور عراق نيست که دولت نوري المالکي براي کشتار مجدد مجاهدان کمپ اشرف تدارک ديده است. اين دقيقاً منافع و مصالح ولايت خامنه اي است که مالکي را براي حفظ قدرتش به اين سمت هدايت کرده و البته دولت آمريکا هم به اندازه کافي به اين دولت قلدرمنش و توطئه گر ميدان داده است.
وقتي دولت آمريکا براي يک تروريست شناخته شده فرش قرمز پهن مي کند و به مزدوران سيد علي خامنه اي در کاخ سفيد خوش آمد مي گويد، در عمل به عوامل خامنه اي براي توطئه گري عليه نيروهاي دمکراتيک چراغ سبز نشان مي دهد. روزنامه واشنگتن تايمز در شماره روز سه شنبه 22 آذر 1390(13 دسامبر 2011) نوشت:«يکي از فرماندهان سابق سپاه ايران، که FBI وي را يکي از عوامل عمليات سال 1996 که منجر به کشته شدن 19 نفر از نيروي نظامي آمريکايي شد، معرفي کرده است، به همراه نخست وزير نوري المالکي روز دوشنبه به کاخ سفيد آمد و در جلسه اي که اوباما پايان جنگ عراق را اعلام کرد حضور داشت...هادي فرهان الاميري، وزير حمل و نقل دولت نوري المالکي است که به همراه وي به آمريکا رفته است تا در مورد آينده عراق و نفوذ ايران بحث کند. سخنگوي کاخ سفيد هم از پذيرش و قبول اينکه الاميري در اين جلسه حضور داشته، سر باز زد و تنها در مورد دولت عراق صحبت کرد. سفارت عراق هم هيچ توضيحي در مورد ماموريت الاميري در اين سفر ارائه نداد. اين شرم آور و در همان حال مسخره است که دولت آمريکا بر خلاف راي دادگاه استيناف فدرال در واشنگتن دي-سي در ژوييه 2010 (تير ماه 1389) که تصريح مي کند؛ دولت آمريكا با خارج نكردن سازمان مجاهدين خلق ايران از ليست تروريستي دچار خطا شده است، هنوز نام اين سازمان را از ليست سازمانهاي تروريستي حذف نکرده، از تروريست دست پروده خامنه اي پذيرايي مي کند.
براي خامنه اي حفظ موقعيت در عراق و در نهايت تسلط کامل بر اين کشور به مراتب از دستيابي به بمب اتمي مهمتر است. عراق حلقه واسط و نقطه کانوني براي توسعه هژموني ولايت فقيه و توسعه بنيادگرايي اسلامي است. از همين مَنظَر تسلط ولايت فقيه در عراق براي جنبش آزاديخواهي خاورميانه و شمال آفريقا بسيار خطرناکتر از دستيابي جمهوري اسلامي به بمب اتمي است. براي خامنه اي در شرايط کنوني دولت نوري المالکي به خاطر حفظ رژيم بشار اسد اهميت دوچندان دارد و البته در استراتژي امنيتي خامنه اي نابودي مجاهدان شهر اشرف و همزمان حذف نيروهاي سکولار در عراق، گام مهم و اساسي براي حفظ هژموني در عراق و در منطقه است.

اين سياستي است که خامنه اي و عوامل او با جديت پيگيري مي کنند و بايد به تاکيد گفت که اين مردم سوريه هستند که با خيزشهاي خود اين معادله را به هم مي زنند و اين جنبش و نيروهاي دمکراتيک عراق هستند که با تلاشهاي خود تعادل اين معادله را به هم مي زنند و سرانجام اين زنان و مردان مقاوم کمپ اشرف هستند که با پايداري و مواضع اصولي خود که همراه با بيشترين انعطاف است، نقش مهم در به هم زدن اين معادله ضد مردمي به عهده دارند. اين موضوع از چشم ناظران و تحليل گران جهاني پوشيده نيست .

روزنامه گاردين در شماره روز چهارشنبه 16 آذر 1390(7 دسامبر 2011) مي نويسد:«با رفتن اسد از سوريه، حزب‌الله لبنان از کمکهاي دمشق و تهران محروم خواهد ماند و رو به ضعف خواهد رفت. در نتيجه، قابليتهاي ايذايي خود را در مقابل اسراييل تا حدود زيادي از دست خواهد داد. با از دست رفتن تنها هم ‌پيمان جدي ايران، انزواي سياسي تهران در منطقه تکميل خواهد شد. عراق نيز در وضعيت بحراني، تکيه گاه معتبري براي جمهوري اسلامي نخواهد بود...به‌دليل آشکار شدن عمق اندک استراتژيکي ايران در زمينه‌هاي سياسي، اقتصادي، و حتي دفاعي، جنگ فرسايشي کنوني عليه جمهوري اسلامي، باقي مانده قابليتهاي مقاومت ايران را هدف قرار داده است.»(راديو فردا 24 آذر)
جمعبندي: سال ميلادي 2011 با طوفانهاي بنيان کَن آغاز شد. در تمامي اين سال جهان شاهد جنبشها، قيامها، خيزشها و انقلابهاي بزرگ بود. تا آن جا که به بهار عرب بر مي گردد، در اين کشاکشها و جدالها در کلي ترين شکل سه نيروي و يا سه جبهه بزرگ در ستيز و يا رقابت با هم نقش آفريني کردند.
جبهه کشورهاي بزرگ يا در تقابل با جنبشهاي مردمي بودند و يا در همسويي براي مهار آن مداخله کردند.
جبهه نيروهاي ارتجاعي که براي مصادره حرکت دمکراتيک مردم وارد صحنه شده اند. قلب و مغز اين جبهه در تهران و در بيت خامنه اي قرار دارد و در لحظه کنوني محور خامنه اي، مالکي و بشار اسد نقش اصلي عليه تحول دمکراتيک در خاورميانه به عهده دارد. انقلاب مردم سوريه به مساله کانوني اين منطقه تبديل شده و بنابرين براي جبهه بنيادگرايي اسلامي به رهبري سيد علي خامنه اي حفظ بشار اسد مساله اساسي است.

جبهه نيروهاي دمکراتيک و ترقيخواه که براي پيشرفت جامعه به سوي دمکراسي و عدالت به مبارزه سرنوشت ساز روي آورده اند.

براي همه آزاديخواهان، دمکراتها و عدالت طلبان جهان سالي که روزهاي پاياني آن را شاهد هستيم، سال پيروزيهاي بزرگ و البته سال بروز تهديدهاي جديدي بود. آن دسته از روشنفکران به اصطلاح چپ که با برجسته کردن تهديدها، مبلغ انفعال و بي عملي بودند در عمل، عليرغم لُغُز خوانيها و گُنده گوييهاي خود، در جبهه ديکتاتورها و مرتجعان قرار داشتند.

ما آما با افتخار اعلام مي کنيم که با آگاهي به همه فراز و نشيبهاي تحولات سال 2011 ميلادي، خود را جزيي از بهار عرب، جزيي از جنبش برآشفتگان و جزيي از جنبش اشغال وال استريت مي دانيم و با آرزوي تحقق دمکراسي، برابري، آزادي و عدالت به استقبال سال آينده مي رويم.

مهدي سامع

همه انقلاب در برابر تمامي ضدانقلاب

2011-12-19T00:58:00.000-08:00

براي همه آناني که مهر مردم شريف و رنج کشيده ميهن مان را در دل دارند و به قول دکتر محمد مصدق وقتي پاي منافع ملت شان در ميان است, لجاجت به خرج مي دهند, روزهاي باقي مانده به پايان اولتيماتوم براي حمله به اشرف, سنگين, دشوار و پراز تشويش مي گذرد, آنان دل نگران ۳۴۰۰ فرزند دلاور خود هستند که تاوان عشق به سعادت و بهروزي مردم شان رامي پردازند: لحظه عبور هزارباره سياوش از آتش فرامي رسد و مام ميهن چشم به اين لحظه دوخته است.
در حالي که اردوگاه ضدانقلاب در تدارک لحظه اي است که سال ها براي آن آتش تهيه ريخته و حساب بازکرده است, انقلاب در اشرف, بانشاط و بي هراس, درچند متري زرهي ها و ماشين هاي کشتار و حراميان تيغ برکف نفس مي کشد و اين رمز آشوبي است که خواب از چشم دشمنان تاريخي مردم ايران ربوده است.
جغرافياي اين تسويه حساب نيز در پرآشوب ترين نقاط جهان و استيلاي يکي از سياه ترين نيروهاي تاريخ بر منطقه واقع شده است, جايي که در آن يک قلم ۹۰۰ هزار زن در جريان جنگي تجاوزکارانه وکوران تروريسم صادراتي پس از آن بيوه شده اند و جان انسان در آنجا هنوز ارزان ترين کالاها است. در اين شرايط آَنچه اشرفيان روزانه از سر مي گذرانند به نوعي ممکن کردن امري است که غيرممکن مي نمايد. اين بعد از زندگي اشرف, اسرارانگيز و سرشار از رازهايي است که گنجينه انقلاب است.

۱- فرزندان خلق در هر فرصتي که دست به قلم مي برند يا در برابر دوربين مقاومت مي ايستند, سرشار از عواطف بي بديل انساني, با همان صداقت و زلالي سخن مي گويند که وجه مشخص کردار همه انقلابيون و آزاديخواهان جهان است, يعني چيزي که جامعه کنوني ايران در حاکميت طولاني فاشيسم مذهبي فراموش کرده است.طنين لحن آنان براي همه انسان هاي دردمند, آگاه و آرمانگرا آشنا است. آنان به زبان تاريخي و مشترک همه انقلابيون فارغ از جغرافيا, نژاد ,سن وسال و جنسيت سخن مي گويند. ويژگي بي مانندي که نقطه اتکاء و در عين حال چشم اسفنديار آنان نيز هست...
اين نوع گفتار شکواي همه کساني را برمي انگيزد که در هر فرصتي مي نالند انقلابيون پس از اين همه سال عوض نشده اند... پس چرا نمي خواهند تغيير کنند؟... مگر زمان براي آن ها ايستاده است؟... يعني چيزي بوده وهست که جبهه متحد ضدانقلاب را ازارتجاع وفاشيسم هار ديني تا نئوليبرال هاي وطني و چپ هاي پشيمان! پريشان و درمانده مي سازد, چيزي که شايد ماهيت عنصر انقلابي نيز با آن شناخته مي شود و برگرفته از نوع نگاه به زندگي است, نگاهي که با منطق پراگماتيسم سرآشتي ندارد و تحليلي که از زندگي به دست مي دهد فارغ از چارچوب مسلط فهم سرمايه داري است. از اين رو گفتاري است که خارج از پارادايم حاکم معنا مي يابد و طنين آن براي گوش ها و چشم هايي که خود را به جريان مسلط سپرده اند, نامفهوم است. در حالي که گفتار انقلاب بيش از هر چيز, جريان مسلط ياد شده را به چالش مي خواند واز اين رهگذر درک جديدي را نيز به ارمغان مي آورد: تفسيرو فهم انقلابي.
در زمانه اي که ستم کشان از سازمان يابي ويژه خود بي بهره اند, واکنش هاي انقلابي به تروريسم تفسير مي شود و مرز مبارزه آزادي بخش با بنيادگرايي جنايتکار و تروريستي به عمد مغشوش شده است. زبان اشرف که در فرايند مقاومتي شکوهمند و مستمر شکل گرفته و از مجراي حاميان خستگي ناپذير آن انعکاس مي يابد, بين المللي و قابل فهم است: اشرف, همبسته با اشکال مختلف و در جريان مقاومت در چهارگوشه جهان, پرچم تفسير انقلابي از زندگي و رد سازش و پاي بندي حداکثري به نفس آزادي و عدالت را افراشته است و اين اندوخته اي گرانسنگ براي سنت جهاني انقلاب است.

۲- اشرف بيش از هر چيز يک پرسش است, پرسشي است که حتي اگر صورت مساله آن را ما طرح نکرده يا حتي علاقه اي به طرح آن نيز نداشته باشيم, ناگزير از پاسخ به آن هستيم. چرا که موضوع اشرف در حال حاضر بيش از بحث سرنگوني و حتي شايد فراتر ازمهم ترين دغدغه انقلابيون يعني کيفيت سرنگوني است, بحث اشرف بحث فرداي سرنگوني است. بدون پاسخ به آن – با هر کيفيتي- سخن گفتن از مرحله سرنگوني دشوار است. اشرف سنگين ترين تسويه حساب با مقاومت درمرحله پيش از سرنگوني و اعمال صورت بندي جديد براي آينده ايران است. قوي ترين ضدحمله اي است که عليه مقاومت ترتيب داده شده است. حمله اي است براي برهم زدن طولاني مدت تعادل قوا. رژيم اين بار در اشرف به دنبال همه چيز است و مقاومت نيز براي همه چيز مي جنگد. مخاطب پرسش اشرف در اين مرحله, وجدان زخم خورده انقلاب است.

۳- اشرف پاسخ به مهم ترين خلاء قيام و جنبش در حال سکون حاضر است. موضوع رهبري و تشکيلات است. بحث رهبري ارتش قيام است. اشرف همه اين ها است اما همه اين موضوعات نيز خود با بحث فرداي سرنگوني مشروط شده اند. يعني بزنگاهي که آلترناتيو انقلابي در برابرآلترناتيوهاي رنگارنگ ضدانقلاب ايستاده است. در اين روند است که اردوگاه انقلاب خالص تر و اردوگاه ضدانقلاب نيز با تمامي دسته بندي هاي دروني و طيف ها و فراکسيون هاي راست و چپ خود و با شرکت همه حاميان امپرياليست اش واضح تر مي شود.
روزهاي پيش رو تنها براي پهلوانان و گردان بي سلاح و در محاصره, تعيين کننده نيست, آزموني است که همه در آن شرکت داريم. اتحادها و ائتلاف هاي موافق و مخالف نيز به همين دليل در اين مرحله شکل مي گيرد يا در حال شکل گرفتن است. شکل اين ائتلاف ها و اتحادهاي پيشاروي به روشن ترين شکل ممکن سيماي ائتلاف ها يا شکاف هاي پس از سرنگوني را نشان مي دهد. در شکل گيري ائتلاف هاي محتمل يک مرحله تعيين کننده فرا مي رسد: برخي خود را شتابان کنار مي کشند و برخي ديگر از با گام هاي سنگين از راه مي رسند. آن لحظه جادويي و پايدار مي تواند اين لحظه باشد.
تمامي سناريوهاي پيش روي ولايت فقيه, کم و بيش شبيه به هم هستند و فارغ از تقدم و تاخر زماني, در يک نکته هم سرنوشت اند: "پايان". دستپاچه گي استعمار وارتجاع براي بي اثر کردن آلترناتيو انقلابي با هر هزينه اي, واضح ترين نشانه اين سرنوشت است. در اين ميان اشرف "نه" تمام عيار به گزينه هاي گوادلوپي براي ايران است. اشرف, فرصتي تاريخي براي ترسيم دوباره مرز بين انقلاب و ضدانقلاب است.

۴- براي همه کساني که استعداد درس گرفتن از گذشته را ندارند, ناکساني که در اين روزها بيش از هر زمان ديگري فرصت تسويه حساب تاريخي خود با مقاومت و مجاهدين را مزه مزه مي کنند و آناني که رسواتر و بي شرمانه تر از هميشه, يکي به نعل و يکي به ميخ مي زنند و در پوشش حمايت از ساکنان اشرف, چنگ به صورت اين رزمندگان مي کشند... همه رسانه هايي دغلکاري که به تماشاي فرجام کار سياوشان در محاصره نشسته اند و مرزهاي فريبکاري و دروغ گويي را درنورديده اند... مجاهدين هميشه به خاطر مقاومت شان مقصر و بدهکارند. اين مدعيان به دنبال نشانه هاي زوال عيني انديشه انقلاب در اشرف هستند و از شکست استراتژي انقلاب و مقاومت سخن مي گويند... آنان کفتارهايي هستند که از دفن آرزوها و روياهاي يک ملت مشعوف مي شوند.
اما اين مقاومت عادلانه و استراتژي مقاومت يک خلق در زنجير نيست که اکنون به تنگنا افتاده است. به عکس, گزينه پاسخ امپرياليستي-ارتجاعي به بحران جاري است که در اشرف به چالش کشيده شده. نام اين بحران مستمر,جمهوري اسلامي با همه باندهاي غالب و مغلوب آن است. پاسخ اشرف و جبهه همسوي آن نيز مهيا و آشکار است: "سرنگوني به دست ارتش قيام". پاسخ جبهه متحد ضدانقلاب نيز از ابتدا روشن بوده است: "سازش رفرميستي و نتيجه ناگزير آن: جنگ, دخالت خارجي و ويراني".
از اين رو است که دشمن همه چيز خود را به ميدان آورده است. فشاري که به شکلي روزافزون بر اشرف وارد مي شود, حاصل توان, ابتکار يا کينه فردي مزدور ولايت در عراق نيست. کافي است نگاهي به گستردگي حاميان مقاومت از شرق تا غرب عالم وفهرست شخصيت ها, نهادها و سازمان هاي حامي آن بياندازيد. به ضدحمله مقتدرانه مقاومت و بسيج سياسي آن نگاهي بيافکنيد تا ببينيد فشار يادشده حتي بيشتر از همه زور مقام عظماي ولايت و رژيم مطرود و ايزوله آن است. شرايط حاضر, ماحصل هجوم تماميت اردوگاه ضدانقلاب درابعاد بين المللي آن است. به همين دليل است که هنوز اشرف و هر آنچه به آن مربوط مي شود, کانون استراتژيک نبرد و گرانيگاه اصلي نيروهاي درگير است. در حال حاضر به ويژه پس ازتغييرات شتاباني که در منطقه در حال صورت گرفتن است, مساله تعيين تکليف اشرف به همان اندازه که براي رژيم ضدبشري اهميت دارد براي حاميان امپرياليست آن با تمامي قطب بندي هاي دروني اش نيز مهم است.
عبور سرافراز اشرف ازاين مرحله به مثابه ورود بي واسطه مقاومت به مدار کيفي تري از تهاجم است. تلاش شبانه روزي مقاومت و هواداران آن نيز بر اين نکته تاکيد دارد. چرا که در اشرف همه انقلاب در برابر همه ضدانقلاب ايستاده است.
رسول اصغري*-
آذر۹۰
*روزنامه نگار

http://www.hambastegimeli.com/index.php?option=com_content&view=article&id=32098:2011-12-18-21-42-00&catid=11:2009-09-22-08-59-59&Itemid=15

نام من عاشوراست

2011-12-08T04:49:00.000-08:00

زمان از حجم حادثه ام لبريز ميشود.

از من تمامي عالم پراز خطابهي بستيز مي شود.

نام من عاشوراست

امروز روز شيون و ماتم نيست.

امروز روز فرو رفتن بني آدم نيست.

امروز روز فرا رفتن اوست.

امروز روز تا خدا رفتن اوست.

آري نام من عاشوراست.

هر سال يك بار مي آيم.

تا ببينم چه كس بر حسين,تنها مي گريد وچه كس بر رسم حسين مي ستيزد.

چه كس از او تنها ميگويد, وچه كس راه او را ميپويد.

هر سال يك بار مي آيم تا ببينم, وقتي دوباره خانه ها در خشم يزيديان مي سوزند, آيا كسي به ياري بر ميخيزد؟

وقتي دوباره خون علي اصغرها برزمين مي ريزد,

آيا كسي به خونخواهي مي ستيزد؟

نام من عاشوراست.

من يادآوَرد صواب و ناصوابم درگوش آدمي يادآوَرد حق و باطل, تا چه كس حسين را مي جويد وراه او را,

وچه كس يزيد را بيعت ميكند و سپاه او را, چه كس درس ماندگارِ ايستادن مي دهد و فدا, تا فراسو

ي طاقت انسان براي آرمان خلق و خدا, نام من عاشوراست .آريوچه كس اشاعه ي تسليم و واماندگي تا مرز ناكجا.

من آن فاجعه ي سياه نيستم كه بر من بگريي, من آن حادثه ي سُرخم كه زندگي خويش را با من بسنجي كه در كدامين نقش در كدام پيچ وتابي كه راه ورسم خويش.... كه راه ورسم خويش را با آن محك بزني و خويشتن را بيابي- نام من عاشوراست من حماسه سرخ تاريخ انسانم براي هميشه ي انسان- مرا ديگرگونه بايد ديد.

منوچهر هزارخاني-گلادياتورهاي دست خالي در مقابل گرازهاي تا دندان مسلح

2011-12-03T04:05:00.000-08:00

اين ، ظاهرا سناريو نمايشي است که مالکي ، براي پاسخگويي به تعهداتي که در آن بند و بست نامه ۷ ماده يي به ازاي به دست آوردن پست نخست وزيريش به گردن گرفته، براي آخر سال ميلادي جاري تدارک ديده است.

دليل اين گمانه زني؟ تکرار مصرانه تغيير ناپذير خواندن تاريخ ۳۱ دسامبر براي تخليه اشرف و پراکندن ساکنانش بعد از اين تاريخ در قرارگاههايي که معلوم نيست در کجا هستند. دليل قابل لمس ترش ؟ نامه ده مادهيي وقيحانهيي که سفارت مالکي در بلژيک به پارلمان اروپا فرستاده تا يادآوري کند که هر کار ميخواهيد براي انتقال پناهجويان به خارج از عراق بکنيد بايد تا قبل از آن سررسيد انجام دهيد.

توضيح اين رجزخواني و هارت و پورت؟ به دستگاههاي ديپلماسي ميگويند” براي رفع نگرانيهاي امنيتي همسايگان”؛ براي فريب افکار عمومي (و چه بسا شرکت دادن آمريکاييان در اين توطئه) ميگويند به علت منع پذيرش سازمانهاي تروريستي در خاک عراق توسط قانون اساسي کشور!

پشتوانه بين الملليش ؟ هم”اسلام عزيز”، هم ”شيطان بزرگ” اولي به خاطر ديني که برگردن مالکي دارد؛ دومي، به نظر من ، به خاطر راحت شدن ”بي هزينه” اش از مزاحمتهاي مداوم يک ”سازمان نامطلوب”. چرا چنين نظري دارم؟ به علت وجود دو نشانه روشن در اين جهت. يکي گروگان نگهداشتن نام سازمان مجاهدين در ليست سياه ـ که عندالزوم مي تواند به اجراي توطئه کشتار يک نوع ” وجهه ضد تروريستي” هم بدهد ـ ديگري محتواي عريضه آن سي و هفت نفري که سانديس عموسام را مي خورند ولي هليم سيد علي را هم ميزنند ـ نوشته بودند بيرون آوردن نام مجاهدين از ليست سياه در مسير حرکت به سوي دموکراسي مشکل ايجاد مي کند(يعني که حذف آن سازمان از صحنه سياست ـ و به طريق اولي از عرصه حيات ـ دموکراسي را سهل الوصول تر ميکند)! براي من همين دو نشانه قانع کننده اند ، ولي شما اگر هنوز سؤال داريد به قول وي ـ او ـ اي ”از آلن بپرسيد”.

به هر حال، پاسخ اشرفيها به دسيسه چيني مالکي از زبان مريم رجوي اين است:”مقاومت ايران به هيچ وجه حاضر به گفتگو در مورد جا به جايي ساکنان اشرف در داخل خاک عراق نيست مگر حفاظت آنها در محل به طور رسمي توسط نيروهاي آمريکايي يا کلاه آبي هاي ملل متحد به عهده گرفته شود” (اطلاعيه ۲۹ آبان) چرا؟ چون ”دولتي که در دو سال اخير به تمام تعهدات و قولهاي کتبي و شفاهي خود به آمريکا و ملل متحد در مورد رعايت رفتار انساني با ساکنان اشرف پشت پا زده ، به هيچ وجه قابل اعتماد نيست و قول و قرارهاي امروزي آن فقط براي خنثي کردن فشارهاي بين المللي و کشتار برنامه ريزي شده طبق ضرب الاجل است” (همان اطلاعيه)

معنايش چيست؟ اين است که بايد استوار ايستاد و مقاومت کرد .

خوب، اگر مالکي نپذيرفت يا آمريکاييها طبق معمول از تعهد پذيري شانه خالي کردند، آن وقت چي؟ آن وقت بايد در برابر جبهه مشترک زورگويي و نامردمي صدبار بيشتر مقاومت کرد، آخر اشرفي بودن در همين تک واژه مقاومت هم قابل خلاصه شدن است.

جمعه، ۱۱ آذر ۱۳۹۰ / ۰۲ دسامبر ۲۰۱۱

امروز يکي از بهترين روزهاي زندگيم بود نسرين عزيزم!

2011-11-25T10:23:00.000-08:00

امروز يکي از عزيزترين افراد زندگيم از اشرف بهم زنگ زد ، کسي که اگه يه روزي کسِ ديگه ايي بهش ميگفت خاله ديوانه وار حسوديم مي شد. .کسي که وقتي بچه بودم سه ماه تابستونو پيشش مي موندم و اگه به بچه هاش بيشتر از من توجه ميکرد ديوانه وار حسوديم ميشد. کسي که سرِ نشستن و خوابيدن پيشش با ديگران دعوا ميکردم. کسي که به خاطر زيبا بودن ، مهربون بودن ، بي نظير بودنش هميشه ديوانه وار بهش حسوديم ميشد. کسي که بي همتاترين بود برام و هست. کسي که در تمام عمرم بوي دايي سعيد و برام هديه مياورد. کسي که هنوزم برام بي همتاست و وجودش باعث افتخار و مباهاتِ من و خانوادمِ است.

خاله عزيزم ، نسرين بي همتا ،

اگه من روزي گفته باشم که سياسي نيستم, به اين خاطرِ که به اعتراف من ، سياسي کسيه که مثل تو تو

عزيزترينم

سياسي کسيه که مثل دايي سعيد عزيزم جونشو در راه آزادي وطنش از دست داد و يک عمر افتخار شد براي يک ملت نه مني که فقط يه مدت رفته تو تظاهرات و زندان ، بعدش بياد و ادعاي سياسي بودن بکنه و با شئير کردن چند مطلب تو فيس بوک و غيره ادعاي دونستن و سياسي بودن بکنه ! اشرفِ و مثل تو و امثال تو از جون و مالش گذشته و داره بي مهابا مبارزه ميکنه و من يک تار موي شما نمي شم.

خاله مهربانم,

ميدونم افتخار کردن به اينها هيچوقت نميتونه به شماها که داريد از دل و جون مايه ميذاريد کمکي بکنه, و خدارو چه ديدي! شايد يه روزي به نتيجه ايي که تو تو زندگيت رسيدي منم رسيدم و اميدوارم که دير نشده باشه.

دنيارو بـــــــــــــــي تو نمي خوام يه لحظه ....... دنيا بي چشمات يه دروغ محضِ

من هنوز نمي تونم نبود دايي سعيد و باور کنم ، اون مدام پيشِ منه و با من حرف ميزنه و من چيزي جزء اشک حسرت ندارم که براش تقديم کنم.

در اين ايام که همه چشمها به شماست و طوفاني در راه است ، که با توجه به صداي نترس و پر انرژي تو ميدونم که هميشه پيروز و موفق خواهيد بود ، من هم به همراه دوستان ديگر برايتان دعا مي کنم و آرزوي پيروزي مجدد شما را در تمام عرصه هاي نبرد دارم.

امروز يکي از بهترين روزهاي زندگيم بود و من بعد از شنيدن صداي مهربان تو که خيلي وقته منتظرش بودم خوشحالم.

به اميد پيروزي مجاهدين خلق ايران

به اميد ديدار عزيزانم به زودي زود

و به اميد آزادي ايران

دوستتان دارم و از راه دور ميبوسمتان

تقديم به دايي اکبر - خاله پوران - خاله نسرين - زندايي اعظم - صفورا - رضا - هامون و همه دوستان عزيزم در اشرف

تصاوبر بالا:

دايي عزيزم حبيب ( اعدامي سال 60) شوهر خاله عزيزم صدرالدين( شهيد فروغ جاويدان)

و دايي عزيزم سعيد چاووشي كه در حمله مزدوران عراقي رژيم در 19 فروردين امسال (8 اوريل) قهرمانانه به شهاد ت رسيد.

به ياد «گوهرمراد» طلايه داري چيره دست و مردمي

2011-11-21T05:01:00.001-08:00

در آستانه دوم آذر ماه سالروز درگذشت زنده ياد دكتر غلامحسين ساعدي

(گوهر مراد) برجسته‌ترين نمايشنامه نويس معاصر ايران زمين,

٢۴ دي ماه ١٣١۴در شهر تبريز ديده به جهان گشود و با پايان يافتن تحصيلات ابتدائي و دوره متوسطه به دليل فضاي حاکم در کشور درگير مسايل سياسي شد. در سال ١٣٣٠ همزمان با نهضت ملي شدن صنعت نفت به رهبري دكتر محمد مصدق فعاليت سياسي خود را آغاز کرد. بعد از کودتاي ٢٨مرداد ١٣٣٢ به مدت دو ماه مخفي شد و در شهريور ماه اين سال دستگير و چند ماهي در زندان به سر برد. او در سالهاي بعد مسئوليت انتشار روزنامه هاي فرياد، صعود و جوانان آذربايجان را برعهده گرفت و مقالات و داستان هايي در اين سه روزنامه و همچنين هفته‌نامه «دانش‌آموز»، چاپ تهران و «کبوتر صلح» منتشر نمود.

در سال ١٣٣۴ وارد دانشکده پزشکي تبريز شد و رشته روانپزشكي را برگزيدو در سال ١٣۴٠ فارغ التحصيل شد.

ساعدي در دانشگاه، هم زمان با تحصيل به نوشتن و چاپ آثار نمايش و داستاني

خود پرداخت. وي ضمن همكاري با مجله سخن داستان مرغ انجير و پيگماليون، را در تبريز منتشر ساخت.

«گوهر مراد» در سال ١٣۴١ راهي تهران شد تا خدمت سربازي اش را به عنوا

ن يك سرباز صفر آغاز کند. در حاليكه او فارغ التحصيل دانشكده پزشكي و مي بايست يك افسر وظيفه مي بود. در اين زمان چند داستان کوتاه درباره زندگي سربازي نوشت و در همين سال به همراه برادرش دکتر علي اکبر يک مطب شبانه روزي افتتاح کرد و با کتاب هفته و مجله آرش همکاري نمود.

در سال هاي بعد تک نگاري ايلخچي ، خياو يا مشکين شهر، هشت داستان پيوسته عزاداران بيل، نمايشنامه هاي چوب بدست هاي ورزيل، بهترين باباي دنيا، تک نگاري اهل هوا، داستان بلند مقتل، پنج نمايشنامه از انقلاب مشروطيت، مجموعه داستان واهمه هاي بي نام و نشان، نمايشنامه آي بي کلاه، آي باکلاه را منتشر ساخت.

در سال ١٣۵٣ با همکاري نويسندگان صاحب نام آن زمان، مجله الفباء را منتشر کرد. در همين سال در حين تهيه تک نگ اري شهرک هاي نوبنياد توسط ساواک دستگير و به زندان قزل قلعه و بعد اوين منتقل شد و يک سال در سلول انفرادي شکنجه شد. پس از آزادي از زندان سه داستان گورو گهواره، فيلمنامه عافيتگاه ، داستان کلاته نان، را نوشت و در سال ١٣۵٧ به دعوت انجمن قلم امريکا روانه اين کشور شد که سخنراني هاي متعددي در اين کشور انجام داد. در اوايل زمستان سال اين سال به ايران بازگشت.

در اواخر سال ١٣۶٠ بالاجبار و بر خلاف ميل باطني اش پس از آنكه مدتي مخفي بود جلاي وطن كرد و راهي پاريس شد و طي سال هاي ١٣۶١– ١٣۶۴ در پاريس اقدام به انتشار مجله الفباد کرد و چند نمايشنامه و فيلمنامه و داستان نيز نوشت.

غلامحسين ساعدي در روز دوم آذرماه ١٣۶۴ در پاريس چشم از جهان فروبست و د ر گورستان پرلاشز و در کنار صادق هدايت آرام گرفت.

ساعدي نويسنده‌اي بزرگ , مردمي و چيره دست و توانا بود كه با قدرت تخيل از هيچ قصه مي ساخت و سبك خاص و منحصر به خود را داشت. او در طول زندگيش در ايران، مدام با مردم در ارتباط بود، چه از نظر حرفه‌ي پزشکي، چه در نمايشنامه‌ها و چه در ديگر آثارش او تلاش مي‌کرد مردم و دردهايشان را بشناسد,وريشه عقب‌ماندگي مردمش را کشف کند. او سالها با عشق به‌مردم و در دفاع از آزادي و بهروزي خلق قلم زد. ادبيات معاصر در طي بيش از 3دهه از 1330 تا 1364، آثار فراموش‌ناشدني در زمينه داستان، نمايشنامه و فيلمنامه را با نام 'گوهر مراد' در سينه خود ثبت كرده است. در تمامي آثار ساعدي، از اولين نمايشنامه‌اش، 'كاربافكها در سنگر'، تا آخرين مقاله منتشرشده‌اش در شورا، ماهنامه شوراي ملي مقاومت، تحت عنوان 'پناهنده سياسي كيست؟'، عشق به‌آزادي، وفاداري به‌مردم ستمزده و كينه نسبت به‌ديكتاتور و ستمگرو دجال، موج مي‌زند. آخرين نمايشنامه شادروان ساعدي 'اتّللو در سرزمين عجايب' سرنوشت هنر تحت حاكميت ارتجاع را بخوبي به‌تصوير كشيده ‌است.ساعدي همچنين مقالات متعددي در دوران مبارزه با رژبم و در دوران تبعيد نوشته است. زنده‌ياد ساعدي با فروتني و صفاي خاص خود مي‌گفت:

من مخلص كسي هستم كه با خميني مي‌جنگد. هر چه به‌من فشار وارد مي‌آورند، دقيقاًً از اين موضع است و من از اين موضع كوتاه نمي‌آيم.

مسئول شوراي ملي مقاومت آقاي مسعود رجوي در پيامي به‌مناسبت درگذشت شادروان ساعدي فقدان او را ضايعه پردريغي براي فرهنگ و ادب ايران خواند.

ساعدي در مقاله اي با عنوان« پناهنده سياسي كيست؟ » مي نويسد:

«پناهنده سياسي كسي است كه چهره به چهره روبه ‌رو، در برابر حكومت مسلّط ايستاده بود، و اگر بيرون آمده،‌از ترس جان نبوده است. ‌او با همان فكر مبارزه و با سلاح انديشه خويش ترك خاك و ديار كرده است.

در اين ميان هستند بسياري از نويسندگان، شاعران، نقاشان،‌مجسمه ‌سازان، كه سلاح آنها همان كارشان است و در جرگه رزمندگان ديگر قرار مي‌گيرند.

پناهنده سياسي نيّتش اين است كه با جلّادان حاكم بر وطنش تا نفس آخر بجنگد و حاضر نيست از پا بيفتد.

به لقمه ‌ناني بسنده مي‌كند، ناله سرنمي ‌دهد و شكوه نمي ‌كند. مدام در تلاش است كه ديوار جهنم آ

خوندها را بشكند و به خانه برگردد. خانه ‌او وطن اوست.

براي تميز كردن خانه قدرت روحي كافي دارد و وقتي آشغالها جمع شدند، حاضر است سرتاسر وطن را با مژّه‌هاي خود پاك كند.

از جان گذشته است ‌و مطلقاً‌ نمي‌ترسد.

پناهنده سياسي نارنجكي است كه به ‌موقع مي‌خواهد ضامن را بكشد و كوهي را از جا بركند با دست بريده براي هر كار يدي حاضر است، با پاي بريده مدام مي ‌دود و با چشمان كم ‌سو همه ‌جا را مي‌بيند.‌ روحيه پناهنده سياسي عضلاني است، انگار كه از سرب ريخته شده. واهمه ‌يي از مرگ ندارد، ‌و زماني كه خود را در صف پناهنده‌هاي قلّابي مي‌بيند، خشم جان او را به لب مي‌رساند، چون مي‌بيند ستون فقرات بشردوستي ساخته و پرداخته حكومتها فرقي بين او و دلالان اسلحه نمي‌گذارد. اولي مدام با دو گذرنامه در رفت و آمد است.. ولي او اگر پا به وطن بگذارد،‌ جمهوري اسلامي امكان نفس كشيدن نيز برايش نخواهد گذاشت و پاي ديوار خواهدش كاشت و سوراخ سوارخش خواهد كرد.

دراين‌جاست كه قوانين به يك‌باره بي‌اعتبار مي‌شوند. دراين جاست كه بايد تأملي مثلاً‌در «قرارداد1951» كرد، يا در قوانين و مقرّرات ديگر. سوءتفاهم نشود، منظور اين نيست كه كشورهاي پناه‌دهنده سختگيري بكنند. اصلاً حتّي تلاش فراواني بايد كرد كه به آواره‌هاي دور افتاده بيش از پيش توجّه شود،‌اين تلاش امر بسيار لازمي است. غرض اين اس

ت كه فرق «پناهنده‌سياسي» قلّابي با «پناهنده‌سياسي واقعي» روشن شود. اين دو از يك جنس و از يك قماش نيستند.

پناهنده سياسي قلّابي جانوري است همه چيز خوار، ولي پناهنده سياسي واقعي انساني است مرگ بركف،‌كه بي‌هيچ چشم‌داشتي مي‌خواهد كمر رژيم جمهوري اسلامي را بشكند، خشت روي خشت بگذارد و خانه تازه و وطن تازه‌يي بسازد.

ميان ماه من تا ماه گردون تفاوت از زمين تا آسمان است

زندگينامه ساعدي به قلم خودش:

من در اول زمستان ١٣١۴روي خشت افتادم. بچه‌ي دوم پدر و مادرم بودم. بچه‌ي اولي که د

ختر بود در يازده ماهگي مرده بود. و از همان‌ روزي که دست در دست پدر، راه قبرستان را شناختم. هميشه سر خاک خواهر مي‌رفتم که قبر کوچکي داشت. پوشيده با آجرهاي ظريف و مرتب. و من در خيال هميشه او را داخل گور، توي گهواره‌اي در حال تاب خوردن مي‌ديدم. هر چند که نه من، نه برادرم که بعد از من آمد و نه خواهرم که آخرين بچه‌ي خانواده بود گهواره نداشتيم. گهواره ما پاهاي مادر

بزرگ بود.

پدرم کارمند ساده‌ي دولت بود با مختصر حقوق بخور نمير، هر چند که خود از خانواده‌ي اسم و رسم دار «ساعد الممالک» بيرون آمده بود که منشي‌گري گردن کلفت‌هاي دوره‌ي قاجار را مي‌کردند، اما پدرش که زنباره‌ي غريبي بود، و در تجديد فراش مهارت کافي و وافي داشت، او را از خانه رانده بود تا خود شکم خود را سير کند و پدرم از شاگرد خياطي شروع کرده بود وبعد دکه‌اي ترتيب داده بود و آخر سر شريک پدربزرگ مادري‌ام شده بود. بلاخره تنها بچه او را که دختر جوان و خوشگلي بود به زني گرفته بود و شده بود داماد سرخانه. مدت‌ها بعد دري به تخته خورده بود و با چندرغاز، تن به کارمندي دولت داده بود.

پيش از اين که مدرسه بروم خواندن و نوشتن را از پدر ياد گرفتم. و به ناچار انگ شاگرد اولي از همان اولين سال روي من خورد، و شدم يک بچه‌ي مرتب و مودب و ترسو و توسري خور. متنفر از بازي و ورزش و شيطنت و فراري از شادي‌ها و شادابي‌هاي ايام طفوليت. همه‌اش غرق در اوهام و خيال و عاشق کتاب و مدرسه و شب‌هاي طولاني زمستان که پاي چراغ نفتي بنشينم و تا لحظه‌اي که بختک خواب گرفتارم نکرده، داستان پشت داستان بخوانم.

اولين چرت و پرت‌هايم در روزنامه‌هاي هنري ـ سياسي تهران چاپ شد. و خودم در همان مسقط الرأس يک‌باره ديدم که دارم سه روزنامه را اداره مي‌کنم. و روزي چندين ساعت مدام قلم مي‌زنم. از رپورتاژ و سرمقاله، گزارش و قصه تا تنظيم اخبار. درگيري‌هاي زيادي پيش آمد و يک‌باره سر از دانشکده‌ي پزشکي در آوردم. ولي اگر يک کتاب طبي مي‌خواندم؛ در عوض ده رمان هم همراهش بود.

و از اينجا به بعد داستان من حادثه زياد دارد. و من يکي اعتقاد دارم که داستان پر حادثه، فضاي غريبي لازم دارد که سر هم کردن آن‌ها با جمله چه فايده؟ اگر مي‌شد با آمار مدار تغيير و تحول روحي يک انسان را نشان داد چه فوق‌العاده بود.

يک طبيب که در سربازخانه، سرباز صفر شده است، و مدتي سرگرداني کشيده و آخر سر روي به روان‌پزشکي آورده. و بعد سالي نبود که يک يا دو ضربت جانانه روحي و جسمي نخورده باشد.

فضاي خيلي عجيبي بود. اين همان موقعي بود که انقلاب سفيد شاه راه افتاد و آن موقع من توي سربازخانه بودم. تمام مدت هم همان تبليغات نوع ارتشي. لزومي ندارد همه ما يک دفعه هيب هيب هورا بکشيم به خاطر اين که انقلاب سفيد دارد مي شود. يک افسر مي‌آيد نيم ساعت راجع به اصلاحات ارضي حرف مي‌زد. خانلري هم آن موقع وزير فرهنگ بود. مسئله سپاه دانش را مطرح کرده بودند و سپاه بهداشت و اين ها... توي همان سربازخانه با لباس سربازي وحشتناک [بودم]. دعوت کرده بودند رفتم توي هيئت تحريريه مجله سخن. خانلري گفت : چرا شير در پوست خر آمدي؟

گفتم : والا شما بفرماييد سپاه دانش‌تان چگونه است! و قضايا را کشيدم به يک راهي که به پيرمرد هم برنخورد . آن موقع عجيب تبليغ مي‌کردند يعني تمام مدت و آن رفراندو

م کذايي را هم که درست کردند راجع به انقلاب سفيد و اين ها، سال ١٣۴١ بود.

فعاليت هنري من خيلي وقت پيش از آن [ شروع شد ] . من از قبل از 28 مرداد مي نوشتم . اما در اين زمان که من در تهران بودم با هنرمندان و نويسندگاني که مقيم تهران بودند و فعاليت سياسي و يا لااقل تمايلات سياسي هم داشتند ، ارتباط داشتم.

انسان وقتي مي‌نويسد تعمدي ندارد که چگونه و چطور بنويسد . فضايي که بر آدمي حاکم است نويسنده را به دنبال خود مي کشد .

انسان اثر خود را مي‌نويسد و بعد وقتي اثر تمام شد و شکل گرفت ديگران آن را بررسي مي‌کنند. اما اين بحث‌ها مربوط به بعد از خلق اثر هنري است. چيزي که نويسنده را هنگام نوشتن متاثر مي کند و آن تاثير چنان است که تمامي وجود آدم را پر مي‌کند، خود به خود نوشته مي‌شود.

من بلد نيستم از خودم و آثارم حرف بزنم. چون بيشتر گرفتار بيرون و دنيايي هستم که مرا احاطه کرده است. حقيقت اين است که من يک هزارم کابوس‌ها و اوهامي را که در زندگي داشته‌ام، نتوانسته‌ام بنويسم. چون هميشه زندگي شلوغ و ذهن جوشان و آشفته‌اي داشته‌ام.

من مدت‌هاي طولاني [در جنوب شهر تهران مطب داشتم]. اول يک مطب داشتم دم کارخانه سيمان شهرري و بعد هم در دلگشا. سال‌هاي طولاني من مطب داشتم. طب عمومي مي‌کردم. همه کار، مثلا زخمي و فلان. يک مطب عجيب و غريبي بود. واقعا خاطراتي که از آنجا دارم و قصه‌هايي که از آنجا دارم اصلا چيز عجيب و غريبي است.

مطب من شبانه روزي بود و من آنجا زندگي مي‌کردم. اصلا توي مطبم. بعد يک شب، نصف شب، زنگ زدند و يک شيشه هم بالاي در بود. من از خواب بلند شدم که لابد مريض آمده است. رفتم نگاه کردم ديدم هيچ کس نيست. بعد فکر کردم خيالات مرا گرفته است. در را که باز کردم ديدم که مرده توي يک گوني است. از وحشت ترسيدم و در مطب را برق‌آسا بستم و برگشتم عقب. بعد فکر کردم که يعني چه؟ آره، اصلا اين هيچ وقت يادم نمي رود. يک مرتبه متوجه شدم که بابا نکند مثلا يک مرده را آورده‌اند اينجا و فردا همه فکر مي‌کنند که او را من کشته‌ام و گذاشته‌ام بيرون. از بغل اين برق‌آسا رد شدم، رفتم ديدم دو تا پيرمرد نشسته‌اند اون پايين و دارند چپق مي‌کشند. گوني مرده را آورده‌اند مثلا توي ميدان خراسان از اتوبوس پياده شده‌اند و طرف هم حالش بد بود. خوب، [ او را ] توي لحافي پيچيده بودند به صورت گوني درآورده بودند و گذاشته بودند آنجا. من خيلي از اين چيزهاي وحشتناک آنجا مي‌ديدم [که] يکي از قصه‌هايش را جلال آل احمد، در مقاله‌اي راجع به صمد نوشته، درج کرده است .

يک شب آمدند در را زدند. خيلي راحت و بعد من پا شدم و گفتند که يک مريض بدحال اينجا هست. بدو بدو رفتم بالا سر يک مريض. فکر کردم که اين دارد مي‌ميرد. بعد معلوم شد که نه، زائوست. وسط تابستان بود، فراوان چراغ گذاشته بودند و اتاق گرم و همه پيرزن و... در حال گريه. خلاصه من آن‌ها را به زور از اتاق بيرون کردم چون اصلا هوا نداشت. يک اتاق درب و داغان. بعد رفتم بالاي سر اين و ديدم اين زائوست منتهي بچه به دنيا آمده و من به زور شلوار او را کندم. يک خانواده فقير بدبخت و فلک‌زده‌اي بودند، بعد ديدم کله بچه بيرون است گرفتم و کشيدم بيرون، بچه مرده بود و دور گردنش بند ناف پيچيده بود. من برق‌آسا گفتم يک کمي آب داغ به من بدهيد. دست‌هايم را شستم و بعد بند ناف را بستم و نعش بچه را انداختم آن ور و شروع کردم به تنفس مصنوعي و رسيدگي به مادر. مادر حالش جا آمد و بعد ديدم که اين جفت بچه کنده نمي شود. گفتم به هر حال بايد بکنم. يک مانوري است که با دست مي‌دهيم از توي رحم مي کنيم. اين طوري کردم و انداختم دور. گفتم بدوم و بروم دوا و درمان بياورم. همين طوري که داشتم مي‌رفتم ديدم اين نعش بچه اين جاست. همه مردم هم پشت پنجره ايستاده‌اند و ما را همين طور تماشا مي‌کنند. اين بچه را دوباره برداشتم و بند ناف را از گردنش باز کردم، خيلي سريع اين کارها انجام شده بود و شروع به کتک زدن بچه کردم.

يک دفعه جيغ زد و من براي بار اول شادي را حس کردم. بچه که شروع به گريه کرد، من وقتي به طرف مطب مي‌دويدم آن چنان از شادي اشک به پهناي صورتم مي‌ريخت و احساس خلاقيت براي بار اول، و براي بار آخر فکر مي‌کنم، آن موقع کردم. بعد برگشتم.

سر خاک تختي که رفته بوديم، شب هفت تختي، [١٣۴۶] من و آل‌احمد و صمد بهرنگي، دو زن آمدند جلو، آل‌احمد نوشته. بعد گفتند: «پسرت را مي شناسي؟»

گفتم: «پسرم کيست؟» گفتند مصطفي بيا. مصطفي رفته بود بالاي يکي از اين... همان پسره بود که حالا بزرگ شده بود. بعد از انقلاب هم خيلي با مزه بود که من يک بار ديگر هم او را ديدم. يک جا سخنراني براي بنده گذاشته بودند، که همه ما را مثل آخوندها بالاي منبر مي کشيدند. آن موقع يک پسر جوان آمد که من بايد تو را برسانم. حالا دوستان زياد بودند. بعد معلوم شد اين همان مصطفي است که براي خودش ريش و پشمي داشت.آنجا يک دنياي عجيب و غريبي بود. و بعد يکي هم اين بود که چون من هم طبيب بودم و هميشه توي مطب بودم آنجا به يکي از پايگاه‌هاي عمده روشنفکران آن روز تبديل شده بود. آل‌احمد، احمد شاملو، بر و بچه‌ها، به‌آذين، سيروس طاهباز، آزاد و ديگران هميشه آنجا بودند.

من آنجا مريض مي‌ديدم. مي‌آمدم يک کمي بحث بکنيم و حرف بزنيم يا راجع به نشر مجله يا کتاب، دوباره مريض مي‌آمد و من مي‌رفتم. يک دنياي فوق‌العاده‌اي بود. و اين فاصله‌اي بود ده سال 1340 تا 1350 که به حق خيلي‌ها مي گويند که دوران شکوفايي جماعت اهل قلم و ادب ايران بود و اين به نظر من درست است.

کانون نويسندگان به اين صورت به وجود آمد که وزارت فرهنگ و هنر يک برنامه‌اي ترتيب داده بود که تمام شعرا و نويسندگان و هنرمندان را زير بال خود بکشد. بعد نامه فرستاد و از همه دعوت کرد... که اشخاص منفرد نباشند و همه را به طرف خودشان بکشند و زير بال خودشان بگيرند. بعد همه مخالفت کردند. يک روز من در انتشارات نيل بودم چون يک کاري از من در آمده بود و آن‌ها جلويش را گرفته بودند و من خيلي عصباني بودم و همين طور بد و بيراه مي‌گفتم و بددهني مي‌کردم. يک آقايي آنجا بود گفت که فلاني کي هستند؟ بعد گفتند مثلا اسمش اين است. آمد طرف من... بعد آمد و گفت که شما ساعدي هستيد؟ گفتم: «بله». آن بابا هم، همه او را مي‌شناسند، اسمش داود رمزي بود.

گفت: «آه، اله و بِله، شما چرا از سانسور ناراحت هستيد؟ کاري ندارد، ترتيبش را مي‌دهم شما با خود هويدا صحبت بکنيد!»

دو روز بعدش زنگ زد. او شماره تلفن مرا گرفته بود، و گفت که اين قضيه اين طوري است و هويدا گفت: «همه بيايند که من ببينم موضوع چيست؟»

يک عده از ما دور هم جمع شديم. آل‌احمد بود و سيروس طاهباز بود و ديگران بودند. همه جمع شديم. سال 1346 بود. بعد پا شديم رفتيم نخست وزيري. دقيقا يک ساعتي ما به انتظار نشستيم و هويدا از ما خيلي با احترام و اين‌ها [استقبال کرد]. رفتيم توي اتاق نشستيم و شروع کرديم تمام مواردي که از سانسور مي‌ديديم يک مقداريش را گفتيم. آل‌احمد بدجوري به هويدا حمله کرد. مسئله را درست عينا مثل نوشته‌هاي خودش مطرح کرد. مثلا مسئله شمشير و قلم، شما شمشيرتان در مقابل قلم ما شکست مي‌خورد و اين‌ها.

هويدا گفت: «من اين‌ها را نمي‌خواهم بشنوم و ما از اين چيزها خودمان خوانده‌ايم. و گفت که اين جوري نمي‌شود. يک نفر را انتخاب کنيد که ما بتوانيم با او حرف بزنيم.»

بعد آن‌ها من را به عنوان نماينده انتخاب کردند و آن موقع من مدت‌ها مي‌رفتم توي دفتر نخست وزيري و از طرف نخست وزير، دکتر يگانه، (اسم کوچکش... لابد محمد بود) و يک پاشائي نامي (که يک مدتي هم رييس دفتر فرح شده بود) انتخاب شده بودند (پاشائي بود يا پاشاپور نمي‌دانم، يادم نيست ولي رئيس دفتر فرح بودنش را يادم هست). مذاکرات خيلي جالب بود. آن‌ها هي مي‌خواستند که ماستمالي بکنند. مي‌گفتند که نه اين جوري که نمي‌شود، بايد يک کاري بکنيم.

من هم مي‌گفتم: «خوب، مثلا بايد چه کار بکنيم؟» ما مي‌گفتيم اصلا کتاب نبايد سانسور شود. براي چه مي‌آيند مي‌برند؟ شايد همين کار ما خودش به تشديد سانسور يک جور خاصي کمک کرد. يعني به اين معني که اين‌ها رفتند دنبال راه و چاه. و يک يا دو نفر در آنجا شرکت کردند. يکي از آن‌ها احسان نراقي بود و ديگري ايرج افشار. اين‌ها همين جوري آمدند. من گفتم که: «خوب، آقايان مثلا چه چيزي دارند؟ اگر قرار است آن جمعي که آمدند اعتراض کردند گفتند بنده بيايم اينجا و با شما صحبت بکنم. اين آقايان از کجا آمدند؟»

گفتند: «خوب، اين‌ها هم نويسنده هستند.»

گفتم : «اگر اين جوري است ما برويم يک عده ديگري بيايند ديگر.»

بعد روابط آنجا را مي‌ريختند. هر روز يک چيزي مي‌آوردند و من هم مطلقا زير بار نمي‌رفتم. يک موردش مسئله ثبت کتابخانه ملي بود که گفتند که آره، نمي‌شود حق شما از بين مي‌رود و اين کتاب‌ها بايد ثبت شود. آخرين جلسه‌اي بود که من بلند شدم و آن کاغذ را پاره کردم و آمدم رفتم کافه فيروز [در خيابان نادري] و به بر و بچه‌ها اطلاع دادم که اصلا چيزي نمي‌شود. آن موقع يک دفعه به فکر افتاديم که ما يک تشکيلاتي ترتيب بدهيم. هسته کانون نويسندگان آنجا بسته شد. [تصميم گرفتيم] که براي بار اول کانون نويسندگان تشکيل بشود. و يک مدتي در تالار قندريز جمع مي شديم. خيلي بودند. به حدود مثلا 60 نفر رسيديم. بعد دوباره حمله شروع شد و بعضي‌ها را گرفتند. بعضي‌ها را زدند و بعضي‌ها را هم تهديد کردند و همين طور رفت جلو... [فعاليت‌ها ] آن وسط‌ها قطع شد. [همه چيز را] داغان کردند. ديگر هيچ فعاليتي نبود تا يک سال پيش از شب شعر . شب شعر در واقع در سال 1356 بود که شروع شد .

دوران تبعيد:

[در تبعيد] از دو چيز مي ترسم: يکي از خوابيدن و ديگري از بيدار شدن. سعي مي‌کنم تمام شب را بيدار بمانم و نزديک صبح بخوابم. و در فاصله چند ساعت خواب، مدام کابوس‌هاي رنگي مي‌بينم. مدام به فکر وطنم هستم. مواقع تنهايي‌، نام کوچه پس کوچه‌هاي شهرهاي ايران را با صداي بلند تکرار مي‌کنم که فراموش نکرده باشم. حس مالکيت را به طور کامل از دست داده‌ام. نه جلوي مغازه‌اي مي‌ايستم، نه خريد مي‌کنم، پشت و رو شده‌ام.

در عرض اين مدت يک بار خواب پاريس را نديده‌ام. تمام وقت خواب وطنم را مي‌بينم. چند بار تصميم گرفته بودم از هر راهي شده برگردم به داخل کشور. حتي اگر به قيمت اعدامم تمام شود. دوستانم مانعم شده‌اند. همه چيز را نفي مي‌کنم . از روي لج حاضر نشدم زبان فرانسه را ياد بگيرم. و اين حالت را يک نوع مکانيسم دفاعي مي‌دانم. حالت آدمي که بي‌قرار است و هر لحظه ممکن است به خانه‌اش برگردد. بودن در خارج بدترين شکنجه‌هاست. هيچ چيزش متعلق به من نيست و من هم متعلق به آن‌ها نيستم. و اين چنين زندگي کردن براي من بدتر از سال‌هايي بود که در سلول انفرادي زندان به سر مي‌بردم.

در تبعيد، تنها نوشتن باعث شده که من دست به خودکشي نزنم. از روز اول مشغول شدم. تا امروز چهار سناريو براي فيلم نوشته‌ام که يکي از آن‌ها در اول ماه مارس آينده [1984] فيلمبرداري خواهد شد. اين سناريو کاملا در مورد مهاجرت و دربدري است و يکي از سناريوها جنبه «آله گوريکال» دارد به نام مولاس کوربوس که آرزويي است براي پاک کردن وطن از وجود حشرات و حيوانات که نسخه‌اي از آن را برايتان مي‌فرستم. در ضمن دست به کار يک نشريه سه ماهه شده‌ام به نام الفبا که تا امروز سه شماره از آن منتشر شده و هدف از آن زنده نگهداشتن هنر و فرهنگ ايراني است.

مشکلات زبان به شدت مرا فلج کرده است. حس مي کنم چه ضرورتي دارد که در اين سن و سال زبان ديگري ياد بگيرم. کنده شدن از ميهن در کار ادبي من دو نوع تاثير گذاشته است: اول اين که به شدت به زبان فارسي مي‌انديشم و سعي مي‌کنم نوشته‌هايم تمام ظرايف زبان فارسي را داشته باشد. دوم اين که جنبه تمثيلي بيشتري پيدا کرده است و اما زندگي در تبعيد، يعني زندگي در جهنم. بسيار بداخلاق شده‌ام. براي خودم غيرقابل تحمل شده‌ام و نمي‌دانم که ديگران چگونه مرا تحمل مي‌کنند.

دوري از وطن و بي‌خانماني تا حدود زيادي کارهاي اخيرم را تيزتر کرده است. من نويسنده متوسطي هستم و هيچ وقت کار خوب ننوشته‌ام. ممکن است بعضي‌ها با من هم عقيده نباشند ولي مدام، هر شب و روز صدها سوژه ناب مغز مرا پر مي‌کند. فعلا شبيه چاه آرتزيني هستم که هنوز به منبع اصلي نرسيده، اميدوارم چنين شود و يک مرتبه موادي بيرون بريزد. علاوه بر کار

برادرم منـصـور، دلاوري از جنوب شهرتهران

2011-11-02T09:51:00.000-07:00

آخرين باري که او را ديدم روزي بود که باهم در يکي از ميدانهاي شمال شهر تهران قرار ملاقات داشتيم. فضاي غليظ نظامي و سايه سياه اختناق همه جا سنگيني ميکرد و حضور گله هاي پاسداران مسلح و پستهاي ايست-بازرسي، جوّ رعب و وحشت را در همه جاي شهر گسترده بود...

با لبخند هميشگي آمد و ساعتي در خي

ابان قدم زديم و برايم صحبت کرد. از جنايات بي حد رژيم و از عوامفريبي و بي ريشگي آخوندهاي رذل گفت. از اينکه خونهاي به ناحق ريخته شده جوانان آزاديخواه و بچه هاي معصوم مردم، مشروعيت کاذب رژيم را نابود کرده و دودمانش را به باد خواهد داد. با قاطعيت از پوسيدگي رژيم و قطعيت سقوط آن سخن ميگفت و با يقين روزي را ميديد که آخوندهاي نابکار و باندهاي جنايتکار درون حاکميت به جان هم ميافتند و همچون کِرم ريشه همديگر را ميخورند و سرانجامي جز تلاشي و تباهي ندارند...

سالهاي سال بود که در کنارم بود و همدم همه تلخيها و شيريني هاي زندگيم بود. برادر کوچکترم بود و از همه کس برايم عزيزتر؛ آنقدر عزيز که بيشتر احساس وحالت مادري نسبت

به او داشتم. روحياتش را خيلي خوب مي شناختم و حالاتش را کاملآ درک ميکردم ... حالا در آن روز پرآشوب و در آن شرايط پرخطر، همينطور که برايم صحبت ميکرد از برق نگاه گيرايش و در زنگ صداي پرصلابتش ا

حساس کردم که قصد انجام کار خطيري را دارد و آماده تهاجم و از خود گذشتگي...

با نگراني از او سوال کردم: منصور، چکار مي خواهي بکني؟ گفت: کاري که بتوانم ضربه محکم

ي به ديواره رژيم بزنم .به او گفتم بيا از کشور خارج شو تا جانت درامان باشد. سرش را تکان داد و گفت اگر قرار باشد همه از کشور خارج شوند ديگر کي در اينجا بماند و مبارزه کند. ما بايد دست در دست هم بجنگيم تا اين رژيم را به زباله دان تاريخ

بفرستيم. با اضطراب به او گفتم که اگر دستگير شوي ترا تکه تکه خواهند کرد؛ خنديد و گفت: "نه من هرگز زنده دستگير نخواهم شد و تا روزي که چند نفر از اين مزدوران را به هلاکت نرسانم و انتقام خون ناصر و ديگر يارانم را نگيرم آرام نخواهم گرفت. بايد تيشه به ريشه اين دجالان زد. مطمئن هستم که بزودي آنها رسوا خواهند شد..." آن روز ۱۸ شهريور ماه و يکي از روزهاي تابستان به خون نشسته سال شصت بود.

وقتي به خانه برميگشتم احساس عجيبي داشتم، از يکطرف با ديدن دوباره برادر عزيزم و عزم و رزم دلاورانه اش، گرمي خاصي در اعماق وجودم احساس ميکردم و از طرف ديگر در اثر دلشوره و اضطرابي که بخاطر جان و جواني برادر رشيدم همواره آتش به جانم ميزد سخت بيتاب بودم. به ياد مياوردم آخرين روزي را که منصور عزيزم مخفيانه به خانه آمده بود و من در يک لحظه خاص و از پشت سر متوجه شدم که او در گوشه آشپزخانه در حال جابج

ا کردن کلت و نارنجک دستي خود در زير لباسش بود. جلو رفتم و او را بوسيدم و گفتم مواظب خودت باش... وقتي ديدم جاسازي و حمل مخفيانه نارنجک و کلت کمري چطوري روي شکم و پهلوي او جاانداخته است برايش دعا کردم و از خدا خواستم در راهي که براي آزادي و بهروزي خلقش مجاهدت ميکند او را موفق و سربلند بدارد...

منصور در سال ۱۳۳۳ در شهر آغاجاري پا به عرصه زندگي گذاشت. پدرم در شرکت نفت متخصص چاههاي نفت بود. او را هميشه با لباس و کلاه مخصوص حفاران مي ديديم... هر وقت صحبت از مسائل جدي و اوضاع اجتماعي ميشد او با غرور و حسرت از دوران مصدق و ملي شدن صنعت نفت برايمان مي گفت... پدري مهربان بود

و آنچنان که مادر برايمان تعريف ميکرد بسيار خانوادۀ گرم و پر از صفايي داشتيم.

منصور در چنين خانواده اي بدنيا آمد از کودکي بسيار شيرين و دوست داشتني بود. بين من و او رابطه خاصي بود، من هميشه توجه بيشتري نسبت به او داشتم بطوري که همه ميگفتند انگار شما دو جسم در يک روح هستيد. البته منصور بيشتر از ۳ سال طعم داشتن پدر را نچشيد. ما خيلي زود پدر زحمتکش خود را از دست داديم.

مادرم فقط ۲۶ سال داشت و برادر دومم بعد از فوت پدر بدنيا آمد و به اين ترتيب مادرم در جواني مسئوليت چهار فرزند را به تنهايي عهده دار شد. او با فداکاري و با زحمت بسيار، کمر همت بست و زندگي خانواده را به تنهايي و با حقوق بازماندگي پدرم که از شرکت نفت دريافت ميکرد، با دورانديشي و عزت نفس اداره کرد. او حتي با قبول کارهاي سخت و طاقت فرسا در کنار مسئوليتهاي درون خانه، شرايط مناسب زندگي و تحصيل ما را فراهم ميکرد.... نهايتآ بعد از چند سال مادرم تصميم گرفت براي ادامه تحصيل و تامين زندگي بهتري براي ما، به اعتبار پولي که شرکت نفت در ازاي دوران سنوات کاري پدرم داده بود، در جنوب تهران خانه اي خريداري کند... منصور عزيزم در اين خانه رشد کرد قد کشيد و شخصيت اجتماعيش شکل گرفت. مادر به عنوان محور و مسئول خانواده کوچکمان با مشکلات زندگي جنگيد تا فرزنداني انساندوست و مسئوليت پذير همچون منصور به جامعه تحويل دهد...

منصور که از کودکي، سختي زندگي را تجربه کرده بود و از نزديک با درد

و رنج مردم کم درآمد آ

شنا شده بود هم

وقتي امواج انقلاب و جنبش مردمي شروع شد "منصور" سر از پا نمي شناخت. او با آرمان "آزادي" و "عدالت اجتماعي" در تمامي اعتراضات و تظاهراتها شرکت مي کرد و ديگر افراد خانواده را نيز تشويق به مشارکت ميکرد... غافل از انيشه از اين محروميت در جامعه و بي عدالتي رنج ميبرد. هميشه در تلاش بود آنچه را که دارد با همه تقسيم کند. در حد توانش به خانواده هاي بي سرپرست و محروم جامعه کمک ميکرد. با درآمد کمي که داشت کالاهاي ضروري و درب و پنجره ي دست دوم براي برخي خانواده هاي محروم در حومه دور دست تهران تهيه ميکرد و با وانت خودش به آنها ميرساند.

که ميوه چينان فرصت طلب و آخوندهاي مفت خور، در سر ِ بزنگاه پيروزي انقلاب، بر مرکب قدرت مي جهند و همچون گرگان درنده و خون آشام، بدور از تمامي خصائل انساني، مجاهدين و مبارزيني را که در انقلاب ضد سلطنتي درد و رنج مبارزه و زندان را چشيده بودند، بنام خدا ذبح شرعي ميکنند...

منصور با هوشياري و شناخت نسبي از ماهيت حاکمان تازه به قدرت رسيده، به فاصله کوتاهي در همان اوايل سال ۵۸ جذب انديشه ها و آرمانهاي آزاديخواهانه سازمان مجاهدين خلق ايران گرديد. او تمام وقت خود را براي سازمان ميگذاشت و در اين راه سر از پا نمي شناخت. گويي آنچه را که سالها بدنبالش بود پيدا کرده بود. البته در اين دوران مرا نيز با اهداف و مواضع سازمان آشنا کرد. بخوبي بياد دارم که مرا مرتبآ به کلاسهاي آموزشي تبين جهان "مسعود" در دانشگاه شريف ميبرد و هميشه براي درک بهتر مسائل پيچيده سياسي و ايدئولوژيک، از هرگونه کمک فکري به من دريغ نميکرد. وقتي پدر طالقاني درگذشت من در سفر بودم و او چنان اندوهگين بود که به من زنگ زد و خواست که هرچه زودتر براي شرکت در تشييع پيکر "پدر" به تهران برگردم.

در آن زمان در خيابان شير و خورشيد جنوب تهران پمپ بنزين مخروبه ي بود که منصور بهمراه ديگر يارانش در تشکل مردمي "انجمن ميثاق" با زحمت زياد، در همان جا فروشگاه ارزاق عمومي بنا کردند و با تهيه مايحتاج ضروري زندگي، اقدام به توزيع آن مواد با قيمت ارزان و گاها رايگان در بين مردم کم درآمد محل مي کردند. او و دوستان همفکرش از اينکه ميتوانستند به واسطه آن فروشگاه تعاوني، کمکي باشند براي افراد محتاج و مرهمي بر زخم دل انسانهاي نيازمند و درمانده، عميقآ احساس رضايت مندي و خرسندي فروتنانه ي داشتند و از طرف اکثريت اهالي محل مورد تقدير و احترام واقع ميشدند...

البته منصور در درون خانواده و بستگان و فاميل نيز بسيار مهربان و محبوب و سنگ صبور همه بود. معمولآ به همه افراد فاميل سرميزد و جوياي احوال ميشد و در عزا و عروسي ديگران هميشه همدل و همدرد بود.

بهرحال ديري نپائيد که در سال ۵۹ پاسداران و کميته چي هاي رژيم دزد و غارتگر خميني، به محبوبيت روزافزون اين جوانان انقلابي که در پرتو رهنمودهاي مجاهدين چنين عمل مي کردند پي بردند. متعاقبآ در يکي از روزهاي اواخر بهار همانسال، گله اي از چماقداران مسلح به بهانه واهي به آن جا حمله کردند و جوانان مجاهد محله ما را به گلوله بستند. يکي از جوانان دلير بنام "ناصر محمدي" در آنجا با شليک مستقيم به خاک و خون درغلطيد و شهيد شد. منصور نيز از ناحيه پا مورد اصابت گلوله ژ-۳ قرار گرفته و سخت مجروح شد. گلوله از فاصله خيلي نزديک شليک شده بود و عصب سياتيک پاي او را قطع کرده بود. پاسداران پليد خميني که فکر ميکردند او در اثر خونريزي زياد خواهد مرد، منصور را پشت وانتي انداخته و در بيابانهاي اطراف رهايش کرده بودند.

منصور عليرغم خونريزي شديد با زحمت بسيار خودش را به جاده اصلي رسانده بود و توسط يک عابر به بيمارستان فيروزگر تهران منتقل شده بود. در آنجا برخي از پزشکان و پرستاران بيمارستان که هوادار مجاهدين بودند به ما اطلاع دادند هر چه سريعتر او را به منطقه امني ببريم چون هر لحظه امکان ربودن او توسط پاسداران وجود داشت. ما سريعا به بيمارستان فيروزگر رفتيم و او را به يک بيمارستان خصوصي منتقل کرديم...

در آن ايام "منصور" با وجود نقص عضو ناشي از جراحت گلوله و غم از دست دادن دوست عزيزش "ناصر" در آن هجوم وحشيانه، هميشه چهره اش خندان بود و هيچ شکايتي نداشت و مي گفت خوشحالم که مدتي به مردم محروم وطنم خدمت کردم. يک روز بطور غيرمنتظره اي سردار خلق "موسي خياباني" در بيمارستان به ديدن او آمد. من در آنزمان در کنارتختش بودم و از نزديک با سردار آشنا شدم... خبر و گزارش ديدار "سردار" با برادرم منصور در روز ۲۴ خرداد ۵۹ در نشريه مجاهد منتشر شد.

منصور در اثر اين حمله ناجوانمردانه از ناحيه مچ پا فلج و راه رفتن براي او سخت و مشکل شده بود.بعد از مدتها فيزيوتراپي و تلاش توانست با عصا و بعد هم با کفشک مصنوعي حرکت کند. ديگر سر از پا نمي شناخت و شبانه روز به فعاليت عليه ارتجاع حاکم مي پرداخت. وقتي کميته چيها و مزدوران محلي متوجه فعاليتهاي مجدد او شدند قصد دستگيري او را کردند که به همين دليل منصور دلاور بصورت نيمه مخفي به مبارزات سياسي- تبليغي خود در تشکيلات هواداران مجاهدين خلق ادامه داد.

در تظاهرات بزرگ سي خرداد سال ۶۰ او بازهم توسط چماقداران ارتجاع از ناحيه زانو زخمي شد... البته غير از خودش تعداد زيادي از ديگر بچه هاي هوادار هم زخمي شده بودند و احتياج به مراقبتهاي مبرم پزشکي داشتند. عليرغم جو سرکوب و ريسک بالاي دستگيري، منصور تعدادي از دوستان مجروح خود را به خانه آورده بود و من و يکي ديگر از پزشکان جراح آشنا، مشغول مداوا و تيمار آنان بوديم.

يکي از دوستان او که بعد از دستگيري از طبقه سوم ساختمان پائين پريده بود و نهايتآ موفق به فرار شده بود، از ناحيه پا دچار شکستگي شديد شده بود. ما به کمک دکتر جراح و بدون گرفتن عکس راديولوژي همان شبانه پاي او را گچ گرفتيم و تا حدود يکماه هم مخفيانه در خانه از او مراقبت کرديم... در اين ميان منصور با پذيرش هر ريسکي، مخفيانه به خانه ميامد و از دوستش عيادت ميکرد و او را حمام ميکرد و با تاکيد از من ميخواست که مراقب او باشم... سرانجام آن دوست به محل امني منتقل شد.

يک شب به هنگام خروج از خانه، پاسداران مسلح به منزل ما ريختند. فکر کردم منصور را دستگير کرده اند. با دلهره به محل اقامتش زنگ زدم به شوخي گفت: "چي شده مهمان آمده بود؟! راستش من آنها را زودتر ديدم و از درب خروجي ديگر فرار کردم."

سرکوب سراسري و کشتارهاي بيرحمانه تابستان خونين سال شصت ادامه داشت و او در منزل يکي از بستگان مخفي بود... منصور دلاور در مبارزه با رژيم جهل و جنايت، سرسخت و خستگي ناپذير بود و در تمام مسئوليتهاي تشکيلاتي و شخصي اش بسيار پر تلاش و منظم و دقيق بود. من هميشه در کنارش بسيار از او آموختم و به چشم ديده و دل ديدم که چگونه ميتوان با شرف و با هدف زندگي کرد... لبخندها و خوبيهاي او هيچوقت از خاطره ام نخواهد رفت.

در ۱۸ شهريور ماه سال ۶۰ ساعاتي بعد از آخرين ديداري که با او داشتم، تيم عملياتي آنها در حين يک ماموريت مبارزاتي در جلوي بيمارستان لقمان الدوله با پاسداران تا دندان مسلح رژيم درگير ميشوند و چند نفر از آنان را به سزاي جناياتشان ميرسانند.... نهايتآ يکي از تک تيراندازان رژيم، ناجوانمردانه از بالاي ساختمان و از پشت سر، منصور را هدف ميگيرد و او را به خاک و خون ميکشد...

مجاهد خلق "منصور احمدي" جوانمردي بود از جنوب شهر که در سن ۲۶ سالگي در راه آزادي خلق محروم و محبوبش جاودانه شد. دور نيست روزي که اين رژيم پوسيده و پليد توسط ياران منصور و منصورها و نسل جوان بپاخاسته، به زباله دان تاريخ فرستاده شود.

منصوره

اول آبان ۱۳۹۰

ياران دبستانيام! “خشم کوچه در مشت ماست”

2011-09-27T05:41:00.000-07:00

شبنم مددزاده از پشت ميله ها براي مهر, قلم ميزند:

متن يادداشت شبنم مددزاده در آستانۀ بازگشايي دانشگاهها به شرح زير است

ميرسد اينک ز راه موسم تجديد عهد

پردهي سياه شب راه نور را بر پنجرهها بسته است. چشم در چشمان ظلمانياش زمان را با خود ميکشم. اينجا هميشه شب است. صدا با سکوت آشناست و ظلمي مشتعل هر جنبندهاي را به کام کشيده، چشمانم ديگر پوستين تاريکاش را نميبيند، ستارههايي در دل شب ميدرخشند، چشمانم سويي ميگيرد و دلم آشوبي، گويي چشمانم به ستارگان شب دلباختهاند… اينجا براي توصيف مکان و زمان ميماني؟ زمان دير ميگذرد يا زود؟ روز زورق شکستهايست بر سياهي شب، ظلمتي وجودها را بلعيده و عطر خاطرات و يادها رايحهي دلنشين دلهاست، نالههاي زنجيرها ضرب آهنگ زندگيست، اگر عقربههاي ساعت را خود در دست نگيري در گردبادشان گير ميکني، همواره با روزگار فرساينده در جنگي، زمان را بايد خود پيش براني و اينگونه است که مسئوليتات سنگين ميشود، همراه با باري که بر شانههايت گذارده شده تا در اين مسير پر سنگلاخ با خود ببري تا قلهها، عمرت را هم بايد فانوسي کني در بلنداي اين وادي، در مکاني دورافتاده و مطرود از گردش از زمين، در بيخبري محض، با فاصلهي يک هفتهاي از تمام جريانات. اينجا به طور هراسانگيزي در گذشته ميماني. تقويم روز را ورق ميزنم. برگههايي به تاريخ پيوسته نشان از گذشت زمان دارد، با يک حرکت تمام برگهها را ورق ميزنم، برگههاي تقويم نيست که از جلوي چشمانم ميگذرد، سنگيني يک سالي است که پشت سر گذاردم. اتفاقات و جريانات دردناک، خون دل خوردنها، اشکهاي جاري نشده، عزاداريهاي اجازه داده نشده، حسرتها و انتظارها… تاريخ روز را نگاه ميکنم، روزهاي آخر تابستان است که شهريور مسئوليت وداعش را بر عهده دارد. در دلم شوري به پا ميشود. شروع پاييز، بوي ماه مهر، کيف و کفش و لباس مدرسه، کوچههاي خاکي خاموش که با صداي قدمهاي ما رنگ شادي ميگرفت. بوي ماه مهر و لذت قدم روي برگهاي زرد جادهي مدرسه، لذت نشستن مهرهاي صد آفرين زير پاي ديکته، بوي ماه مهر؛ قهر و آشتيهاي من و فرزاد سر راه مدرسه، بوي ماه مهر و شيرينترين خاطرهام، ثبت نام دانشگاه به همراه فرزاد، آمدن نام پر افتخار دانشجو بعد از اسمم و پا گذاشتن در صحن مقدس دانشگاه لذتي فراموش نشدني، روي ابرها راه ميرفتم. با اينکه شش سال از آن روز ميگذرد ولي هر سال آمدن مهر لذتي را در دل من زنده ميکند، هنوز طعم شيرين آن روز را در کام دارم. ۶ سال گذشته ولي من ۳ سال است که پشت ميلهها و از بلنداي حصار شب تجربه ميکنم،همراه با حسرت. سه سال است که صداي قدمهايش را از بين سيمهاي خاردار به انتظار مينشينم و هر بار آن ميهمان آشناي قديمي ميآيد، با شور، با شوق، با جوش و خروش. گوش ميسپارم، باز هم صداي قدمهاي پرطنين مهر به گوش ميرسد، مهرماه است و هنگامهي پر شدن گوش کوچهها از صداي قدمهاي پرنشاط دانشآموزان و دانشجويان، مهر ماه است و هنگامهي به صدا در آمدن زنگهاي بيداري… سروش مهر ميرسد اينک، صداي گامهاي استوار، خروش موجهاي مهيب در هر کوي و برزن صداي نبض زندگيست، جريان خون در رگهاي اين ديار زخم خورده است.

ياران دبستانيام! موسم بهار بيداري را با سرودي به استقبال بنشينيم يا در قفاي جفاهاي رفته مرثيهخوان باشيم؟! مهر بي مهريست چونان باغ بي برگي که تيغ ستم مثل هميشه باغ سبز آگاهي بيداران را نشانه رفته است با شيوههاي متفاوت و باز هم منسوخ. از هر کرانه تيري ميآيد: بحث تفکيک جنسيتي کلاسهاي درسي در دانشگاهها آغاز شده و در دانشگاههاي علامه، اميرکبير و يزد به مرحلهي عمل رسيده است بحثي که يقيناً به علت عدم کارشناسانه بودنش باعث به هم ريختگي سيستم آموزشي ميشود، سياستي که نه براي راحتي دانشجويان و نه براي ارتقاي کيفي آموزشي، بلکه در ادامهي افکار پوسيدهي قرون وسطايي شکل گرفته است و يا سهميه بندي جنسيتي که امسال هم ادامه داشت. عدالتي زن ستيزانه!! و مسئله جنجال برانگيز حذف رشتههاي علوم انساني آنهم در دانشگاههايي که اين رشتهها به عنوان قطب شناخته ميشوند. غرب ستيزي! آن هم در مسائلي که مرز جغرافيايي ندارد. علوم انساني! چگونه ممکن است دانشآموختگاني را از آموختن نظريههاي جهاني علمي محروم کرد؟!!

شنيدن دلايل مسئولان نشان از شيوههاي جديد براي خاموش کردن فرياد حقطلبي دانشجويان، شيوهاي جديد براي ايجاد سد در برابر آگاهي است. که با حذف رشتههاي مخصوصي همچون روزنامه نگاري، علوم اجتماعي، حقوق و … تحصيل در اين رشتهها به افرادي خاص تعلق ميگيرد تا از اين طريق عدهي بخصوصي را در اين رشتهها پرورش دهند، نوعي سرمايهگذاري براي آينده. مسئلهي ديگري که البته در ادامهي سياستهاي گذشته در برخورد با دانشجويان است ستاره دار کردن دانشجويان در گسترهي وسيعي تا جايي که پاي اين برخوردها به دانشگاه آزاد هم رسيده است. صدها نفر از دانشجويان ممتاز با عقايد مختلف را به دليل “مخالفت با نظام” از ادامهي تحصيل محروم ميکنند. فکر کردهاند امکاناتي که نظام بايد در اختيار شهروندان قرار بدهد ميراث خدادادي است که نظام از سر انساندوستي به دوستدارانش بخشد؟!! يا به واسطهي جايگاه ساختاري حکومت به اين حق نايل شدهاند. فراموش کردهاند صندوق بودجه از کجا پر ميشود؟!! اين روحيه انحصارطلبي است که در صدد خودي و غير خودي کردن دانشگاهها هستند نوعي کودتاي نرم فرهنگي که هميشه دغدغهي فکري مسئولان است.

آقايان فکر ميکنند اين توجيه دليل خوبي است تا دانشجويان را از حق انساني خويش محروم کنند، حقي که هم در قانون اساسي کشور، هم در قانون حقوق شهروندي و هم در منشور بينالمللي حقوق بشر به آن پرداخته شده است. براي دانشجويان اين سياستهاي خام و ناپخته آشناست اگر چه در پوششي جديد. در واقع سياستهاي “دانشجو هراسي” حاکمان است، هراس از قشر آگاه و بيدار، هراس از عدالتطلبي و آزاديخواهي قشري که طلايهدار جنبش مبارزه با استبداد و ظلم و جهل و نادانيست. هر ابزاري استفاده بکنند عليه زندگي، همبستگي و انديشه هيچ اقدامي نميتوانند بکنند که اين سياستها بيشتر ما را به خود باوري ميرساند، ايمان به تاثيرگذاري و تواناييمان که ستارهها را از شب هراسي نيست.

ياران دبستانيام! “خشم کوچه در مشت ماست” بر لبانمان سرودي روشن صيقل ميدهيم، ما با سرودي بر لب موسم بهار بيداري را به استقبال مينشينيم. سرودي که به گفتهي افلاطون خارش بالهايمان را در بر دارد، مسئوليت انسان بودن و خواست آزاديمان. سرودي که تجديد عهد و ميثاقهايمان را بلندتر از هميشه به گوش حاکمان ميرساند. من هم، هم صدا با شما در اول مهر از “مدرسهي عشق” تجديد ميکنم عهد و ميثاقم را. عهد ذلت ناپذيري، که تا جان در بدن دارم وفادار باشم. وفادار به ياراني که ستارههاي راهمان گشتند و روشني بخش دلهايمان، وفادار به آرمانهايمان، به اهدافمان، براي آبادي ايران زمين. براي اينکه کودکان ايران شادي اول مهر را در دل حس کنند، دوباره بوي کيف و کفش تازه، بوي کتابهاي نو در خانههاي سرد و تاريک، گرمابخش باشد و صداي خندههاي شادخوارانهي فرزندان اين ميهن ترانهي زندگي.

شبنم مددزاده

زندان اوين

نهم۹ مهر

بيست و هشت مراد سي و دو شكستي تلخ و تجربه اي بزرگ

2011-08-19T09:29:00.000-07:00

در سالروز کودتاي ننگين 28مرداد عليه يگانه دولت قانوني، ملي و دموکراتيک ايرانيان پس‌از مشروطه، ياد پيشواي فقيد نهضت ملي ايران دکترمصدق را گرامي مي‌داريم و بر روانهاي پاک تمامي شهيدان راه آزادي ميهن درود مي‌فرستيم.

دولت ملي دکترمصدق، با پشتوانه حمايت مردمي و بخصوص در پرتو قيام ملي 30تير ۱۳۳۱، دست به‌ سلسله اقداماتي در راستاي منافع مردم ايران زد.

ازجمله اين اقدامات، عبارت بود از:

-تصويب قانون اختيارات 6ماهه در مجلس، اخراج اشرف پهلوي، خواهر شاه و مادرش از ايران به‌عنوان توطئه‌گران حوادث 30تير

- ممنوعيت دخالت و مکاتبه مستقيم اعضاي خانواده سلطنتي و دربار با ادارات دولتي

- تعطيل‌کردن بانک شاهنشاهي، از مراکز وابسته به‌ استعمار انگليس

- منحل‌کردن دادرسي ارتش که پرونده‌هاي سياسي به ‌آن‌جا ارسال مي‌شد

- و کاهش 20درصد بهره مالکانه به ‌سود دهقانان.

با اين اقدامات منافع استعمارگران، درباريان و مرتجعين به‌خطر افتاده بود، آنان چاره را در کودتا جستجو مي‌کردند.

در 21‌مهر ۱۳۳۱ دکتر حسين فاطمي، وزير امورخارجه دولت دکترمصدق، پرده از يک توطئه کودتا برداشت و 3روز بعد، قطع روابط ديپلوماتيک با انگليس را به‌اطلاع مردم ايران رساند.

به‌رغم مخالفتهاي شاه، مصدق اين تصميم را به‌مورد اجرا گذاشت و آخرين مأموران سياسي انگليس از ايران اخراج شدند. چندي بعد مجلس دست‌نشانده سنا که سنگر ايادي دربار و استعمار عليه مردم ايران و دکترمصدق بود، باحمايت نمايندگان طرفدار مصدق در مجلس توسط مجلس شوراي ملي منحل شد.

به موازات اين اقدامات، وزير خارجه انگليس «آنتوني ايدن» به‌ آمريکا رفت و با رئيس‌جمهور وقت آمريکا آيزنهاور درباره اوضاع ايران گفتگو کرد، دو طرف به ‌اين نتيجه رسيدند که تنها راه حفظ منافع آنان در ايران، سرنگون‌ساختن حکومت ملي دکترمصدق است.

تماسهاي سفارت آمريکا با دربار شاه و مخالفين مصدق در مجلس و کساني چون آخوند ابوالقاسم کاشاني که رياست مجلس را به‌عهده داشت، گسترش يافت و از آن پس دشمنان مصدق در مطبوعات، ضدتبليغ خود را شروع کرده و مصدق را از هر طرف زير آماج اتهام ‌قرار دادند.

در 18دي‌ماه ۱۳۳۱ وقتي مصدق لايحه تمديد اختيارات يک‌ساله خود را به ‌مجلس فرستاد، نمايندگاني که تجديد چنين اختياراتي را عليه منافع خود مي‌ديدند، به‌ مخالفت شديد با آن پرداختند. ازجمله آخوند کاشاني، رئيس مجلس، طي پيامي به‌ نمايندگان گفت تا موقعي که او (يعني خودش) رئيس مجلس شوراي ملي است، اجازه طرح لايحه اختيارات و نظاير ‌آن ‌را‌ به‌ مجلس نمي‌دهد‌. ‌اما به‌رغم اين تلاشها درپي تظاهرات گسترده مردم در حمايت از مصدق، مجلس مجبور به ‌تصويب لايحه اختيارات مصدق شد. مصدق پس‌از کسب اختيارات يک‌ساله، در ادامه ‌اقدامات ملي خود در 9بهمن ۱۳۳۱ از تمديد قرارداد شيلات شمال که مدت آن به‌پايان رسيده بود، خودداري کرد و به ‌اين ترتيب شيلات ايران نيز ملي شد.

روز نهم اسفند، نخستين کودتاي عملي عليه دکترمصدق شکل گرفت، اما اين کودتا قبل‌از اجرا شکست خورد. عاملان اجرايي آن آخوندها‌يي نظير بهبهاني و کاشاني و کانون افسران بازنشسته ارتش بودند. فرداي آن‌روز مردم تهران با تظاهرات خود اين توطئه را محکوم کرده و حمايت يک‌پارچه خود را از مصدق اعلام کردند.

در 7ارديبهشت ۱۳۳۲ سرتيپ افشارطوس، رئيس شهرباني کل کشور و از طرفداران مصدق ربوده شد و پس‌از شکنجه وحشيانه به‌قتل رسيد.

فرمانداري نظامي تهران، از سرلشکر زاهدي به‌عنوان يکي از عاملان اين جنايت خواست که خود را به‌ دولت معرفي کند. اما زاهدي در پناه حمايت آخوند کاشاني که رئيس مجلس بود، به ‌مجلس پناهنده و در آن‌جا متحصن شد.

کاشاني به‌گرمي از زاهدي استقبال نمود. اين اقدام او باعث شد که مردم در ميتينگي که در حمايت از دکترمصدق برگزار کردند، خواهان عزل کاشاني از سمت رياست مجلس شوند. در اين دوران، مجلس به ‌مرکز تجمع دشمنان دولت ملي دکترمصدق تبديل شده و عملاً کانون توطئه‌چيني عليه او و جنبش ضداستعماري مردم ايران شده بود.

انحلال مجلس توطئه‌گر با پشتوانه حمايت مردمي

در پنجم مرداد 32 دکترمصدق طي يک پيام راديويي، تصميم ‌انحلال مجلس ازطريق مراجعه به ‌آراء عمومي را به‌اطلاع مردم رساند. او در پيام خود ازجمله گفت:

«طي اين مبارزه‌ ... که بنابر اراده ملت، دولت بدان دست برد، البته منافع عده‌يي درخطر افتاد... بيگانگان از هر فرصتي استفاده مي‌کنند؛ با تحريک و تقويت اين عده و هماهنگ‌ساختن فعاليتهاي آنان‌ ... هر روز مشکلات تازه‌يي ايجاد کرده و سرانجام دولت را به‌زانو درآورند. در مجلس شوراي ملي هم کانوني براي پيشرفت مقاصد شوم آنها تشکيل شده ‌است... دولت ناچار است از شما مردم وطن‌پرست تقاضا کند عقيده خود را در ابقا يا انحلال آن صريحاً اظهار کنيد».

مردم وسيعاً در اين رفراندوم شرکت کرده و با رأي مثبت به‌ انحلال مجلس، حمايت خود را از دکترمصدق نشان دادند. به‌اين‌ترتيب با رأي مستقيم مردم، مجلس هفدهم، که پايگاه ايادي دربار و استعمار شده‌ بود، منحل شد.

تدارک کودتاي ننگين 28مرداد

به‌محض اعلام نتيجه رفراندوم در ايران و پيروزي دکترمصدق، آيزنهاور، ريئس‌جمهور وقت آمريکا، در يک مصاحبه مطبوعاتي گفت:

«گمان مي‌کنم‌ ... مصدق توانست بر پارلمان فائق آيد و خود را از آن خلاص سازد. اين ‌راه را در جايي بايد مسدود کرد و دير يا زود‌ ما مصمم به‌اين کار هستيم».

بدين‌ترتيب اجراي طرح کودتا که از چندين ماه پيش مورد توافق آمريکا و انگليس واقع شده‌ بود به‌طور جدي در دستور کار قرار گرفت.

کرميت روزولت مدير سازمان اطلاعات مرکزي آمريکا- سيا، در بخش خاورميانه، سمت فرماندهي عمليات کودتا را به‌عهده گرفت. در طرح کودتا سرلشکر زاهدي به‌عنوان نخست‌وزير تعيين شده‌ بود. به‌منظور اجراي مقدمات کودتا، اشرف خواهر شاه و به‌دنبال آن شوارتسکف، يکي ديگر از دست‌اندرکاران کودتا، مخفيانه وارد ايران شدند.

کرميت روزولت بعداً طي مصاحبه‌يي، جزئيات کودتا و طرح سيا را در اين ‌رابطه توضيح داد.

در 20مرداد، شاه با هواپيماي خود به ‌کلاردشت در شمال پرواز کرد تا درصورت شکست کودتا امکان فرار از ايران را داشته باشد. کرميت روزولت بلافاصله پس‌از ورود مخفيانه به ‌تهران، تماسهايي با شاه و ساير جاسوسان و مرتجعين و عده‌يي از افسران ارتش گرفت. در رأس اين افسران، سرهنگ نصيري فرمانده گارد قرار داشت. برادران رشيديان که از چماقداران و چاقوکشان تهران بودند و آخوند بهبهاني نيز در ليست ملاقاتهاي کرميت روزولت قرار داشتند و به ‌هرکدام جهت انجام مأموريتشان مبالغ کلاني پول پرداخت شده بود. نصيري روز 22مرداد با دو حکم سفيد که شاه آنها را امضا کرده بود، از کلاردشت به ‌تهران وارد شد. روي يکي از اين دو حکم سفيد، فرمان عزل دکترمصدق از نخست‌وزيري و روي ديگري فرمان انتصاب سرلشکر زاهدي به ‌نخست‌وزيري نوشته شد. طرح کودتاچيان اين بود که نصيري به‌همراه چند واحد نظامي با حکم عزل به‌ خانه مصدق برود و اگر مصدق مقاومتي کرد، او را دستگير و نزد زاهدي ببرد.

اما قبل‌از آن، کودتاچيان به ‌منزل دکتر حسين فاطمي، يار وفادار مصدق، حمله کرده و او را دستگير مي‌کنند. همسر فاطمي خبر توطئه را به مصدق مي‌دهد، نصيري به‌همراه چند افسر کودتاچي، هنگام مراجعه به ‌منزل مصدق، توسط رئيس گارد منزل دستگير مي‌شوند، بدين‌ترتيب طرح کودتا شکست مي‌خورد و شاه با هواپيما از ايران فرار مي‌کند.

روز 25مرداد موج عظيمي از تظاهرات مردم در حمايت از دکترمصدق در خيابانهاي تهران به‌راه مي‌افتد. اما توطئه همچنان ادامه مي‌يابد. آخوند بهبهاني به‌کمک کاشاني، وظيفه بسيج لومپنها و چاقوکشهايي همچون شعبان‌بي‌مخ و رمضان‌يخي و اوباش ديگر را با دادن پولهايي که انگليس تأمين کرده بود، به‌عهده داشتند.

روز 27مرداد، هندرسن، سفير آمريکا، تکليف کناره‌گيري از نخست‌وزيري را به ‌دکترمصدق اعلام کرد و گفت که آمريکا با تمام قوا از ادامه حکومت او جلوگيري خواهد کرد و تنها دولت زاهدي را به‌رسميت مي‌شناسد. اما مصدق درپاسخ، سفير آمريکا را از خانه خود بيرون کرد و فرياد زد که فردا با آمريکا قطع رابطه خواهد کرد.

در فاصله روزهاي 25 و 26 و 27مرداد هر روز مردم در خيابانها در حمايت از دکترمصدق تظاهرات مي‌کردند.

از بعدازظهر روز 27مرداد، کودتا به‌ مرحله اجرا گذاشته مي‌شود. به‌دستور آخوند بهبهاني عده‌يي از اوباش در حمايت از شاه به‌ خيابانها مي‌ريزند. صبح 28مرداد اوباش مجهز به ‌چوب و چماق و طپانچه در خيابانهاي شميران و تهران، تظاهرات خو‌د را شروع مي‌کنند و به‌ زدوخورد با مردم و هواداران مصدق مي‌پردازند. حوالي ظهر، نظاميان کودتاچي، اداره راديو در ارک را به‌تصرف خود درمي‌آورند.

در ساعت ۳.۳۰ بعدازظهر، اطلاعيه زاهدي که سقوط دولت دکترمصدق و انتصاب خود به ‌نخست‌وزيري را اعلام مي‌کرد، از راديو پخش مي‌شود. همزمان با اعلام اين خبر، کودتاچيان براي تسخير اقامتگاه دکترمصدق تلاش مي‌کنند. تانکها و زره‌پوشها اطراف اقامتگاه را محاصره کرده و رگبار مسلسها و شليک تانکها آغاز مي‌شود. دکترمصدق به‌رغم توصيه يارانش براي خروج، تأکيد دارد که در آخرين سنگر مقاومت و در کنار مدافعان اقامتگاه بماند. نبرد تا ساعت 8شب ادامه پيدا مي‌کند. سرانجام مصدق براثر اصرار و فشار يارانش و درحالي‌که چندين تير به‌ در و ديوارهاي اتاق اقامت او خورده بود، توسط آنان از اقامتگاه خارج مي‌شود، منزل مصدق توسط کودتاچيان به‌آتش کشيده مي‌شود و اثاثيه آن غارت مي‌شود.

يک اطلاعيه رئيس ستاد ارتش سرکوبگر شاه در مورد فروش اشياي منازل، گوياي ابعاد اين غارت است:

ستاد ارتش شعبه تجسس و اطلاعات و رکن 2

به‌کلي مستقيم و محرمانه

شماره ۲۰۷۶

در اين روزها مکرراً ديده شده است که سربازاني به ‌درب مغازه‌ها و دکانها مراجعه و اشيايي از قبيل کارد و چنگال و غيره براي فروش ارائه مي‌دهند. چنين شنيده مي‌شود که لوازم متعلق به‌ چند خانه‌يي است که ملت آنها را خراب نموده است. اين عمل گروهبانان و سربازان انعکاس بسياربسيار نامطلوب در افکار عمومي مردم دارد و لطمه بزرگي به‌ شئون سربازي و وجهه ارتش در انظار مردم وارد مي‌سازد. بدين‌وسيله ابلاغ مي‌گردد که فرماندهان موظفند اين موضوع را طي سخنراني به‌ کليه افراد و درجه‌داران بفهمانند و گوشزد کنند و درصورتي‌که در اين مورد غفلت شود، سرباز و گروهبان به ‌شديدترين وجهي تنبيه خواهند شد بلکه سرگروهبان آن سرباز و افسر و فرمانده او نيز مورد مؤاخذه قرار خواهد گرفت.

رئيس ستاد ارتش ـ سرلشکر باتمانقليچ

رئيس رکن 2 سرتيپ سياسي

مصدق درباره آتش‌زدن خانه‌اش گفته بود:

«آنها خانه مرا آتش نزدند. آنها ايران را آتش زدند. به ‌آتش‌زدن خانه من هرگز فکر نکنيد. به‌آتش‌زدن ايران بينديشيد».

بدين‌ترتيب کودتاي استعماري و ننگين 28مرداد محقق مي‌شود. روز بعد دکترمصدق در خانه يکي از اطرافيانش دستگير و روانه زندان شده و همزمان، شاه به‌ ايران بازمي‌گردد و بدين‌ترتيب ديکتاتوري سلطنتي براي 25سال ديگر بر ايران حاکم مي‌شود. پس‌از کودتا، آخوند بهبهاني تلگراف تبريکي به ‌شاه فرستاده و «به‌خاطر نجات مملکت! از شر بي‌دينان! به‌او تبريک مي‌گويد!». آخوند کاشاني هم طي اطلاعيه‌يي بلافاصله پشتيباني خود را از دولت نظامي سرلشکر زاهدي اعلام مي‌نمايد. کاشاني در بخشي از اعلاميه خود در حمايت از زاهدي نوشته بود: «جاي مسرت است که دولت جناب آقاي زاهدي که خود يکي از طرفداران جبهه‌ي ‌ملي بود! تصميم دارند که شرافتمندانه از حيثيت و آبروي ملت ايران دفاع نموده و در راه اصلاح ملت حداکثر فداکاري را بنمايند».

آري بدين‌گونه ارتجاع مذهبي بار ديگر در کنار استبداد و استعمار، چهره کريه خود را عليه آزادي، دموکراسي و آرمانهاي ملت ايران بارز مي‌کند.

يک هفته بعدازکودتا، کاشاني در مصاحبه با خبرنگار روزنامه المصري درپاسخ به ‌اين سؤال که:

آيا عقيده داريد که دکترمصدق براي برقراري رژيم جمهوري فعاليت مي‌کرد؟

گفته بود: «آري، او براي برقراري جمهوريت مي‌کوشيد، مصدق 4ماه قبل مي‌خواست که شاه را از ايران اخراج نمايد ولي من نامه‌يي به ‌شاه نوشته و از او خواستم که از مسافرت خودداري نمايد و شاه هم موقتاً از فکر مسافرت منصرف شد ـ يک هفته قبل، مصدق، شاه را مجبور کرد که ايران را ترک نمايد اما شاه با عزّت و محبوبيت، چند روز بعد بازگشت».

همچنين در 17شهريور ۱۳۳۲، کاشاني در مصاحبه ديگري با خبرنگار اخباراليوم، بالصراحه حکم به‌اعدام دکترمصدق مي‌دهد:

خبرنگار اخباراليوم مي‌نويسد، از آيت‌الله کاشاني پرسيدم: به ‌نظر شما بزرگترين اشتباه مصدق کدامست؟

آيت‌الله کاشاني بي‌درنگ جواب داد: پايمال‌کردن قانون اساسي با عدم اطاعت اوامر شاه...

آيت‌الله کاشاني درباره مجازات مصدق نظر خود را اين‌طور شرح داد: «طبق شرع شريف اسلامي مجازات کسي که در فرماندهي و نمايندگي کشورش در جهاد خيانت کند مرگ است».

کاشاني (سَلف سياسي خميني) و ديگر آخوندهاي ارتجاعي، در جريان نهضت ملي ايران، رودرروي مصدق و حاکميت ملت قرار داشتند. آنها در جبهه دربار انگليس، به‌نحو هيستريک با مصدق عناد مي‌ورزيدند. خميني خود در آن‌روزگار در جبهه مخالف مصدق بود.

خميني به‌گفته خود از «سيلي خوردن» مصدق، شيرين‌کام بود و از هيچ اهانتي در حق پيشواي نهضت ملي فروگذار نمي‌کرد. او در سال ۱۳۵۸ در واکنش نسبت به ‌بزرگداشت مصدق گفت: «اينها مي‌خواهند سرپوش بگذارند روي مقاصد خودشان. آن مقاصدي که برخلاف مسير ماست، با اسم يک نفري که ملي است. مسير ما مسير نفت نيست، ملي‌کردن نفت پيش ما مطرح نيست. اين اشتباه است. ما اسلام را مي‌خواهيم، اسلام که آمد نفت هم مال خودمان مي‌شود، مقصد ما اسلام است، مقصد ما نفت نيست که اگر يک نفر نفت را ملي کرده است، اسلام را کنار بگذارند و براي او سينه بزنند، براي هر استخواني ميتينگ راه‌انداختن به‌دنبال آن با اسلام مخالفت کردن، قابل تحمل نيست».

-خميني در همين سخنراني با صراحت، آخوند و اسلام را يکي دانست و اعلام کرد:

«آخوند يعني اسلام، روحانيان با اسلام درهم مدغمند».

خيانتي که تاريخ فراموشش نمي‌کند

در کنار آخوندهاي خميني‌صفت که خود از گردانندگان و عاملان کودتا بودند، حزب توده بزرگترين تشکل سياسي آن‌زمان قرار داشت که در تمام دوران مصدق با شعارهاي چپ‌نمايانه از هيچ کوششي در تضعيف دولت دکترمصدق فروگذار نکرد. حزب توده در آن‌روز سکوت پيشه کرد و با تن‌دادن به ‌يک خيانت تاريخي که تا ابد در حافظه تاريخ مبارزات ميهنمان به‌ثبت رسيده است، نيروهايش را به‌ صحنه نياورد و مردم بي‌دفاع و غيرمسلح و حتي نيروهاي خودش را هم در مقابل هجوم کودتاچيان تنها گذاشت و خود در اوج بي‌عملي و سکوت، نظاره‌گر شکست نهضت ملي و جنبش ضداستعماري مردم ايران شد. فدايي شهيد بيژن جزني در کتاب تاريخ سي ساله خود در اين‌باره مي‌نويسد: «مهمترين ضعف رهبري حزب توده، هراس از عمل و به‌کارنبردن نيروهاي خود در مقابله (توده‌اي، نظامي) با دشمن بود... از امکانات موجود خود در روبه‌رو‌شدن با کودتا استفاده نکرد و از شناخت اهميت کودتا و اثر مرگباري که بر جنبش ملي و کارگري مي‌گذاشت، عاجز ماند... رهبري حزب توده مي‌توانست در روزهاي اول حکومت کودتا و حتي در ماههاي نخست عمر آن با اتکا به ‌سازمان نظامي خود (که قبل‌از لورفتنش، کسي قدرت واقعي ‌آن‌را ‌نمي‌دانست) از ميان 100هزار اعضاي حزب و سازمان جوانان، يک نيروي نظامي فراهم آورده تا ضربه غافلگيرانه‌يي که سازمان نظامي مي‌توانست به‌ مراکز عصبي رژيم تازه‌پا وارد آورد، يک مبارزه خردکننده را بر ضددشمن آغاز کند... ولي اپورتونيسم بيکراني که بر رهبري و صفوف حزب توده حاکم شده بود، اجازه چنين حرکتي را نداد».

مصدق در دادگاه نظامي شاه

پس‌از کودتا، رژيم دست‌نشانده شاه به‌سرعت مقدمات محاکمه مصدق را در يک دادگاه ويژه نظامي تدارک ديد. دکترمصدق در اين دادگاه، لحظه‌يي از دفاع از آرمانهاي ملت ايران فروگذار نکرد. او با قاطعيت مي‌گفت:

«آري تنها گناه من و گناه بزرگ من و بسيار بزرگ من اين است که صنعت نفت ايران را ملي کردم و بساط استعمار و اعمال نفوذ سياسي و اقتصادي عظيم‌ترين امپراطوري جهان را از اين مملکت برچيدم و پنجه‌درپنجه مخوفترين سازمانهاي استعماري و جاسوسي بين‌المللي درافکندم و به‌قيمت ازبين‌رفتن خود و خانواده‌ام و به ‌قيمت جان و عرض و مالم خداوند مرا توفيق عطا فرمود تا با همت و اراده مردم آزاده اين مملکت، بساط اين دستگاه وحشت‌انگيز را درنوردم».

سرانجام مصدق به‌ 15سال حبس محکوم شد. حبس و تبعيد حبس‌گونه بعدي در احمدآباد که البته تا 14سال پس‌از آن يعني تا پايان عمرش ادامه يافت.

حاکميت سياه ديکتاتوري

پس‌از کودتا، دستاوردهاي دوران زمامداري دکترمصدق، يک‌به‌يک مورد تهاجم قرار گرفت. از‌جمله مهمترين اين دستاوردها آزاديهاي سياسي و مطبوعاتي بود که در دوران زمامداري مصدق به‌اوج خود رسيده بود، اما بعداز کودتا، همه آزاديها تعطيل و سرکوب شد. و تمام روزنامه‌هاي غيرحکومتي توقيف گرديد. همچنين فعاليت احزاب و نيروهاي سياسي مخالف، تعطيل، و موج دستگيري و سرکوب مخالفين آغاز گرديد و دهها تن نيز اعدام گرديدند.

و چنين بود که همدستي استعمار و ارتجاع در 28مرداد، باعث شد که استبداد سلطنتي بر سرنوشت و مقدرات مردم ايران چيره شود و ايران براي يک دوره تاريخي ديگر در محاق استبداد فرو رود.

البته سالها بعد پرده از اسرار اين کودتاي ننگين برداشته شد و آمريکا علناً به‌خاطر آن معذرت‌خواهي کرد، اما اين عذرخواهي را تقديم دشمنان تاريخي مصدق يعني دشمنان مردم يعني همين آخوندهاي حاکم بر ايران نمود.

فاطمه اميني قهرمان طلايه داري كه جز به نام خلق لب نگشود

2011-08-17T06:34:00.000-07:00

روز 25مرداد سال 1354 مجاهد خلق فاطمه‌‌‌‌‌‌‌اميني، به‌دنبال شکنجه‌هاي وحشيانه ساواک شاه، توسط دژخيمان ديکتاتوري سلطنتي به‌شهادت رسيد.

فاطمه‌‌‌‌‌‌‌اميني در شهر مشهد متولد شد. او از سال 1341 فعاليتهاي سياسي خود را با تشکيل يک انجمن زنان مترقي به‌کمک جمعي از همفکرانش آغاز کرد.

فاطمه اميني بعد از اتمام تحصيلات دانشگاهي به‌شغل آموزگاري پرداخت. وي در همين دوران به‌تدريج در ارتباط با سازمان مجاهدين خلق ايران قرار گرفت و در سال 1353 به‌زندگي مخفي روي آورد.

فاطمه اميني در 16 اسفند سال 1353 حين اجراي يک قرار دستگير گرديد و به‌شکنجه‌گاه ساواک برده شد.

ساواک براي به‌دست آوردن اطلاعات از اين مجاهد قهرمان او را زير شديدترين شکنجه‌هاي طاقت‌فرسا قرار داد. اما فاطمه لب نگشود و تا آخرين رمق و قطره‌‌‌‌‌‌‌ خون خود مقاومت کرد و پوزه دژخيمان را به‌خاک ماليد.

قهرمان مجاهد خلق فاطمه اميني سرانجام با مقاومت و شهادت حماسي خود، به‌اسطوره‌يي براي تمامي زنان ومردان آزاديخواه و انقلابي ايران و به‌خصوص مسلمانان انقلابي در نبرد با ديکتاتوري شاه تبديل شد.

در يکي از صفحات بازجويي فاطمه‌‌‌‌‌‌‌ اميني، ديالوگ بين بازجوي دژخيم با اين زن قهرمان چنين آمده است :

-هويت خود را بيان نماييد:

-من مجاهد خلقم.

-مشخصات پدر و مادر خود را معرفي کنيد:

-من فرزند خلقم.

_محل کار و سکونت پدر و ساير بستگان خود را مشخص کنيد:

-همان‌طور که گفتم من فرزند خلقم و محل سکونتم نزد خلق است.

گلوبال پوليتيشن - جنبشي كه براي مردم ايران اميد به ارمغان مي آورد

2011-08-06T23:11:00.000-07:00

بسيار در مورد سازمان مجاهدين خلق در مطبوعات و در ميان سياست گذاران گفته و بحث شده است. برخي از پشت درهاي بسته و ديگري طي گفتگو هاي ديپلماتيک در سطح بالا. برجسته ترين گروه اپوزيسيون ايران -سازمان مجاهدين خلق ميدان نبردي است که زندگي ميليون ها نفر را در ايران و کل منطقه تعيين ميكند.

اين اتهام که سازمان مجاهدين خلق هيچ پشتيباني در ايران ندارند، بدون شك بي اساس است.

قيام سال 2009 و پاکسازي در داخل سلسله مراتب مذهبي هيچ شكي براي مماشات گران باقي نميگذارد كه، دموكراسي امري نايافتني در ايران است و بنابراين انتظار ابراز همسويي و همدردي براي سازمان مجاهدين خلق (كه پيشتر در فتواي خميني بعنوان محارب معرفي شده اند) از سوي مردم كوچه و بازار به معني خودكشي براي آنها مي باشد.

من 17 سال زندان و شکنجه را تحت رژيم مذهبي در ايران تحمل کرده ام. در طول قيام سال 2009، من در زندان ده ها جوان را كه متهم به همکاري با سازمان مجاهدين خلق بوده و تحت شکنجه و ضرب و شتم بودند ملاقات کردم.

ما توسط موجي از تبليغات منفي عاجزانه عليه سازمان محاط شده بوديم. عناوين مطبوعات چنين بودند: "فرمانده حوادث روز عاشورا سازمان مجاهدين خلق بود و اغتشاشگر شعارهاي آنها را سر مي دادند" و يا "گفتن نه به ولايت فقيه (مقام معظم رهبري ايران) بدان معني است که شما حاکميت از مريم رجوي را به جاي (رژيم ايران) قبول داريد."

مجازات و ”حکم براي تظاهرکنندگان (در ايران) مرگ است“ (محسني اژه اي، وزير سابق اطلاعات از خبرگزاري مهر 4ژانويه 2011) و ”هر کسي که کمک به سازمان مجاهدين خلق مي کند محارب* تلقي خواهد شد“ (معاون قوه قضائيه کانال 2 تلويزيون، 30 دسامبر 2009)

تعداد تظاهرکنندگان خياباني دستگير شده در ارتباط با سازمان مجاهدين خلق نيز نقش سازمان را در تظاهرات نشان ميدهد علاوه بر شعار هايي كه طنين شعارهاي سازمان مجاهدين خلق بوده اند، به عنوان مثال، درخواست براي تغييرات دموکراتيک با شعار ”مرگ بر اصل ولايت فقيه“ (توضيح ولايت فقيه)

پس از قيام سال 2009 شاهد موجي از اعدام هايي بوديم كه عمدتا از اعضاي سازمان مجاهدين خلق بودند. از جمله جعفر کاظمي، علي آقايي،... و دهها حکم اعدام ديگر براي طرفداران آن که متهم به بازديد از کمپ اشرف و يا شرکت در اعتراضات شده بودند.

فقط در طول دو هفته گذشته،90 درصد از حملات تبليغاتي رژيم آخوندي عليه سازمان مجاهدين خلق مي باشد. ميتوان به جرات گفت كه ترهات عليه اين سازمان طي اين دوهفته حداقل 100بار مطبوعات را اشغال کرده بود.

زمان آن رسيده كه تناقض گويي بلندمدتي را كه در محافل به بحث گذاشته ميشود پاسخ بدهيم: ”سازمان مجاهدين خلق نمي تواند هم يك فرقه كوچك جدا افتاده از جامعه باشد و هم قدرتمندترين عنصر و درعين حال مورد وحشت و ترس اين رژيم آخوندي“.

همه اين بيانگر اهميت تعيين كننده مجاهدين در معادله ايران ميباشد و اينكه ايالات متحده مي بايست با فوريت تمام در كنار مردم ايران در حمايتشان از انتخابي كه كرده اند براي تغيير كامل در ايران آنهم از طريق سازمان قوي مردمي خودشان مجاهدين، بايستد و آنها را از ليست تروريستي خود خارج سازد.

مجاهدين يک گروه به خوبي سازمان يافته، بسيار تحصيل کرده، و متشكل از فعالان ايراني است که به تنهايي طي 30سال در خط مقدم مبارزه حداقل عليه بنيادگرايي اسلامي، بسيار قبل از اينكه غرب به اين تهديد پي برده باشد، ايستاده است.

هشدار مستمر آنها در برابر تهديد رژيم آخوندي براي سال ها، تنها توسط روشنفکران و صاحبنظران مماشات گر و مشوق هاي ”همكاري” با ايران به کنار گذاشته شد.

آنها تلاش کرده اند مخاطبان غربي فريب خورده را در مورد ظرفيت بنيادگرايان اسلامي در صدمه زدن و تحميل درد و رنج در بافت اجتماعي جامعه مدرن امروزي و پاره كردن پايه هاي اجتماعي منطقه و سوق دادنش به سمت تشنج و بحراني كه خودش از آن بهره مند است، آگاه كنند. در عين حال همه را از ترسي آگاه كنند كه رژيم مذهبي ايران نسبت به تنها دشمن جدي خود، سازمان مجاهدين خلق به عنوان آنتي تز خود دارد.

با اين حال سياست آمريكا در اين مورد كاملا غير عقلاني و غير منسجم بوده است.

مماشات گران كاپيتال هيل كه افسارشان در دست لابيستهاي رژيم ايران بوده به گونه اي توانستند عناصر مختلفي از جمله: شكست عظيم ارزشهاي اصيل آمريكايي را با بوي تعفن رياكاري ادغام كرده و از اين طريق از دست رفتن منافع هنگفت ملي آمريكا بر سر بازي فعلي بر روي ايران را بپوشانند.

با اين وجود، مردم ايران، با داشتن 35 سال مبارزه ذي قيمت در برابر حاکم فاشيستي مذهبي ايران بهترين منافع خود را در اين يافتند كه از تنها شانس خود براي رسيدن به دموكراسي: يعني مجاهدين خلق، حمايت كنند.

براي مردم ايران تنها شاخص، برسيمت شناختن حق مردم ايران براي مقاومت در برابر حکومت استبدادي در ايران و حمايت از اپوزيسيوني كه براي تحقق آرزوي آنها در تشکيل يك جمهوري آزاد و سکولار، تلاش ميكند مي باشد.

ايالات متحده بدين طريق با سر ساييدن بر اين خواست اين پيام را به همه ميدهد كه با قرار گرفتن در كنار مردم و نه جلادانشان، راه را براي استقرار صلح و امنيت در ايران ومنطقه هموار كرده است.

تنها قدم ضروري برسميت شناختن مجاهدين بعنوان نداي واقعي مردم ايران است كه در پي تغيير در وطنشان مي باشند.

در 30 ژوييه، مقاومت ايران اعلام کرد نتايج تله تون 64ساعته را، که در طي آن ايرانيان سهم دلار 3.28ميليون دلار به INTV (تلويزيون ماهواره اي مقاومت ايران كه پوششي براي 4 قاره از جمله ايران دارد و برنامه هاي ضد دولتي پخش ميكند) كمك كردند. اين حمايت گسترده در طول اين برنامه تنها يک نمونه از ميليونها مي باشد كه عشق و احترام مردم ايران را نسبت به سازمان مجاهدين خلق (MEK) نشان ميدهد.

مايلم اين مقاله را با كلماتي از يك هوادار به نام محمد كه از ايران در اين برنامه تماس گرفته بود بپايان ببرم.

”مجاهدين مانند آينه اي هستند كه هركس خود را در آن مي بيند: براي برخي تداعي ديكتاتوري و بدذاتي و براي برخي ديگر تبلور فداكاري، شرف و غرور ملتي كه براي آزادي در تلاش هستند را ميكند.”

مقاله اي از زنداني از بند رسته صادق علي سيستاني

لينك مقاله به انگليسي در سايت گلوبال پوليتيشن

http://www.globalpolitician.com/27011-iran-opposition-religion-prison

نام من شقايق است My name is Shaghayegh

2011-08-05T09:38:00.000-07:00

آن فرو ريخته گُلهاي سُرخ پريشان درباد!

2011-07-30T08:00:00.000-07:00

خميني پس از سركشيدن جام زهر قطعنامة 598 براي كينه جويي از مقاومتي كه او را ناگزير به پذيرش آتشبس كرده بود, كشتاري وحشيانه را در زندانها آغازكرد, با اين پندار خام كه ريشة جنبش مقاومت عليه رژيمش را به كلّي بخشكاند. قتل عام زندانيان سياسي در تابستان و پا ييز 67, بيش از سي هزار زنداني را كه حاضر به تسليم و وادادگي نشدند, به كام مرگ فرستاد. به طوري كه پس از اين كشتار وحشيانه, اگر اَحدي از زندانيان سياسي زنده ماند, باعث شگفتي است. تدارك كشتار سال 1367, از مدتها پيش چيده شد.

فتواي كشتار زندانيان سياسي در تابستان سال ۱۳۶۷ را خميني داد و خطاب به دژخيمان هيئت مرگ نوشت:

«بسم‌الله‌الرحمن‌الرحيم, از آن‌جا که منافقين (مجاهدين) خائن به‌هيچ‌وجه به ‌اسلام معتقد نبوده و هر چه مي‌گويند از روي حيله و نفاق آنهاست، و به ‌اقرار سران آنها از اسلام ارتداد پيدا کرده‌اند و باتوجه به ‌محارب‌بودن آنها‌ ... و باتوجه به ‌ارتباط آنان با استکبار جهاني و ضربات ناجوانمردانه ‌آنان از ابتداي تشکيل نظام جمهوري اسلامي تاکنون، کساني‌که در زندانهاي سراسر کشور بر سر موضع نفاق خود پافشاري کـرده و مي‌کنند، محارب و محکوم به ‌اعدام مي‌باشند... رحم بر محاربين، ساده‌انديشي است، قاطعيت اسلام در برابر دشمنان خدا از اصول ترديد‌ناپذير نظام اسلامي است. اميدوارم با خشم و کينه انقلابي خود نسبت به ‌دشمنان اسلام، رضايت خداوند متعال را جلب نماييد. آقاياني که تشخيص موضع به‌عهده آنان است، وسوسه و شک و ترديد نکنند، سعي کنند ”اشداء علي‌الکفار“ باشند. ترديد در مسائل قضايي اسلام انقلابي، ناديده‌گرفتن خون پاک و مطهر شهدا مي‌باشد. والسلام - روح‌الله الموسوي الخميني»

”آمران و عاملان اين كشتار, به طور عمده, اينها بودند: رفسنجاني, خامنه اي, ري شهري (وزير اطلاعات رژيم), علي فلاحيان (قائم مقام وزير اطلاعات), موسوي اردبيلي (رئيس شوراي عالي قضايي) و اعضاي «كميسيون مرگ.»

«هيأت عفو»، كه زندانيان آن را «كميسيون مرگ» ميناميدند و اجراي فتواي خميني را براي كشتار زندانيان سياسي به عهده داشت, عبارت بودند از:

جعفر نيّري (از سران گروه «مؤتلفه», رئيس شعبه اول دادگاه تهران, رئيس «كميسيون مرگ»), مرتضي اشراقي (دادستان تهران, عضو «كميسيون مرگ»), ابراهيم رئيسي (از شكنجهگران دادستاني و معاون دادستان و عضو «كميسيون مرگ»), اسماعيل شوشتري (رئيس سازمان زندانها, وزير دادگستري در دولتهاي رفسنجاني و خاتمي), مبشّري (حاكم شرع زندان اوين و عضو «كميسيون مرگ»), پورمحمدي (نمايندة وزارت اطلاعات در زندان اوين و از اعضاي «كميسيون مرگ»), حسين مرتضوي (رئيس زندان اوين), محمد مغيثه اي با نام مستعار ناصريان (رئيس زندان گوهردشت كرج), داود لشكري (معاون رئيس زندان و مسئول انتظامي و امنيتي زندان گوهردشت), موسي واعظي با نام مستعار زماني (از مسئولان وزارت اطلاعات), مجتبي حلوايي (معاون امنيت رئيس زندان اوين.)

«كميسيون مرگ» از بعد از ظهر روز چهارشنبه پنجم مرداد67 كار خود را در زندان اوين آغاز كرد و نخستين دسته از زندانيان مجاهد در اين روز در يك محاكمه فرمايشيِ چند دقيقه يي به مرگ محكوم شدند. بنا به گفتة شاهداني كه از اين كشتارها جان به دربردند, «هياٌت مرگ» از مجاهدين اسير «هويّت سازماني و تشكيلاتي»اش را ميپرسيد. بسته به اين كه ميگفت «مجاهد», يا «منافق», سرنوشتش را رقم ميزد. اگر كسي در پاسخ به اين پرسش كه تعلق سازماني شما چيست؟ ميگفت: مجاهدين, بيدرنگ به اعدام محكوم ميشد. نخستين دسته از مجاهدين را در سحرگاه روز 6مردادماه به جوخة اعدام سپردند. «كميسيون مرگ» به رياست نيّري اين كشتار را از روز شنبه 8مرداد, نخست از زنان مجاهد, در زندان گوهردشت آغازكرد وكشتار مجاهدين در ماه مرداد به شديدترين وجه ادامه داشت. «كميسيون مرگ» پس از قلع و قمع مجاهدين, از روز پنجم شهريور 67 كشتار مبارزان چپ را آغازكرد.”

. «هيأت مرگ» گزارش کارش را مستقيما به ‌خميني مي‌داد و در نزديکترين نقطه به ‌محل اعدام مستقرشده بود. پس از کوره‌هاي آدم‌سوزي هيتلر و پس از کشتار انسانها در اردوگاههاي آشوويتس و داخائو، جهان معاصر چنين جنايت دهشت‌باري را هرگز به‌خود نديده است‌. «هيأت مرگ» يک شاخص اصلي بيشتر نداشت: اگرزنداني هويت خود را ”مجاهد“ اعلام مي‌کرد، محاکمه در همين نقطه تمام بود. يکي از مسئولان زندان به‌نام پاسدار حميد عباسي گفته بود: «ما اگر مي‌خواستيم حکم امام را اجرا کنيم بايد چند‌ميليون نفر را مي‌گرفتيم و اعدام مي‌کرديم‌. زيرا او گفته بود هر کس راديو مجاهد گوش مي‌کند، بايد اعدام شود.»

در زندان گوهردشت تا 25شهريور 67، حداکثر 300تن باقي مانده بودند که به ‌اوين منتقل شدند. گزارشهاي موثق از انتقال 860جسد، از اوين به ‌بهشت‌زهرا، تنها در روزهاي 22 تا 26مرداد 67 حکايت مي‌کند. در 3بند زندان زنان اوين، 80درصد خواهران مجاهد را تا شهريور 67 به‌دار آويخته يا تيرباران کرده ‌بودند.

منتظري جانشين خميني در آن زمان، در وحشت از عواقب اين قتل‌عام مهيب براي رژيم، طي نامه‌يي به‌ خميني به ‌تاريخ 9مرداد 67، يعني 4روز پس از آغاز قتل‌عام، از «چند هزار اعدام در چند روز» سخن گفته و از خميني درخواست کرد که قدري دست نگه‌دارد، زيرا «مجاهدين خلق، اشخاص نيستند، يک سنخ فکر و برداشت است با کشتن حل نمي‌شود، بلکه ترويج مي‌شود».

اگرچه بخش عمده اين شهيدان را دانشجويان، دانش‌آموزان و جوانان انقلابي تشکيل مي‌دهند، درعين حال تنوع ترکيب اجتماعي آنها چشمگيراست چرا‌ که در ميان آنها از کارگر تا کشاورز و پيشه‌ور، از صاحبان مشاغل آزاد تا کارمندان کشوري و لشکري، پزشکان و کادر درماني، افسران و پرسنل نظامي، کارشناسان فني و اداري، صاحبان حرف و صنايع و معلمان و دبيران و استادان دانشگاه ديده مي‌شوند که خود نشان‌دهنده ‌طيف گسترده اجتماعي حاميان مقاومت عادلانه ميهنمان مي‌باشد. دکتر حميده ‌سياحي و دکتر معصومه (شورانگيز) کريميان که به‌همراه خواهرش مهري در زندان اوين به‌شهادت رسيد و نيز دو پزشک از متخصصان ارزنده ميهن به‌نامهاي دکتر طبيبي‌نژاد، 55ساله و دکتر فيروز صارمي، 60ساله، در تبريز، در ملاءعام به ‌دار‌آويخته شدند. درميان قتل‌عام‌شدگان، شماري از زندانيان سياسي رژيم شاه، تني چند از کانديداهاي انتخاباتي سال 58 از‌جمله، زهره عين‌اليقين از اصفهان، فاطمه زارعي از شيراز و شهباز شهبازي نخستين معاون استانداري گيلان از رودسر ديده مي‌شوند. همچنين در ميان پرسنل نظامي هوادار مجاهدين، بايد از دلاوراني چون سرهنگ ميرفخرايي، سرگرد خليل مينايي، سرگرد مقصودي و تکاور نيروي دريايي. مرتضي ميرمحمدي نام برد. و بالاخره بايستي ازهنرمندان و قهرمانان آزاده ورزشي ايران، از‌جمله ابوالقاسم محمدي‌ارژنگي، استاد موسيقي و آواز ايراني؛ فروزان عبدي، عضو تيم ملي واليبال زنان ايران، مهشيد (حسين) رزاقي، قهرمان تيم ملي فوتبال اميد ايران و جواد نصيري عضو تيم ملي شمشيربازي و... نام برد.

ياران ناشناخته‌ام، چون اختران سوخته

چندان به‌خاک تيره فرو ريختند سرد،

که گفتي دگر زمين

براي هميشه شبي بي‌ستاره ماند.

احمد شاملو

دلالي براي «طرح آمريکا»

2011-07-27T04:12:00.000-07:00

چرچيل گفته بود مي توان به هوش آمريکاييها اعتماد کرد؛ آنها مي توانند براي هر مسأله مشکل، راه حل مناسب را پيدا کنند، البته بعد از آن که همه راه حلهاي ديگر را امتحان کردند!

انگار حالا، آمريکاييها تصميم گرفته اند با پافشاري در تحميل يک راه حل زورکي، گفته چرچيل را تکذيب کنند. دليلش اين که نه تنها سفيرشان در بغداد را مأمور تشويق مالکي در غيرقابل تحمل کردن شرايط زندگي در اشرف کرده اند. بلکه به يک فرستاده ويژه هم مأموريت داده اند تا در اروپا بچرخد و براي قبولاندن ”طرح آمريکا” به جاي طرح استيونسون به اروپاييان، تبليغ کند، هر ازگاهي هم سري به اشرف بزند و براي ساکنانش درباره محاسن تغيير مکان به جايي ”اندکي دورتر و کمي امن تر” و از مزاياي انحلال سازمانشان براي رستگاري در همين دنيا بالاي منبر برود؛ و باز همان بساطش را پهن کند و باز همان جواب را بگيرد که اين طرح به منزله نقض تعهدات و سپردن قرباني به دست قاتل است و از همين رو هم غير قانوني است ، هم غير اخلاقي ، هم غير انساني و بنابراين غير قابل قبول، و ... دوباره دوره بيفتد براي تبليغ ”طرح آمريکا” .

من نمي دانم نمايندگان اروپايي هر بار که چشمشان به اين سفير دوره گرد مي افتد چه احساسي پيدا ميکنند، ولي مي توانم حدس بزنم که اشرفيها هنگام روبه رو شدن با او، احساس مي کنند که سيصد بلندگويي که شب و روز آزارشان مي دهند، حالا دو برابر شده اند.

اين روش ـ که مي توان جنگ روانيش خواند، يا «کله پزي» يا سماجت دلال منشانه يا هر چيز ديگر ـ فقط مبتني بر نصايح دلسوزانه و هدايت ”به راه راست ” نيست، با چاشني تهديد و القاي ترس به شوخي و جدي هم همراه است. او، به شوخي از گوانتانامو و هاوايي ياد مي کند(لابد ابوغريب يادش رفته) و هنگامي که لحنش جدي مي شود، به جاي محکوم کردن آدم کشي مزدوران مالکي ، به اشرفيها هشدار مي دهد که در صورت پافشاري براي ماندن در اشرف، بايد در انتظار همان هجوم ها و کشتارها ، به احتمال زياد به صورتي وسيع تر و قاطع تر ، باشند. اصرار دارد که بقبولاند دارد نقش فرشته نجات را براي گروهي که باعث دردسر آمريکايست بازي ميکند، ولي ادا و اطوارش، پرونده سازيها و لجن پراکنيهايش که تکرار همان مهملات وزارت اطلاعات آخوندهاست، گواهي مي دهند که مأموريتش متلاشي کردن سازمان مجاهدين ازطريق تحميل ”طرح آمريکا”ست ‎. لابد پيش خودش حساب کرده است که اگر به مسالمت ميسر شد، چه بهتر؛ يک پيروزي ديگر براي سياست دلالي و دلالان سياسي. اما اگر نشد، امر به معروف را ول مي کنم و منتظر اقدام مزدوران مالکي براي ”برقرار کردن حاکميت عراق در کمپ اشرف” مي مانم . لابد بعد از وقوع فاجعه، مشاور جديد و فارسي زبان مالکي در امر تخليه اردوگاه اشرف در اولين مصاحبه اش با آن بنگاه سخن پراکني معروف ، با لحني به عاريت گرفته شده از آندرس بورينگ برويک ، خواهد گفت : هولناک است ، اما لازم بود!

منوچهر هزارخاني -

سه‌شنبه، ۰۴ مرداد ۱۳۹۰ / ۲۶ ژوئيه ۲۰۱۱

ياد مجاهد قهرمان محمد رضا سعادتي , طلايه داري صبور و پاكباز و زنداني دو نظام گرامي باد

2011-07-26T03:57:00.001-07:00

«وقتي که چشم‌انداز آينده براي ما روشن باشد، وقتي به‌اصالت خود و به‌اصالت مکتب خود معتقديم و ماهيت تمامي جريانهاي ارتجاعي را وسرنوشتشان را مي‌شناسيم ديگر چه باک. به‌قول برادرمان چه کسي مي‌تواند از جهاد يک مجاهد جلوگيري کند. تمامي نيروهاي جهان بسيج شوند، نمي‌توانند اراده يک مجاهد را براي ايستادن و برگشتن از راهي که در پيش گرفته است بشکنند.» از نامه شهيد محمدرضا سعادتي در شکنجه‌گاه اوين

در فاصله‌يي که ديکتاتور

ي شاه، سقوط کرد و ديکتاتوري شيخ شروع شد، فرصتي کوتاه براي آزادي بود. يک زنگ تفريح براي مردم ما. همان که به‌آن بهار آزادي مي‌گفتيم. اما براي مجاهدين، همان بهار زودگذر هم، بهسرعت به‌زمستان تبديل شد.

ماجراي دستگيري و شهادت مجاهد قهرمان محمدرضا سعادتي، هيچ چيز نبود جز گروگانگيري رذيلانه خميني از مجاهدين تا اين که آنها را وادار به‌تمکين از ولايت سفياني خود کند. به‌اين ترتيب، شهيد سعادتي خود شاهد شهيدان و نخستين افشاگر بساط شکنجه و شلاق و سياهچال‌هاي خميني دجال گرديد.

مجاهد قهرمان محمدرضا سعادتي همرزم گلسرخ انقلاب، مهدي رضائي بود. او در اوايل سال 1351 دستگير و زنداني شد و تا سال پنجاهوهفت همراه با آخرين گروه زندانيان سياسي، درزندان به‌سربرد. تا آن که مردم بيدارشده از خروش مجاهدين، به‌خروش آمدند و امواج قيامشان درهاي زندانها را گشود و فرزندان مجاهد و مبارز مردم را از سياهچالها بيرون آورد. اما همان مجاهدي که

بر روي شانه‌ها و دستهاي مردم به‌هنگام خروج از زندان استقبال شد، دوماه بعد از پيروزي قيام مردم، يعني روز ششم ارديبهشت ماه 58، توسط مرتجعين حاکم، دوباره به‌زندان برگردانده شد. منتها اين‌بار، با اتهام رذيلانه جاسوسي به‌نفع شوروي که همه نيروهاي سياسي آن زمان را بر آشفت و به‌اعتراض و تظاهرات و محکوم کردن اين تهمت آخوند پسند بر انگيخت. پدر طالقان

ي اين اتهام را به‌مسخره گرفت و به‌طعنه گفت معلوم نيست که چرا در اين کشور بيش از 50سال است فقط جاسوس شوروي مي‌گيرند‌ !

واقعيت اين بود که دزد بزرگ قرن، خميني دجال با انقلاب و با آرمانها و اهداف آن و با پرچمداران واقعيش دشمني داشت و کمر به‌نابودي آنها بسته بود. زيراآنها پرچمدار دفاع از حقوق مردم و دفاع از آزاديها و حقوق دموکراتيک نيروهاي مردمي بودند. پس هدف منزوي کردن و سرکوب کردن مجاهدين در بهار آزادي بود‌. از اين رو درحالي‌که هنوز آثار شکنجه‌هاي ساواک شاه بر بدن سعادتي باقي بود، به‌وسيله ارگانهاي سرکوبگر رژيم خميني و با همکاري عوامل ساواک شاه در خانه‌هاي امن تحت شکنجه قرارگرفت وبوي ديکتاتوري و فاشيسم مذهبي به‌يکباره فضاي ميهن را آلوده کرد.

جالب توجه اين‌که، دستگيري سعادتي درست در شبي صورت گرفت، که مسعود رجوي و موسي خياباني و ديگر مسئولان مجاهدين در قم با خميني ملاقات داشتند. پس آيا اين دستگيري که کاملاًًًًًًً به‌يک گروگانگيري شبيه بود. به‌اين خاطر نبود که خميني و دارو دستهاش بيهوده مي‌کوشيدند مجاهدين را وادار به‌تمکين و تسليم کنند؟!

واقعيت اين است که مسعود رجوي در آخرين ديدار خود با خميني، در 6ارديبهشت58، در‌حالي‌که برخلاف رسم معمول از بوسيدن دست خميني خودداري و وي را به‌شدت عصباني نمود، مشخصاً با استناد به‌روش حضرت علي، بر قلب مسأله يعني اهميت و ضرورت آزاديهاي دموکراتيک از ديد اسلام انگشت گذاشت.

خميني نيزآن‌چنان‌که درصفحه‌ي اول کيهان 8 ارديبهشت 1358 وديگرمطبوعات تهران (با خط درشت تيتر شده بود) در پاسخ به‌ناچار تصريح کرد: «اسلام بيش از هر‌چيز به‌آزادي عنايت دارد و در اسلام خلاف آزادي نيست الا در چيزهايي که مخالف با عفت عمومي است». ‌پس از اين ملاقات، دفترخميني اعلام کرد که کليه ملاقاتهاي او به‌مدت يک‌هفته متوقف مي‌شود.

آري «درحالي‌که مملکت هنوز پر از بقاياي ساواک شاه بود، درحالي‌که مملکت پر از جاسوس بود، درحالي‌که در مملکت، کارگزاران خود رژيم از هيچ قتل و جنايتي فروگزار نمي‌کردند، در همان ماههاي اول، وقتي نوبت به‌مجاهدين ‌رسيد، جاسوس اتحاد شوروي در بين مجاهدين مي‌گرفتند. پدرطالقاني يکي دو ماه بعد وقتي که درگيري بين مجاهدين و رژيم خميني به‌خاطر سعادتي اوج گرفت، در يک مصاحبه‌اعلام کرد و روزنامه‌ها از قول ايشان درشت نوشتند که: ”نمي‌دانم چرا هميشه در ايران جاسوس شوروي مي‌گيرند و يک بار هم جاسوس آمريکا نمي‌گيرند“ . در واقع رژيم مي‌خواست بدين وسيله پاپوشي براي مجاهدين درست کند، فشار به‌مجاهدين وارد کند تا آنها را مجبور کند از پرنسيبها و اصولشان که چيزي جز دفاع از آزادي نبود، کوتاه بيايند در واقع از همان روزهاي اول يک دعواي اصلي بين مجاهدين و خميني وجود داشت؛ مجاهدين مي‌گفتند که بايستي از آزاديها دفاع کرد، مي‌گفتند مساله اصلي انقلاب ايران، حفاظت ازآزاديهاي سياسي است. مي‌گفتند دموکراسي خواست مردم ايران بوده، دموکراسي از اصيلترين شعارهاي انقلاب ايران بوده، و بايستي از اين آزادي و دموکراسي دفاع کرد و آن‌‌را حفظ نمود. ولي خميني که با آزادي مثل جن و بسم‌الله بود و مي‌دانست که آزادي با ولايت فقيه درتعارض است، و مي‌دانست که آزادي اجازه نخواهد داد که آخوندهاي بي‌سروپا، درجامعه جوان و متمدن ما ترکتازي بکنند؛ تمام تلاشش را مي‌کرد تا شعار آزادي را از اساس مخدوش کند. و حتي تلاش مي‌کرد که بگويد آزادي، شعار امپرياليستي است. به‌هر حال با دستگيري سعادتي، خميني مي‌خواست مجاهدين را مجبور کند و گروگاني از مجاهدين دردست داشته باشد تامتقابلاًًًًًًً مجاهدين را تحت فشار بگذارد که آنها در مقابل خلافکاريهاي رژيم، در مقابل ديکتاتوريها، انحصارطلبيها وتخلفات وحشتناکي که نسبت به‌آرمانهاي انقلاب ايران داشته‌اند، سکوت کنند. در واقع مي‌خواست بگويد که من جاسوس شوروي در ميان شما گرفتم، چيزي که اساسا و مطلقا صحت نداشت. اما خميني کور خوانده بود. چرا‌که به‌مصداق عدو شود سبب خيراگر خدا خواهد، همان چيزي را که فکر نمي‌کرد از طريق آن مي‌خواهد به‌مجاهدين ضربه بزند، يعني داستان دستگيري سعادتي، تبديل به‌مسأله‌يي شد که از يکطرف موجب شناخت بيشتر توده مردم از مجاهدين شد و از طرف ديگر ماهيت پليدرژيم خميني را براي مردم برملا نمود».

در تاريخ ششم تيرماه 58، مادران و خانواده‌هاي شهيدان مجاهد، در دادگستري تحصن خود را آغاز کردند. هم‌زمان محمدرضا سعادتي دست به‌اعتصاب غذا زد. ‌ اين اعتصاب حدود 40روز ادامه داشت. به‌فاصله کوتاهي قريب 120‌سازمان، انجمن، تشکل و شخصيت سياسي و فرهنگي، خواستار آزادي فوري و بدون قيد و شرط محمدرضا سعادتي شدند. يکي از اين شخصيتها پدر طالقاني بود که صراحتا اعلام مي‌کرد، جريان سعادتي اصلا جاسوسي نيست. هم‌زمان کميته‌هاي دفاع ازسعادتي در کشورهاي مختلف جهان تشکيل گرديد وسازمانهاي مدافع حقوقبشر و شخصيتهاي برجسته سياسي و پارلماني ازکشورهاي مختلف جهان به‌دفاع از سعادتي پرداختند‌.

سرانجام ارتجاع حاکم ناگزير ازعقب‌نشيني شد و به‌پزشگي قانوني اجازه معاينه از سعادتي را داد. پزشگي قانوني که هنوز درکنترل کامل آخوندها نبود، آثار شکنجه بربدن سعادتي راتأييد کرد. اين گزارش واکنش شديد نيروهاي مردمي را نسبت به‌ارتجاع حاکم برانگيخت. روز دوازدهم تيرماه قريب به‌يکصدهزار نفر از مردم تهران در حمايت از سعادتي دست به راهپيمايي زدند اعتصاب غذاي سعادتي در زندان با دخالت پدر طالقاني پايان يافت.

البته رژيم هيچوقت سعادتي را آزاد نکرد. اگر چه هيچ سندي عليه او وجود نداشت، در پاييز سال 59، او را محکوم به‌ده سال زندان کرد. اما بعد از سي خرداد، لاجوردي به‌دستور دجال ضدبشر، سعادتي را بدون هيچ توضيحي و بدون هيچ مجوز قانوني در 4مرداد 1360 در شکنجه‌گاه اوين تيرباران کرد‌. اين در حالي بود که سعادتي با معيارهاي همين رژيم هم دوران محکوميتش را مي‌گذراند. اين يک انتقام کشي سبعانه از مجاهدين پس از 30خرداد بود‌.

سپس وقتي که اعتراضهاي داخلي و بين‌المللي بالا گرفت، لاجوردي در مقام دادستان تهران و مدير شکنجه‌گاه اوين، براي مخدوش کردن حيثيت و اعتبار مجاهد قهرمان محمدرضا سعادتي، ادعا کرد که سعادتي قبل ازاعدام ندامت نموده و در يک نوشته اي، مجاهدين را هم محکوم کرده است‌ . اما بهسرعت آشکار شد که نوشتهي کليشه شده در مطبوعات رژيم، يک جعل عجولانه و ناشيانه بيش نيست‌ . دژخيماني که جسم اين مجاهد صبور و قهرمان راتيرباران کردند اکنون با اين ترفند رذيلانه قصد لجن مال کردن آبرو و حيثيت او را کرده بودند‌.

سازمان مجاهدين خلق ايران در همان زمان اين ترفند سخيف خمينيگونه را به‌سخره گرفت و طي اطلاعيهاي از رژيم آخوندي پرسيد، اگر اين ترفند رسوا واقعيت داشت، چه نيازي به‌تيرباران يک زنداني که به 10‌سال زندان محکوم شده و 3سال و اندي از آن‌‌راهم گذرانده است، بود؟! در 30 فروردين 1354 وقتي که رژيم شاه بيژن جزني و 6تن ازيارانش را همراه با مجاهدان خلق کاظم ذوالآنوار و مصطفي جوان خوشدل تيرباران کرد، در مطبوعاتش اعلام کرد که آنها قصد فرار داشتهاند رژيم شيخ اما، نه فقط مجاهد خلق محمدرضا سعادتي را در حال سپري کردن محکوميتش تيرباران کرد، بلکه بعداً ادعا نمود که از مجاهدين هم قبل از اعدام تبري جسته است‌ !

در سالگرد شهادتش، ياد مجاهد صبور و پاکباز محمدرضا سعادتي، که در فرهنگ مبارزاتي مردم ايران، زنداني دو نظام نام گرفت، گرامي باد.

نگاهی به فروغ جاويدان

2011-07-25T01:09:00.000-07:00

”عمليات مرصاد بزرگتر و با اهميت تر از عمليات بيت المقدس وآزاد سازی خرمشهر و ... بود زيرا در آن عمليات ما ممكن بود خوزستان وفقط يك استان را از دست بدهيم اما در عمليات« مرصاد » كل نظام در خطر بود !(تلويزيون رژيم 5 مرداد 1386)

انقلابيون,سازمانها و جنبشهای انقلابی را بايد با اين معيار محك زد و داوری كرد,”درك ضرورتهای انقلابی و پاسخ به اين ضرورتها”, كه دشوار خونبار وسنگين بهاست.

فروغ جاويدان از آن صرورتهای تاريخی ,استراتژيك و آرمانی بود كه سازمان مجاهدين خلق ايران و رهبری صادق, فداكار,با صلابت و پاكبازش دقيق و درست آن را درك و بدان پاسخ گفت.

اگر منصفانه, صادقانه بدور از هرگونه حسادت غرض ورزی و توجيه كاری به تاريخ سراسر رنج و شكنج سازمان مجاهدين خلق ايران از ابتدای تاسيس اين سازمان تا لحظه عمليات فروغ جاويدان و شرايط و اوضاع ايران, منطقه و جهان نگاه كنيم.و اگر تاريخ خونبار مردم ميهنمان را با ديدی روشن وباز و قلبی عاشق و دردمند باز نگريم تلخ ترين لحظه ها و روزهایی كه سرنوشت و تاريخ يك خلق را رقم زد چشمانمان را پر ازاشك , پر از آه و تاسف و اندوه می كند و درد جانكاه پدران ومادرانی راكه از اين لحظه ها وروزها به تلخی ياد می كنند احساس و درك می كنيم .

در زمان كودتای 28 مرداد بر عليه دولت ملی و مردمی رهبر فقيد نهضت ضد استعماری مردم ايران دكتر محمد مصدق, حزب توده با برخورداری از يك تشكيلات, صدها افسر ارتش و آگاه ترين قشر جامعه به يك ضرورت تاريخی و انقلابی پاسخ نداد. خلقی به زير چكمه ديكتاتوری رفت و به قول زنده ياد احمد شاملو و غرور يك ملت گدايی كرد!

«سال بد

سال باد

سال اشک

سال شک

سال روزهای دراز و استقامت‌های کم

سالی که غرور گدايی کرد.»1

نام خائن بر پيشاني حزب توده تا ابد و تا جاودان حك شد. هوای سرد و دلگير زمستانی سخت سرها را در گريبان فرو برد و دستها پنهان و هيچ كس سلامی را پاسخ نمی داد:

«سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت

هوا دلگير ، درها بسته ، سرها در گريبان ، دستها پنهان

نفسها ابر ، دلها خسته و غمگين

درختان اسكلتهای بلور آجين

زمين دلمرده ، سقف آسمان كوتاه

غبار آلوده مهر و ماه

زمستان است»2

سرنوشت رقت انگيز اين حزب پس از آن، يكی از عبرتهای روزگار است.خيانت چنان با اين حزب توده نفتی عجين شده بود كه به ساواك شاه و بعد به بارگاه خليفه مرتجع ترين و سفاك ترين حكومت قرون وسطايی راه يافت ورهبران حزب سبيل تاسبيل می نشستند وبه درگاه شيطان نماز می بردند.

مجاهدين جنبشی انقلابی بر آمده از دل تاريخ مبارزات ملت ايران با 23 سال سابقه خونبار و پر از رنج و شكنج يگانه ثمره مبارزات مردم ايران بودند و در شرايطی كه فقط يك سال از عمر ارتش آزاديبخش گذشته بود و هنوز غنائم عمليات چلچراغ را كاملا جمع آوری نكرده و به جمعبندی اين عمليات ننشسته اند با يك ضرورت تاريخی .استراتژيك و آرمانی مواجهه می شوند. در اين شرايط خمينی كه می داند خيز بعدی ارتش آزاديبخش به داخل و عمق خاك ايران با هدف سرنگونی است علی رغم اصرارش بر ادامه جنگ تا آخرين خانه و صلح دفن اسلام است! جام زهر آتش بس را پس از آن كه شيرازه نيروهايش با فتح مهران توسط ارتش آزاديبخش از هم می پاشد و عراق هم تتمه ی آنها را تارو مار می كند سر می كشد .

با پذيرش آتش بس و قعطنامه 598 سازمان ملل, ابر و باد و مه و فلك ارتجاعی استعماری دست به دست هم می دهند تا جنبش آزاديبخش ملت ايران را آچمز و بعد به عنوان زائيده جنگ ايران و عراق و جزئی از ارتش عراق معرفی كنند و در اين شرايط عدم آمادگی و... ارتش آزاديبخش و فرمانده كل ارتش ازاديبخش آقای مسعود رجوي يا بايد دست روی دست بگذارد و به بهانه عدم آمادگی و ... از زير بار مسئوليت شانه خالی كند يا «با قاطعيتی بی مانند و جسارتی فوق تصور, دفتر حسابهای ارتجاعی-استعماری را در هم بپيچد و بساط تازه پهن شده خمينی را با همه كاسه كوزه آن بر سر رژيم ضد بشريش خراب كند».

آقای مسعود رجوی در نشست توجيهی اين عمليات خطاب به رزمندگان حاضر در اين جلسه می گويد:”تصميم گرفتن براي چنين عملياتی البته كار سهل و ساده يی نبود . زيرا كه بايد تمام دار و ندار را, در طبق اخلاص نهاد و به خلق قهرمان ايران تقديم كرد ...من كه شما, تك تك شما, چه آنهايی كه قبل از سال 50 و چه آنهايی كه از زندانهای شاه با يكديگر همرزم و همسنگر بوديم. چه آنهايی كه در زمان حكومت خمينی به سازمان پيوستند, چه آنهايی كه امروز از اين يا آن كشور آمده ايد و چه آنهايی كه در بين راه , در محورها و شهرهای مختلف به ما خواهند پيوست , آری شما را من به سادگی پيدا نكردم . تك تك شما رااز پس هفت دريای خون و راهی چند ساله كه آن را با كفش و كلاه آهنين و پولادين طی كرديم, از لابلای انبو ه ابتلائات, نشيب و فرازهای سياسی و انبوه بالا و پايينی های زمان به مثابه رشيدترين , پاكباز ترين , قهرمان ترين , جانان ترين, شكوفا ترين و آگاهترين فرزندان خلق ايران, پيدا كرده ام...

فقط يك جمله می گويم و می گذرم, نه خطاب به شما خطاب به خدا و خطاب به خلق و تاريخ كه بار خدايا شاهد باش, شاهد باش كه تمامی سرمايه امان را كه محصول ربع قرن رزم و رنج مستمر هست, تقديم تو و خلقت كرديم . انك انت السميع العليم.»

براستی كه در اين كلمات ذره ای مبا لغه نيست هر چه هست حقيقت ناب صداقت و فداكاری است. هر كس دستی بر آتش دارد به خوبی می فهمد كه اين فدای حد اكثر است.

بانگاهی به تركيب فرماندهان و رزمندگان ارتش آزاديبخش و پروسه شكل گيری اين ارتش به خوبی می توان فهميد كه دانش , تجربه و آگاهی و اشراف اين رزم آوران به طور عام و بسياری از آنان بطور خاص كم نيست. می دانند فر صت و آمادگی لازم كه نه اصلا هيچ فرصتی ندارند.منطق, تجربه و عقل سليم می گويد برای دست زدن به يك عمليات به عمق خاك ايران با هدف سرنگونی نياز به وقت و زمان لازم برای آماده شد ن و شناسائی و تدارك عمليات است.

رزمندگانی كه در اين نشست حضور دارند در شهر در جنگل در كردستان و در پروسه شكل گيری و تشكيل ارتش آزاديبخش در عمليات متعدد شر كت داشته اند و انبوهی تجربه نظامی دارند . از زمان تاسيس ارتش آزاديبخش در 30 خرداد 1366 تا كنون تمامی عمليات اين ارتش با موفقيت كامل انجام شده و همين ارتش تنور جنگی رژيم را مطابق با استراژيش با شعار صلح گل گرفته است و خمينی را چنان به شكست تاريخی و ذلت بار كشانده است همان كسی كه مي گفت :”جنگ جنگ تا پيروزی” و ”صلح دفن اسلام است” و بر ادامه جنگ تا آخرين خانه تاكيد می ورزيد, كه اين چنين سه سه بار نه بارش را مي گويد:”قبول اين مساله برای من از زهر كشنده تر است ...پيمان بسته بودم كه تا آخرين قطره خون و آخرين نفس بجنگم.اما تشخيص امروز فقط برای تشخيص مصلحت بود و ... از هر هر آن چه گفتم, گذشتم و اگر آبرويی داشتم با خدا معا مله كردم.”

عمليات بعدی ارتش آزاديبخش كه هنوز يك ارتش پياده است قرار است پس از تبديل اين ارتش به يك ارتش پياده مكانيزه لا اقل سه ماه ديگر و پس از شناسائی و طراحی و ... انجام بگيرد اما تا چند روز ديگر مرز های بين المللی قرار است بسته شود و با يك طرح و توطئه ارتجاعی-استعماری مقاومت ايران را از صحنه معادلات حذف كنند! پس خيز ارتش آزاديبخش به داخل خاك ميهن و با هدف سرنگونی است كه بساط لاشخورهای رذل را بر هم زد همچنان كه همواره رهبر مقاومت گفته بود:” با چنگ و ناخن و دندان هم شده بايستی خمينی و رژيمش را از اريكه قدرت به زير كشيد ”.ارتش آزاديبخش با هر آنچه دارد و ندارد به قلب دشمن می زند و تا دروازه كرمانشاه به پيش می رود و اگر به كرمانشاه می رسيد وضع به گونه ای ديگر بود اين پيش بينی بود كه فرماندهی ارتش آزاديبخش و عموم رزمندگان داشتند و دشمن نيز اين را به خوبی در يافته بود . اعتراف يكی از فرماندهان سپاه پاسداران رژيم در سالگرد عمليات فروغ جاويدان كه يك پاسدار معمولی نيست يكی از سركردگان سياسی پاسداران رژيم است : امام بزرگوار پيامی را در چند خط به حاج سيد احمد آقا دادند ايشون پشت بيسيم خواندند، عجيب بود، واقعا قدرت و صلابت مرجعيت در جايگاه فرمانده كل قوا اين‌جاست، امام فرموده بودند به سپاهيها كه اين‌جا نقطه شكست و پيروزی اسلام يا كفر است. بايد متر به‌متر بجنگيد…( پاسدارشعبانی در تلويزيون رژيم 5مرداد86,) صحت اين پيش بينی را به خوبی اثبات می كند .

1- احمد شاملو

2- مهدي اخوان ثالث

منبع: سايت پاسارگاد سيتی -

سالگرد حماسه كبير طلايه داران ايران زمين در فروغ جاويدان

2011-07-24T04:52:00.000-07:00

سوم مرداد سالگرد حماسه کبير ميهني و عقيدتي فروغ جاويدان است.

فروغ جاويدان، بزرگترين تهاجم نظامي ارتش آزاديبخش است که در سوم مرداد ماه سال 67 مصادف با عيد قربان آغاز شد وطي آن رزمندگان آزادي در نبردي طولاني که سراسر، رزم و فداکاري بود، بزرگترين حماسه مقاومت را خلق کردند. در اين عمليات، ارتش آزاديبخش شهرهاي کرند و اسلام‌آباد در غرب کشور را آزاد کرد، تا دروازه‌هاي کرمانشاه پيشروي نمود و بيش از 55هزارتن از نيروهاي جنگافروز و سرکوبگر رژيم خميني را از پاي درآورد.

يک هفته پيش ازشروع اين عمليات، خميني که پس از فتح شهر مهران توسط ارتش آزاديبخش به‌روشني مي‌ديد ادامه ‌دادن به جنگ، سرنگوني رژيمش را به‌دنبال دارد تصميم گرفت با سرکشيدن زهرآتش‌بس، خطر

عاجل سرنگوني را از خود دور کند و چنين وانمود کند که مقاومتي براي سرنگوني رژيمش وجود ندارد و هر چه هست در چارچوب جنگ رژيم با عراق خلاصه مي‌شود و بس.

ارتش آزاديبخش ملي در عمليات فروغ جاويدان با قوي‌ترين صدا و رساترين پيام، نيرنگ دشمن را درهم شکست و نشان داد که آنچه اصالت دارد، مقاومت و جنگ سازش‌ناپذير مردم ايران و ارتش آزاديبخش ملي ايران با رژيم خميني است که تا سرنگوني اين رژيم ضدبشري ادامه دارد.

در عمليات فروغ جاويدان، که بعدازظهر دوشنبه سوم مرداد1367 مطابق با عيد قربان آغاز شد نيروهاي ارتش آزاديبخش پس‌از عبور از مناطق مرزي استان کرمانشاه و فتح نقاط استراتژيک منطقه همچون تنگه گل‌داوود و گردنه پاتاق، شهرهاي کرند و اسلام‌آباد را در اوج استقبال هموطنانمان آزاد کردند.

اوج حماسه فروغ جاويدان در تنگه چهارزبر در دروازه کرمانشاه رقم خورد.. نبرد در اين تنگه با انبوه مزدوران تادندان‌مسلح رژيم آخوندي که به‌تصريح دشمن ضدبشري از 172شهراعزام شده بودند تا نخستين ساعات بامداد پنجشنبه 6مرداد ، بدون کمترين وقفه 48ساعت پياپي ادامه يافت و افتخارآميزترين حماسه آرماني و ميهني را در‌برابر پليدترين دشمن دجال و ضدبشري تاريخ ميهن, رقم زد.

دستاوردهاي عمليات بزرگ فروغ جاويدان , بسا فراتر از معيارهاي متداول نبردهاي کلاسيک ,بيمه‌نامه استراتژيکي ارتش آزادي و جايگزين دموکراتيک‌ـ انقلابي بود .آنقدر که هنوز پس از گذشت بيش از دو دهه، هرساله رژيم آخوندي دراين ايام روضه مرصاد ميخواند و سر و دم مي جنباند که هنوز سرنگون نشده است !

اکنون نيز هرناظري که پيچيدگي شرايط و تحولات داخلي، منطقه‌يي و بين‌المللي را در دو دهه گذشته ـ‌‌ازجمله رخدادهايي مانند دو جنگ در منطقه و بمباران قرارگاههاي ارتش آزاديبخش و توطئه‌هاي رژيم آخوندي در عراق عليه مجاهدين را مرور کند، به‌روشني درمي‌يابد که بقاي رشديابنده مقاومت ايران و قدرت تأثيرگذاري و ابتکار عمل آن در متن چنين شرايط پيچيده يي, مرهون خطوط سياسي و استراتژيکي ژرف‌بينانه‌يي است که عمليات فروغ جاويدان، آزمايش بزرگ اثبات صحت و بيمه‌نامه تداوم آنهاست.